SZNAUCER OLBRZYM
(Riesenschnauzer)

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.03.07.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies użytkowy i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2. Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pierwotnie sznaucer olbrzym wykorzystywany był w południowych Niemczech do zaganiania bydła. Na przełomie XIX i XX wieku grupa hodowców doceniła zalety użytkowe i wspaniały charakter tych psów. W 1913 założono dla nich księgi rodowodowe, a w roku 1925 sznaucer olbrzym został oficjalnie uznany za rasę służbową.

WRAŻNIE OGÓLNE: Duży, mocny, raczej krępy niż lekki. Powiększony, silniejszy sznaucer. Pies o niewzruszonym charakterze, gotów do obrony, jego wygląd wzbudza respekt.

WAŻNE PROPORCJE:
- Sylwetka kwadratowa : wysokość w kłębie niemal równa długości tułowia.
- Długość głowy (mierzona od czubka nosa do guza potylicznego) stanowi połowę długości tułowia (mierzonej od kłębu do nasady ogona).

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Typowe dla psa tej rasy są łagodny i wyrównany temperament, oraz niezachwiana lojalność wobec właściciela. Dobrze rozwinięte narządy zmysłów, inteligencja, łatwość w szkoleniu, siła, wytrzymałość, szybkość i odporność na złą pogodę i choroby czynią z niego doskonałego psa do towarzystwa, służbowego, użytkowego i sportowego.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA
- Czaszka: Mocna, długa, potylica słabo widoczna. Głowa proporcjonalna do rozmiarów psa, podkreślająca jego siłę. Wierzch głowy płaski, bez zmarszczek, linia profilu równoległa do linii grzbietu nosa.
- Stop: Wydaje się znaczny za sprawą obfitych brwi.
TRZEWIOCZASZKA
- Nos: Trufla nosa dobrze rozwinięta, zawsze czarna.
- Kufa: Kształtu tępego klina. Grzbiet nosa prosty.
- Wargi: Czarne, suche i przylegające, także w kącikach.
- Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne (42 białe zęby zgodnie z wzorem zębowym), zgryz nożycowy, równy i ścisły. Mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale policzki nie są aż tak widoczne, aby zmieniały prostokątny kształt głowy (podkreślony przez brodę).
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, skierowane do przodu, ciemne, o żywy wyrazie. Powieki dobrze przylegające.
- Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków, skierowane do przodu w kierunku skroni. Jednakowo załamane, nie wyżej niż na linii wierzchołka czaszki.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, sucha, szlachetnie wygięta, płynnie przechodzi w łopatki, oddaje siłę psa. Skóra przylegająca, bez fałd.

TUŁÓW
Linia górna: Lekko opada od kłębu ku tyłowi.
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt grzbietu.
Grzbiet: Mocny, krótki i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do miednicy na tyle mała, by pies sprawiał wrażenie krótkiego.
Zad: Lekko zaokrąglony, niepostrzeżenia przechodzący w nasadę ogona.
Klatka: Umiarkowanie szeroka, na przekroju owalna, sięga łokcia. Przedpiersie, utworzone przez rękojeść mostka, wyraźne.
Linia dolna i brzuch: Słabizna nie za bardzo podciągnięta, ładne przejście od klatki piersiowej do brzucha.

OGON: Naturalny, pożądany sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z przodu mocne, proste i ustawione nie za blisko siebie; oglądane z boku – przedramiona proste.
Łopatki: Przylegające do klatki piersiowej i dobrze umięśnione, górnymi krawędziami wystające powyżej kręgów odcinka piersiowego. Jak najbardziej ukośnie ułożone, mniej więcej pod kątem 50o do linii poziomej.
Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione, z łopatka tworzy kąt 95 – 100o.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione. Oglądane z przodu i z boku idealnie proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne i sprężyste. Oglądane z przodu – pionowe, oglądane z boku – trochę nachylone w stosunku do podłoża.
Łapy: Krótkie, okrągłe, palce zwarte i wysklepione (łapa kocia), opuszki mocne, pazury krótkie, czarne i mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z boku – dobrze kątowane , oglądane z tyłu – równolegle, ustawione nie za blisko siebie.
Udo: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: Nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie: Długie, mocne, żylaste, przechodzi w mocny staw skokowy.
Staw skokowy: Wyraźnie kątowany, mocny, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Pionowe do podłoża.
Łapy: Nieco większe od przednich. Palce zwarte i wysklepione. Pazury krótkie i czarne.

CHODY: Elastyczne, eleganckie, dziarskie, swobodne i przestrzenne. Wykrok kończyn przednich możliwie najdłuższy; kończyny tylne z dobrym i sprężystym wykrokiem dają prawidłowy napęd. Przednia i tylna noga stawiane są do przodu jednocześnie. Grzbiet, więzadła i stawy pozostają stabilne.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Powinna być twarda, szorstka i gęsta; składa się gęstego podszerstka i nie za krótkiej okrywy, przylegającej do ciała. Włos okrywowy szorstki, dostatecznie długi, aby ocenić jego strukturę, ani szczeciniasty, ani falisty. Na kończynach włos nie tak twardy, jak na tułowiu. Na wierzchu głowy i uszach sierść krótka. Charakterystyczna jest broda, która nie powinna być całkiem miękka, i krzaczaste brwi, trochę przykrywające oczy.
MAŚĆ
- Czysto czarna z czarnym podszerstkiem.
- Pieprz i sól.

Celem hodowlanym w odmianie pieprz i sól jest uzyskanie maści w pośrednim odcieniu, jednolicie rozłożonej, z szarym podszerstkiem i dobrze pigmentowaną okrywą koloru pieprzu. Dozwolone są odcienie od ciemno szarego, żelazistego, po srebrno szary, zawsze z ciemną maską w
odcieniu harmonizującym z barwą tułowia. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy i suki 60 do 70 cm.
Waga: psy i suki 35 do 47 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. W szczególności:
- Głowa zbyt mała lub zbyt duża.
- Ciężka lub okrągła czaszka.
- Zmarszczki na głowie.
- Kufa krótka, wąska lub szpiczasta.
- Zgryz cęgowy.
- Mocno wyrażone policzki lub kości policzkowe.
- Oczy jasne, zbyt duże, okrągłe.
- Uszy nisko osadzone, zbyt długie lub niejednakowo załamane. .
- Luźna skóra na szyi.
- Podgardle. Wątły kark.
- Grzbiet długi, nie związany, zapadnięty.
- Grzbiet karpiowaty.
- Spadzisty zad.
- Ogon od nasady skierowany w kierunku głowy.
- Długie łapy.
- Inochód.
- Sierść zbyt krótka, zbyt długa, miękka, falista, kosmata, jedwabista, maść biała lub z białymi albo innymi znaczeniami. .
- Brązowy podszerstek.
- U odmiany pieprz i sól: czarna pręga lub siodło na grzbiecie.
- Odchylenie od podanych rozmiarów do 2 cm.

WADY DUŻE
- Nieprawidłowy wyraz płci (np. psy o suczym wyglądzie).
- Budowa wyraźnie ciężka lub lekka.
- Łokcie wykręcone na zewnątrz.
- Strome kątowanie tyłu.
- Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz.
- Odchylenie od podanych wymiarów o 2 do 4 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Lękliwość, agresja, nadmierna podejrzliwość, nerwowość.
- Widoczna degeneracja budowy.
- Całkowicie odwrócony wyraz płci.
- Wady zgryzu: przodozgryz, tyło zgryz, krzywe szczęki.
- Oczywiste wady budowy, sierści i umaszczenia.
- Odchylenie od podanych wymiarów o więcej niż 4 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Barwa pieprzi sól


Barwa czarna

Barwa czarno srebrna


Barwa biała


SZNAUCER MINIATUROWY
(Zwergschnauzer)

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.03.07.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Na przełomie XIX i XX wieku w rejonie Frankfurtu nad Menem powstał typ karłowatego sznaucera, wówczas ciągle jeszcze nazywanego szorstkowłosym pinczerem miniaturowym. Były to psy mało wyrównane, w różnym typie i różnej wielkości, i najrozmaitszej sierści, od szorstkiej po jedwabistą, toteż utworzenie z nich jednolitej rasy, która mieć miała typ i zalety większego sznaucera, nie było łatwe.

WRAŻENIE OGÓLNE: Mały, mocny, raczej krępy niż lekki, szorstkowłosy, elegancji. Pomniejszona wersja sznaucera, bez oznak karłowatości w  wyglądzie.

WAŻNE PROPORCJE:
- Sylwetka kwadratowa: wysokość w kłębie niemal równa długości tułowia.
- Długość głowy (mierzona od czubka nosa do guza potylicznego) stanowi połowę długości tułowia (mierzonej od kłębu do nasady ogona).

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Podobne, jak u sznaucera, z cechami typowymi dla małych psów. Inteligencja, odwaga, wytrzymałość i czujność czynią ze sznaucera miniaturowego niekłopotliwego psa domowego, stróża i towarzysza, którego można bez problemów trzymać nawet w małym mieszkaniu.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA
- Czaszka: Mocna, długa, z wyraźnym guzem potylicznym. Głowa proporcjonalna do rozmiarów psa. Wierzch głowy płaski, bez zmarszczek, linia profilu równoległa do linii grzbietu nosa.
- Stop: Wydaje się znaczny za sprawą obfitych brwi.
TRZEWIOCZASZKA
- Nos: Trufla nosa dobrze rozwinięta, zawsze czarna.
- Kufa: Kształtu tępego klina. Grzbiet nosa prosty.
- Wargi: Czarne, suche i przylegające, także w kącikach.
- Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne (42 białe zęby zgodnie z wzorem zębowym), zgryz nożycowy, równy i ścisły. Mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale policzki nie są aż tak widoczne, aby zmieniały prostokątny kształt głowy (podkreślony przez  brodę).
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, skierowane do przodu, ciemne, o żywy wyrazie. Powieki dobrze przylegające.
- Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków, skierowane do przodu w kierunku skroni. Jednakowo załamane, nie wyżej niż na linii wierzchołka czaszki.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, sucha, szlachetnie wygięta, płynnie przechodzi w łopatki, oddaje siłę psa. Skóra przylegająca, bez fałd.

TUŁÓW
Linia górna: Lekko opada od kłębu ku tyłowi.
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt grzbietu.
Grzbiet: Mocny, krótki i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do miednicy na tyle mała, by pies sprawiał wrażenie krótkiego.
Zad: Lekko zaokrąglony, niepostrzeżenia przechodzący w nasadę ogona.
Klatka: Umiarkowanie szeroka, na przekroju owalna, sięga łokcia. Przedpiersie, utworzone przez rękojeść mostka, wyraźne.
Linia dolna i brzuch: Słabizna nie za bardzo podciągnięta, ładne przejście od klatki piersiowej do brzucha.

OGON: Naturalny, pożądany sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z przodu mocne, proste i ustawione nie za blisko siebie; oglądane z boku – przedramiona proste.
Łopatki: Przylegające do klatki piersiowej i dobrze umięśnione, górnymi krawędziami wystające powyżej kręgów odcinka piersiowego. Jak najbardziej ukośnie ułożone, mniej więcej pod kątem 50o do linii poziomej.
Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione, z łopatka tworzy kąt 95 – 100o.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione. Oglądane z przodu i z boku idealnie proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne i sprężyste. Oglądane z przodu – pionowe, oglądane z  boku – trochę nachylone w stosunku do podłoża.
Łapy: Krótkie, okrągłe, palce zwarte i wysklepione (łapa kocia), opuszki mocne, pazury krótkie, czarne i mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z boku – dobrze kątowane , oglądane z tyłu – równolegle, ustawione nie za blisko siebie.
Udo: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: Nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie: Długie, mocne, żylaste, przechodzi w mocny staw skokowy.
Staw skokowy: Wyraźnie kątowany, mocny, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Pionowe do podłoża.
Łapy: Nieco większe od przednich. Palce zwarte i wysklepione. Pazury krótkie i czarne.

CHODY: Elastyczne, eleganckie, dziarskie, swobodne i przestrzenne. Wykrok kończyn przednich możliwie najdłuższy; kończyny tylne z dobrym i sprężystym wykrokiem dają prawidłowy napęd. Przednia i tylna noga stawiane są do przodu jednocześnie. Grzbiet, więzadła i stawy pozostają stabilne.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Powinna być twarda, szorstka i gęsta; składa się gęstego podszerstka i nie za krótkiej okrywy, przylegającej do ciała. Włos okrywowy szorstki, dostatecznie długi, aby ocenić jego strukturę, ani szczeciniasty, ani falisty. Na kończynach włos nie tak twardy, jak na tułowiu. Na wierzchu głowy i uszach sierść krótka. Charakterystyczna jest broda, która nie powinna być całkiem miękka, i krzaczaste brwi, trochę przykrywające oczy.
MAŚĆ
- Czysto czarna z czarnym podszerstkiem.
- Pieprz i sól.
- Czarno srebrna
- Biała

Celem hodowlanym w odmianie pieprz i sól jest uzyskanie maści w pośrednim odcieniu, jednolicie rozłożonej, z szarym podszerstkiem i dobrze pigmentowaną okrywą koloru pieprzu. Dozwolone są odcienie od ciemno szarego, żelazistego, po srebrno szary, zawsze z ciemną maską w odcieniu harmonizującym z barwą tułowia. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane. Przy maści czarno srebrnej dążyć należy do uzyskania czarnej okrywy i czarnego podszerstka, białych znaczeń nad oczami, na policzkach, na brodzie, spodzie szyi, w postaci dwóch trójkątów na piersi, na łapach do nadgarstka, po wewnętrznej stronie tylnych kończyn i wokół odbytu. Wierzch głowy i zewnętrzna strona uszu powinny być czarne, jak włos tułowia.

WIELKOŚĆ I WAGA
Wysokość w kłębie: Psy i suki od 30 do 35 cm.
Waga: Psy i suki od 4 do 8 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. W szczególności:
- Głowa zbyt mała lub zbyt duża.
- Ciężka lub okrągła czaszka.
- Zmarszczki na głowie.
- Kufa krótka, wąska lub szpiczasta.
- Zgryz cęgowy.
- Mocno wyrażone policzki lub kości policzkowe.
- Oczy jasne, zbyt duże, okrągłe.
- Uszy nisko osadzone, zbyt długie lub niejednakowo załamane. .
- Luźna skóra na szyi.
- Podgardle. Wątły kark.
- Grzbiet długi, nie związany, zapadnięty.
- Grzbiet karpiowaty.
- Spadzisty zad.
- Ogon od nasady skierowany w kierunku głowy.
- Długie łapy.
- Inochód.
- Sierść zbyt krótka, zbyt długa, miękka, falista, kosmata, jedwabista, maść biała lub z białymi albo innymi znaczeniami.
- Brązowy podszerstek.
- U odmiany pieprz i sól: czarna pręga lub siodło na grzbiecie.
- U odmiany czarno srebrnej trójkaty na piersi nie rozgraniczone.
- Odchylenie od podanych rozmiarów do 1 cm.

WADY DUŻE
- Nieprawidłowy wyraz płci (np. psy o suczym wyglądzie).
- Budowa wyraźnie ciężka lub lekka.
- Łokcie wykręcone na zewnątrz.
- Strome kątowanie tyłu.
- Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz.
- Zbyt krótkie śródstopie.
- Biel u psów czarnych i pieprz z solą.
- Łaty u psów czarno srebrnych i białych.
- Odchylenie od podanych wymiarów o 1 do 2 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Lękliwość, agresja, nadmierna podejrzliwość, nerwowość.
- Widoczna degeneracja budowy.
- Całkowicie odwrócony wyraz płci.
- Wady zgryzu: przodozgryz, tyło zgryz, krzywe szczęki.
- Oczywiste wady budowy, sierści i umaszczenia.
- Odchylenie od podanych wymiarów o więcej niż 2 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

SHAR PEI

POCHODZENIE: Chiny.

PATRONAT: FCI

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 14.04.1999.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski i stróżujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Ta chińska rasa istniała od setek lat w prowincjach, leżących na Morzem Południowochińskim. Miejscem, z którego pochodzi, jest najprawdopodobniej miasto Dialak w prowincji Kwun Tung.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies aktywny, o zwartej i dobrze związanej sylwetce, średniej wielkości. Zmarszczki na głowie i fałdy na kłębie, małe uszy i kufa, jak u hipopotama, nadają mu niezwykły i charakterystyczny wygląd. Psy są większe i mocniej zbudowane od suk.

WAŻNE PROPORCJE : Wysokość w kłębie, szczególnie u samców, jest mniej więcej równa długości tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego. Długość kufy jest mniej więcej równa długości mózgoczaszki.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies spokojny, niezależny, przywiązany i łagodny dla swojej rodziny.

GŁOWA Dość duża w stosunku do tułowia. Zmarszczki na czole i policzkach
przechodzą w podgardle.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Płąska i szeroka.
Stop: Umiarkowany.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży i szeroki, pożądany czarny, ale każdy kolor, odpowiadający danemu umaszczeniu, jest dopuszczalny. Nozdrza szeroko otwarte.
Kufa: Szczególna cecha rasy. Szeroka na całej długości, nie zwęża się ku nosowi. Wargi i górna część kufy grube, jakby “wywatowane”. Dopuszczalne wybrzuszenie na końcowym odcinku grzbietu nosa.
Pysk: Język, podniebienie, dziąsła i wargi pożądane kolory niebiesko czarnego. Dopuszczalne różowe plamy na języku. Język różowy w najwyższym stopniu niepożądany. U psów o rozjaśnionej maści język jest koloru lawendy.
Uzębienie: Szczęki mocne, zgryz nożycowy (siekacze szczęki ściśle zachodzą na siekacze żuchwy), siekacze pionowo ustawione. Grubość dolnej wargi nie powinna być aż tak duża, aby zmieniała zgryz.
Oczy: Ciemne, kształtu migdała, o ponurym wyrazie. Jaśniejsze dopuszczalne przy maściach rozjaśnionych. Stan i funkcjonowanie oka nie upośledzone przez fałdy skóry lub sierść. Wszelkie objawy podrażnienia gałki ocznej, spojówek czy powiek lub entropion wysoce niepożądane.
Uszy: Bardzo małe, dość grube, kształtu równobocznego trójkąta, lekko zaokrąglone na końcach. Osadzone szeroko i wysoko na głowie, wyraźnie powyżej oczu, z końcami skierowanymi w ich stronę, przylegające do głowy. Uszy stojące wysoce niepożądane.

SZYJA: Średniej długości, mocna, dobrze osadzona na łopatkach. Luźna skóra nie powinna być nadmiernie obfita.

TUŁÓW: Fałdy skórne na tułowiu, poza okolicą kłębu i nasady ogona, są u dorosłego psa wysoce niepożądane. Nawet w tych miejscach powinny być niezbyt obfite.
Linia górna: Troszkę zapadnięta za kłębem, dalej wznosi się lekko w lędźwiach.
Grzbiet: Krótki i mocny.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, lekko wysklepione.
Zad: Raczej poziomy
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, mostek sięga łokcia.
Linia: Trochę podciągnięta na odcinku lędźwiowym.

OGON: Gruby i okrągły u nasady, ostro zakończony. Osadzony bardzo wysoko, co jest charakterystyczną cechą rasy. Może być noszony wysoko i zakręcony, albo zwinięty na grzbiecie lub na boku. Brak ogona lub ogon skrócony wysoce niepożądane.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, średniej długości, o mocnym kośćcu. Skóra nie pomarszczona.
Łopatka: Umięśniona, dobrze związana, skośnie ustawiona.
Śródręcze: lekko nachylone, mocne i giętkie.
KOŃCZYNY TYLNE: Umięśnione, mocne, umiarkowanie kątowanie, oglądane z tylu pionowe i równoległe wobec siebie. Fałdy skóry na udach, podudziach i śródstopiach, a także zgrubienia skóry na stawach skokowych wysoce niepożądane.
Staw skokowy: Niski.
Łapy: Średniej wielkości, zwarte, nie płaskie. Palce dobrze wysklepione. Bez wilczych pazurów.

CHODY: Pożądane tempo to kłus: swobodny, harmonijny i zdecydowany, z dobrym wykrokiem i silnym napędem kończyn tylnych. W miarę zwiększania tempa łapy stawiane są troszkę zbieżnie. Ruch związany niepożądany.

SZATA
SZATA: Charakterystyczna cecha rasy: krótka, twarda i sztywna. Włos prosty i odstający, bardziej przylegający na kończynach. Brak podszerstka. Długość włosa od 1 do 2.5 cm. Strzyżenie niedopuszczalne.
MAŚĆ: Każda jednolita z wyjątkiem białej. Ogon i tylne strony ud często jaśniejsze. Ciemniejsze naloty na grzbiecie i uszach dopuszczalne.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: 44 - 51 cm.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Odchylenia od zgryzu nożycowego (przejściowo dopuszczalny tylko bardzo nieznaczny tyło zgryz).
- Szpiczasta kufa.
- Plamy na języku inne niż różowe.
- Duże uszy.
- Nisko osadzony ogon.
- Włos dłuższy niż 2,5 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Płaskie czoło, znaczny tyłozgryz, przodozgryz.
- Jednolicie różowy język.
- Dolna warga zawinieta do środka, zmieniająca zgryz.
- Okrągłe, wypukłe oczy. Entropion, ektropion.
- Skóra, fałdy lub sierść, upośledzające funkcje oczu.
- Stojące uszy.
- Brak ogona, ogon skrócony.
- Duże fałdy skóry na tułowiu (poza kłębem i nasadą ogona) i kończynach.
- Maść inna, niż jednolita (pręgowana, łaciata, czarna podpalana, czaprakowa). Albinizm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

UWAGA: Ślady jakichkolwiek zabiegów, szczególnie w obrębie oczu i warg, dyskwalifikują psa.

PIES PASTERSKI Z SZAR PŁANINY
(Jugoslovenski Ovcarski Pas - Sarplaninac)

POCHODZENIE: Serbia/Macedonia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 24.11.1970.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pies z Szar Płaniny hodowany był od niepamiętnych czasów w południowo-wschodnich, górzystych rejonach dawnej Jugosławii. Nazwa rasy pochodzi od pasma górskiego Szar Płanina, gdzie występuje najliczniej; dziś znany jest w wielu krajach. Rasa uznana została przez FCI w roku 1939 pod nazwą „owczarek iliryjski” (wzorzec nr. 41), ale w roku 1957 Zgromadzenie Ogólne FCI, na wniosek Związku Kynologicznego Jugosławii, zmieniło ją na „jugosłowiański pies pasterski z Szar Płaniny”.
Jej pochodzenie pozostaje niejasne; prawdopodobne jest, że psy te przybyły z Azji do Europy w czasie wielkiej wędrówki ludów. Pierwotny typ utrzymał się tam, gdzie do niedawna licznie hodowano bydło, i gdzie psy wypełniać mogły swoją rolę opiekunów i obrońców stad przed drapieżnymi zwierzętami.

WRAŻENIE OGÓLNE I CHARAKTER:
a) Pies z Szar Płaniny jest krzepki, proporcjonalnie zbudowany, wielkości znacznie większej od średniej. Ma mocny kościec, gęstą, długą i twardą szatę, która podkreśla jego zwartą budowę. Odznacza się mocną konstytucją, ma wyrównany, pewny temperament, jest nieprzekupnym, oddanym właścicielowi obrońcą, pozbawionym jednak napastliwości.
b) Wielkość: Przeciętna wysokość w kłębie wynosi 62 cm dla psów i 58 cm dla suk. Psy poniżej 56 cm i suki poniżej 54 cm nie są dopuszczane do hodowli. Waga: Psy 35-45 kg; suki 30-40 kg.
c) Długość: Tułów nieco dłuższy od wysokości w kłębie, w proporcji 10 do 8 u psów i 12 do 10 u suk.

GŁOWA
a) Proporcjonalna do tułowia, jej długość wynosi około 25 cm, co stanowi mniej więcej 40% wysokości w kłębie. Czaszka jest nieco dłuższa od kufy (proporcja 57 do 43%), i trochę wypukła w profilu, natomiast grzbiet nosa jest prosty. Linie profilu są lekko zbieżne.
b) Czaszka: Szeroka, z wyraźną bruzdą środkową. Oglądana z góry i z profilu jest troszkę wypukła i lekko zaokrąglona. Łuki brwiowe tylko słabo rozwinięte, guz potyliczny niewidoczny.
c) Stop: Nieznaczny.
d) Kufa: Krótsza od mózgoczaszki, u nasady szeroka i głęboka, lekko zwężająca sie w kierunku nosa. Grzbiet nosa prosty i szeroki. Żuchwa z profilu tępo zakończona, dolna jej linia rozbieżna z linią grzbietu nosa w kierunku nasady kufy.
e) Nos: Duży i czarny.
f) Wargi: Umiarkowanie grube i przylegające; górna tylko trochę zachodzi na dolną. Kąciki warg nie są ani trochę obwisłe.
g) Uzębienie: Zgryz nożycowy, uzębienie kompletne.
h) Oczy: Kształtu migdała, ani duże, ani głęboko osadzone, barwy ciemnej lub jasnej brązowej, o spokojnym, ale przeszywającym spojrzeniu, w którym nigdy nie widać obawy. Powieki i widoczne fragmenty tkanki powinny być czarne.
i) Uszy: Osadzone na linii łączącej czubek nosa z wewnętrznym kątem oka, albo trochę niżej. Kształtu litery V, wiszące, blisko przylegające do policzków, pokryte krótkim, gęstym włosem.

SZYJA: Górą trochę wygięta lub prosta, dołem prosta, średniej długości, ale długa sierść sprawia, że wydaje się krótsza niż jest. Gruba, dobrze umięśniona, płynnie łączy się z głową i łopatkami. Noszona nieco powyżej linii grzbietu. Skóra przylegająca, nie tworzy podgardla. Sierść na szyi gęsta, długa i twarda, tworzy kryzę, która podkreśla szerokość i głębokość przedniej części ciała.

TUŁÓW:
a) Wrażenie ogólne: Linia górna pozioma lub lekko opadająca w kierunku zadu. Psy, pochodzące wprost z gór, mogą mieć zad troszkę przebudowany, ale nie jest to pożądane. Długość tułowia przekracza nieco wysokość w kłębie.
b) Kłąb: Średnio wyrażony, szeroki, mocno połączony z szyją, przejście prawie niewidoczne.
c) Grzbiet: Prosty i szeroki, niezbyt długi. Lędźwie jeszcze krótsze, szerokie i umięśnione.
d) Zad: Średniej długości, opadający, dobrze umięśniony.
e) Klatka piersiowa: Głęboka, mostek sięga łokcia; średniej długości, o lekko wysklepionych żebrach. Przedpiersie szerokie, umięśnione. Obwód klatki piersiowej powinien być większy od wysokości w kłębie przynajmniej o 20%.
f) Brzuch: podciągnięty i umięśniony; linia dolna łagodnie wznosi się. Słabizna krótka, wyraźnie zaznaczona.

OGON: Długi, sięga przynajmniej stawu skokowego. Zad płynnie przechodzi w nasadę ogona. Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, z długim włosem na spodzie. Noszony szablasto; gdy pies jest pobudzony ogon jest skręcony mocniej i może być wzniesiony powyżej grzbietu.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Widok ogólny: Proste, proporcjonalne do tułowia. Łokcie na wysokości 55% wysokości w kłębie. Poszczególne odcinki kończyn proporcjonalne. Łopatka dość długa, szeroka, płaska, ustawiona od kątem 65o do linii poziomej. Ramię ustawione bardziej skośnie od łopatki, pod kątem 55o d do linii poziomej, łączy się z podramieniem pod kątem 145°. Łokcie mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz, tylko trochę odstawione od klatki piersiowej. Podramię proste, długie, o mocnym kośćcu i umięśnieniu, ozdobione piórem na tylnej krawędzi. Śródręcze mocne, szerokie, lekko nachylone. Łapy mocne, owalne, o dobrze wysklepionych i zwartych palcach. Pazury mocne i czarne, opuszki twarde i elastyczne, czarne.
KONCZYNY TYLNE: Oglądane z tyłu równo ustawione, trochę szerzej niż przednie. Oglądane z boku harmonijnie zbudowane, dość dobrze kątowanie. Kąt w stawie kolanowym nieco bardziej rozwarty niż w stawie barkowym, wynosi około 125°. Kolano mocne i szerokie. Podudzie skośne, mocne, o długich mięśniach i sierścią, tworzącą portki. Staw skokowy mocny, kąt około 130°. Śródstopie mniej nachylone od śródręcza. Wilcze pazury zdarzają sie rzadko i powinny być usunięte.

CHODY: Krok długi i elastyczny. Najbardziej typowym tempem jest kłus ze średnio długim wykrokiem. Galop wydaje się trochę ciężki, niemniej jednak jest przestrzenny i wydajny.

SKÓRA: Średnio gruba, elastyczna i przylegająca na całym ciele. Nie tworzy podgardla. Wszystkie widoczne błony śluzowe są czarne lub ciemne.

SZATA
SIERŚĆ: Na głowie, uszach i przedniej stronie nóg krótka. Na szyi, zadzie, udach, tylnej stronie nóg i ogonie długa, dość twarda, raczej przylegająca. Podszerstek obfity, krótki, gęsty i delikatny. Na kłębie włos ma długość 10-12 cm; nie może być krótszy niż 7 cm.
MAŚĆ: Jednobarwna; dopuszczalne różne kolory od białego do ciemnobrunatnego, który wygląda jak czarny. Pożądany odcień to żelazisto szary do ciemno szarego. Białe plamy i znaczenia niedopuszczalne, poza  maleńkimi znaczeniami na piersi i palcach, które jednak nie są pożądane. Wierzch głowy, szyi i grzbiet w ciemniejszym odcieniu; maść rozjaśnia się do brudno białej lub żółtawo szarej na kończynach; przejście musi być stopniowe, bez zaznaczonych granic między kolorami.

WAGA: psy w prawidłowej, roboczej kondycji 35-45 kg, suki 30-40 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

WADY MAŁE:
- Nie dość szeroka czaszka.
- Zbyt długa kufa .
- Zbyt ciężka kufa.
- Klatka piersiowa nie dość szeroka i głęboka.
- Żebra płaskie lub nadmiernie wysklepione.
- Niewielkie wady postawy.
- Sierść trochę krótsza, o ile tworzy pióra.
- Białe znaczenia na piersi i łapach.
- Ogon trochę za krótki.
- Zajęcza łapa i inne drobne wady budowy.

WADY DUŻE:
- Kufa wyraźnie długa lub szpiczasta.
- Uszy osadzone zbyt wysoko lub odstające.
- Zgryz cęgowy.
- Zapadnięty grzbiet.
- Ogon zakręcony na bok.
- Budowa limfatyczna; duże wady budowy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Braki przedtrzonowców.
- Wyraźna dysproporcja wzrostu i długości.
- Zbyt mały wzrost.
- Sierść krótsza niż 7 cm.
- Rozległe białe znaczenia (łaty) i pręgowanie.
- Błony śluzowe i powieki niepigmentowane.
- Wszelkie cechy degeneracji budowy, wyraźnie iksowata postawa, zły zgryz, brak ogona lub ogon szczątkowy, mocno łękowaty grzbiet itp.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

ROTTWEILER

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.04.2000.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa, służbowy i pracujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rottweiler uważany jest za jedną z najstarszych ras psów, której pochodzenie sięga czasów Cesarstwa Rzymskiego. Psy te pasły i zaganiały bydło, i towarzyszyły legionom w wyprawach za Alpy, broniąc obozów i pilnując bydła. W rejonie Rottweil doszło do wymieszania psów Rzymian z miejscowymi. Powstałe psy trzymane były do pasienia i pilnowania bydła, oraz stróżowania i pilnowania dobytku. Z czasem przyjęła się dla nich
nazwa, zawierająca nazwę starego, wolnego miasta Rottweil – „pies rzeźnicki z Rottweil”, bo szczególnie upodobali je sobie rzeźnicy, zainteresowani wyłącznie cechami użytkowymi. Z czasem z tych psów rzeźnickich powstały doskonałe psy stróżujące, zaganiające i pociągowe. Kiedy w początku XX wieku rozmaitymi rasami psów zainteresowała się policja, rottweiler znalazł się między wytypowanymi. Szybko stało się oczywiste, że wyjątkowo nadaje się on na policyjnego psa służbowego, i jako taki uznany został oficjalnie
w roku 1910. Celem hodowców stało się uzyskanie psa bardzo silnego, maści
czarnej podpalanej, który łączy siłę z pewną szlachetnością, i doskonale spełnia funkcje towarzysza, psa służbowego i pracującego.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rottweiler jest psem dużym lub średniej wielkości, mocnym, ani ciężkim, ani lekkim, ani wysokonogim lub wiotkim. Ma wyważone proporcje, jest zwarty, mocno zbudowany, stanowi uosobienie siły, sprawności i wytrzymałości.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia, mierzona od przedniej krawędzi mostka do guza siedzeniowego, nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej, jak 15%.

ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT: Dobrotliwy, z zasady łagodny i kochający dzieci, Rottweiler jest oddany właścicielowi, posłuszny, łatwy do ułożenia i chętny do pracy. Ma wygląd naturalny i bezpretensjonalny, cechuje się pewnością siebie, wyrównanym temperamentem i odwagą. Żywo reaguje na to, co dzieje się w otoczeniu.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Średniej długości, szeroka pomiędzy uszami. Czoło, oglądane z boku, trochę wysklepione. Guz potyliczny rozwinięty, ale nie bardzo widoczny.
Stop: Wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o stosunkowo dużych nozdrzach. Zawsze czarny.
Kufa: Nie jest ani długa, ani krótka w stosunku do mózgoczaszki. O prostym grzbiecie nosa, szeroka u nasady, umiarkowanie zwężająca się.
Warg: Czarne, dobrze przylegające, kąciki niewidoczne, dziąsła jak najciemniejsze.
Uzębienie: Szczęki szerokie i mocne. Mocne zęby, komplet uzębienia (42), zgryz nożycowy, ścisły.
Policzki: Łuki jarzmowe dobrze wykształcone.
Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdała, ciemno brązowe. Powieki dobrze przylegające.
Uszy: Średniej wielkości, wiszące, trójkątne, osadzone wysoko i szeroko. Przylegają do boków głowy, poszerzając ją optycznie.

SZYJA: Mocna, dostatecznie długa, dobrze umięśniona, lekko łukowata, sucha, bez luźnej skóry i podgardla.

TUŁÓW:
Grzbiet: Mocny, prosty, związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie.
Zad: Szeroki, średniej długości, lekko zaokrąglony, ani prosty, ani ścięty.
Klatka piersiowa: Pojemna, szeroka i głęboka (mniej więcej 50% wysokości w kłębie), dobrze rozwinięte przedpiersie i wysklepione żebra.
Brzuch: Nie jest podciągnięty.

OGON: Na ogół noszony jako przedłużenie linii grzbietu, w spoczynku może wisieć.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z przodu proste, ustawione niezbyt blisko siebie. Podramię, oglądane z boku, proste i pionowe. Łopatka ustawiona skośnie pod kątem 45% do linii poziomej.
Łopatka: Skośnie ustawiona.
Ramię: Dobrze przylegające do tułowia.
Podramię: Mocne i dobrze umięśnione.
Śródręcze: Trochę nachylone, sprężyste, nie spionowane.
Łapa: Okrągła, zwarta i dobrze wysklepiona, opuszki mocne, pazury krótkie, mocne i czarne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z tyłu proste i niezbyt blisko siebie ustawione. W naturalnej postawie kątowanie wszystkich stawów trochę rozwarte.
Udo: Średniej długości, szerokie i mocno umięśnione.
Podudzie: Długie, dobrze umięśnione, suche.
Stawy skokowe: Mocne, dobrze kątowanie, nie strome.
Łapy: Trochę dłuższe od przednich; pazury mocne, wysklepione, równie zwarte, jak w przednich łapach.

CHODY: Rottweiler jest kłusakiem; w ruchu grzbiet pozostaje mocny i dość stabilny. Ruch harmonijny, rytmiczny, energiczny i wyciągnięty, o długim kroku.

SKÓRA: Na głowie przylegająca; gdy pies jest zainteresowany, czoło może być lekko pomarszczone.

SZATA
SIERŚĆ: Dwuwarstwowa, składa się z okrywy i podszerstka. Włos okrywy średniej długości, twardy, gęsty i przylegający, podszerstek nie może przeświecać. Włos trochę dłuższy na udach.
MAŚĆ: Czarna z wyraźnie odgraniczonym, soczystym podpalaniem na policzkach, kufie, spodzie szyi, klatce piersiowej i nogach, a także nad oczami i pod ogonem.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy 61 - 68 cm; 61 - 62 cm mały. 63 - 64 cm średni.
65 - 66 cm duży – prawidłowy. 67 - 68 cm bardzo duży.
Waga: 50 kg.
Wysokość w kłębie: suki 56 - 63 cm; 56 - 57 cm mała. 58 - 59 cm średnia.
60 - 61 cm duża – prawidłowa. 62 - 63 cm bardzo duża.
Waga: około 42 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wrażenie ogólne: sylwetka lekka, wiotka. Słaby kościec i umięśnienie.
- Głowa: W typie psa gończego. Wąska, lekka, zbyt krótka, długa, ciężka. Płaskie czoło (brak stopu lub słabo zaznaczony).
- Kufa: Długa lub szpiczasta, nos rzymski (wypukły grzbiet nosa) lub grzbiet nosa wklęsły, nos orli, jasny lub plamisty.
- Wargi: Obwisłe, różowe lub plamiste, widoczne kąciki.
- Szczęki: Wąska żuchwa.
- Zgryz: Cęgowy.
- Policzki: Mocno wystające.
- Oczy: Jasne, głęboko osadzone, okrągłe i wypukłe, luźne powieki.
- Uszy: Zbyt nisko osadzone, ciężkie, długie, wiotkie, odrzucone do tyłu, lekkie, noszone niesymetrycznie.
- Szyja: Zbyt długa, cienka, nie dość umięśniona, z luźną skórą i podgardlem.
- Tułów: Zbyt długi, zbyt krótki, nie dość rozbudowany.
- Grzbiet: Zbyt długi, słaby, zapadnięty lub wypukły.
- Zad: Mocno opadający, zbyt krótki, zbyt długi, zupełnie poziomy.
- Klatka piersiowa: Płaska lub beczkowata, zbyt wąska w tylnej partii.
- Ogon: Osadzony zbyt wysoko lub zbyt nisko.
- Kończyny przednie: Ustawione wąsko lub odsiebnie. Stroma łopatka. Luźne lub wykręcone łokcie. Ramię zbyt długie, zbyt krótkie lub strome. Śródręcze słabe lub pionowe. Płaskie łapy, płaskie lub zbyt wysklepione palce, deformacje palców, jasne pazury.
- Kończyny tylne : Uda płaskie, zbieżne stawy skokowe, postawa iksowata lub beczkowata. Kątowanie strome lub zbyt głębokie. Wilcze pazury.
- Skóra: Zmarszczki na głowie.
- Sierść: Miękka, zbyt długa, zbyt krótka, falista, brak podszerstka.
- Maść: Znaczenia nieodpowiedniej barwy, rozmyte, zbyt rozległe.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE :
- Zachowanie: Nadpobudliwość, lękliwość, niepewność, lęk przed strzałem, napastliwość, nadmierna podejrzliwość, nerwowe zachowanie.
- Wrażenie ogólne: Całkiem odwrócony wyraz płci: sucze psy lub samcze suki.
- Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki, brak siekacza, kła, przedtrzonowca lub trzonowca.
- Oczy: Entropion, ektropion, oczy żółte lub różnobarwne.
- Ogon: Skręcony, złamany, mocno zawinięty na bok.
- Sierść: Wyraźnie długa lub falista.
- Maść: Każda inna niż czarna z podpalaniem. Białe znaczenia.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

RAFEIRO OF ALENTEJO
(Rafeiro do Alentejo)

POCHODZENIE: Portugalia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 04.11.2008.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i obrońca stad.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Uważa się, że pies ten jest potomkiem molosów z Bliskiego Wschodu. Za względu na siłę i odwagę były one hodowane przez plemiona, zajmujące się hodowlą zwierząt. Znaczenie psów było nie do przecenienia. Gdy zaczęły sie sezonowe wędrówki stad z nizin w góry, rola psów jeszcze wzrosła. W drodze na zwierzęta czyhało wiele niebezpieczeństw, stadom towarzyszyły więc zawsze duże psy. W ten sposób rozprzestrzeniły się one po znacznym obszarze. Tak wyjaśnić można występowanie potężnego psa na równinach Alentejo. Od końca XIX wieku nosi on nazwę rafeiro de Alentejo.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies potężnych rozmiarów, wiejskiego typu, mocny, rozumny i spokojny. Profil głowy trochę wypukły, a sylwetka lekko wydłużona – długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.

WAŻNE PROPORCJE: Tułów prostokątny; wysokość w kłębie nieco mniejsza od długości. Szerokość czaszki i długość głowy w proporcji 1 do 2, a długość
kufy do długości czaszki w proporcji 2 do 3. Głębokość klatki piersiowej powinna wynosić nieco mniej, niż połowę wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Doskonały stróż gospodarstwa wiejskiego lub posiadłości, przydatny w pilnowaniu stad zwierząt gospodarskich, szczególnie czujny w nocy; gdy pilnuje, nie ma z nim żartów. Ma wyraz pewny siebie i łagodny, ani agresywny, ani niepewny.

GŁOWA: Duża, nawet masywna, proporcjonalna do wielkości psa, najszersza w tylnej części czaszki, węższa i mniej wypukła w przedniej. Linie profilu umiarkowanie rozbieżne.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka, zaokrąglona zarówno w osi podłużnej, jak i poprzecznej. Łuki brwiowe słabo wyrażone, podobnie jak i guz potyliczny. Wyraźne mięśnie po bokach czaszki.
Stop: Niezbyt wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Owalny, z końcem lekko opadającym, czarny, o otwartych nozdrzach.
Kufa: Grzbiet nosa prosty, na przekroju wysklepiony. Szeroka i głęboka u nasady, zwęża się w kierunku nosa; krótsza od mózgoczaszki.
Wargi: Czarne, z przodu zaokrąglone, zachodzące na siebie, równe, średniej grubości, z profilu linia dolna warg zaokrąglona.
Uzębienie: Mocne, dobrze rozwinięte, zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Policzki: Trochę wykształcone, mięśnie szczęk dobrze rozwinięte.
Oczy: Małe, owalne, osadzone prawie u podstawy czoła, brązowe (pożądane ciemne); powieki ciemno pigmentowane, zwarte i przylegające do gałki ocznej, o łagodnym wyrazie.
Uszy: Średnio wysoko osadzone, mało ruchliwe, sfałdowane, wiszące. Małe, wąskie u nasady, o długości równej lub nieco większej od szerokości, na końcach zaokrąglone. Także przy pobudzeniu są sfałdowane pionowo, podniesione u podstawy.

SZYJA: Dobrze osadzona na łopatkach, prosta, mocna, krótka; długie, pojedyncze, równe podgardle, proporcjonalne do wielkości psa.

TUŁÓW: Mocny, dobrze umięśniony, nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, pojemny.
Linia górna: Prosta, prawie równa, dopuszczalny nieznaczny spadek od przodu ku tyłowi.
Kłąb: Mało wyraźny, płynnie przechodzący w szyję.
Grzbiet: Zasadniczo poziomy, nieznacznie opadający.
Lędźwie: Średniej długości, proste i szerokie, dobrze umięśnione.
Zad: Lekko opadający, średniej długości, szerokie i dobrze umięśnione, odpowiednio do masy psa.
Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka, sięga łokcia lub nieco poniżej.
Przedpiersie: Szerokie, ale niezbyt wyraźne.
Żebra: Dobrze wysklepione, ułożone trochę skośnie ku tyłowi.
Linia dolna i brzuch: Mostek niemal poziomy, brzuch stanowi przedłużenie linii dolnej mostka, nie jest podciągnięty.

OGON: Osadzony średnio wysoko, na przedłużeniu linii zadu. Gruby u nasady, na końcu może być lekko zawinięty, ale niezbyt mocno, długi. W spoczynku wiszący, sięga przynajmniej stawu skokowego, a możliwie niżej. W akcji wznosi się i zawija, ale nie tak, by leżał na grzbiecie.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne, szeroko rozstawione, oglądane z przodu i z boku proste.
Łopatka: Mocna, średniej długości, dobrze wykształcona i umięśniona, kąt w stawie barkowym około 105º.
Ramię: Mocne, średniej długości, skośnie ustawione i dobrze umięśnione.
Łokcie: Przylegające do tułowia, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz, kąt w stawie łokciowym pomiędzy 130º i 135º.
Podramię: Pionowe, długie, mocne i dobrze umięśnione.
Nadgarstek: Mocny, dobrze wykształcony.
Śródręcze: Średniej długości, mocne, lekko nachylone.
Łapa: Palce mocne, zwarte, wysklepione (nie płaskie), pazury mocne, barwy odpowiedniej do umaszczenia, opuszki mocne i twarde.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne , szeroko rozstawione, oglądane z tyłu i z boku proste.
Uda: Długie, szerokie, mocno umięśnione, ale nie przebudowane mięśniami. Kąt w stawie biodrowym około 105º.
Staw kolanowy: Mocny, nie wykręcony na zewnątrz, kąt pomiędzy 125º a 130º.
Podudzie: Mocne, umiarkowanie skośne i średniej długości, dobrze umięśnione.
Staw skokowy: Mocny, suchy, średnio wysoki, kąt około 140º.
Śródstopie: Mocne, średniej długości, lekko nachylone, mogą występować pojedyncze lub podwójne wilcze pazury.
Łapa: Palce mocne, zwarte, wysklepione (nie płaskie), pazury mocne, barwy odpowiedniej do umaszczenia, opuszki mocne i twarde.

CHODY: Ciężkie, powolne, lekko toczące.

SKÓRA: Gruba, raczej przylegająca, wewnętrzne błony śłuzowe częściowo lub całkowicie pigmentowane na czarno, zewnętrzne – całkowicie pigmentowane.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka lub średniej długości, ta druga preferowana, prosta, gęsta, równo rozłożona na całym ciele, także między palcami.
MAŚĆ: Czarna, wilczasta, płowa i żółta, z pręgowaniem lub bez, zawsze z białymi znaczeniami, albo łaciata w tych kolorach.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy 66-74 cm; suki 64-70 cm.
Waga: psy 45-60 kg; suki 35-50 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Zachowanie: Lękliwość.
- Wygląd: Zła kondycja, wychudzenie lub otyłość.
- Kufa: Długa, wąska, lekko łukowaty grzbiet nosa, nos prosty.
- Linia grzbietu: Karpiowata lub łękowata.
- Zad: Długi, zbyt spadzisty, wąski.
- Ogon: Osadzony wysoko lub nisko.
- Kończyny: Iksowate lub zbyt szerokie z przodu, złe kątowanie, miękkie śródręcza.
- Łapy: Nieproporcjonalne do wielkości psa, płaskie lub zajęcze.
- Sierść: W złej kondycji, długa, szorstka lub falista.

WADY DUŻE:
- Wrażenie ogólne: Budowa lekka lub limfatyczna.
- Głowa: Nieproporcjonalna do wielkości, mała, wyraźny stop, czaszka wąska i płaska, linie profile równoległe.
- Oczy: Jasne, nie owalne, skośne, luźne powieki.
- Uszy: Duże, zaokrąglone, nie sfałdowane, nie wiszące, przycięte.
- Szyja: Brak podgardla, podgardle zbyt obfite lub podwójne.
- Klatka piersiowa: Wąska, żebra płaskie.
- Ogon: Zakręcony w spoczynku, z haczykiem na końcu, krótki, przycięty.
- Błony śluzowe: Zewnętrzne błony: wargi, powieki i nos nie całkiem pigmentowane.
- Wysokość: Pies mniejszy niż 66 i większy niż 75 cm, suka mniejsza niż 64 i większa niż 71 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJACE:
- Zachowanie: Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Brak typu.
- Wrażenie ogólne: Budowa bardzo lekka lub bardzo limfatyczna.
- Głowa: Bardzo wąska i lekka.
- Kufa: Zbyt długa, wypukły profil.
- Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Oczy: Zbyt jasne, różnokształtne i różnobarwne.
- Uszy: całkiem źle osadzone, bardzo duże i okrągłe.
- Ogon: Wrodzony brak.
- Błony śluzowe: Kompletny brak pigmentacji warg i nosa.
- Sierść: Zbyt krótka.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PIRENEJSKI PIES GÓRSKI
(Chien de Montagne des Pyrénées)

POCHODZENIE: Francja.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 13.03.2001.

UŻYTKOWOŚĆ: Stróż wypasanych w górach stad.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Psy te występowały w Pirenejach od niepamiętnych czasów, a w Średniowieczu znane były jako stróże zamków, o czym wspomina Gaston Phoebus w XIV wieku. Już w wieku XVII docenione zostały jako psy do towarzystwa, a później występowały w tym charakterze na dworze Ludwika XIV. Pierwszy wyczerpujący opis rasy pochodzi z roku 1897, a zamieszczony został w książce hrabiego Bylandta. Dziesięć lat później powstał pierwszy klub, a w 1923 roku Reunion des Amateurs de Chiens Pyrenees zarejestrowała we francuskim Societe Canine Centrale wzorzec rasy,
przygotowany przez Bernarda Senac- Lagrange. Obecny wzorzec tylko nieznacznie różni sie od tego pierwszego.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies znacznych rozmiarów, imponujący i mocno zbudowany, nie pozbawiony swoistej elegancji.

WAŻNE PROPORCJE:
- Największa szerokość czaszki równa jest jej długości .
- Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki.
- Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego
nieznacznie większa od wysokości w kłębie.
- Głębokość klatki piersiowej stanowi połowę wysokości w kłębie lub nieco mniej.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Jako pies pilnujący stad przed drapieżnikami zdany był na siebie , a jego skuteczność zależała od umiejętności pilnowania i odstraszania, jak i przywiązania do stada. Charakteryzuje się siłą i zwinnością oraz łagodnością i przywiązaniem wobec tych, których powierzono jego opiece. Ma naturalną skłonność do bycia samodzielnym i niezależnym, co powoduje, że jego właściciel powinien umieć stać się dla psa autorytetem.

GŁOWA: Niezbyt duża w porównaniu do wielkości psa, po bokach raczej płaska.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: W najszerszym miejscu jej szerokość równa jest długości. Lekko zaokrąglona w płaszczyźnie strzałkowej. Ze względu na dobrze wykształcony guz potyliczny tył głowy jest także zaokrąglony. Łuki brwiowe słabo rozwinięte. Bruzda czołowa słabo wyczuwalna.
Stop: Łagodny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Całkowicie czarny.
Kufa: Nieco krótsza od mózgoczaszki, szeroka, stopniowo zwężająca sie ku nosowi. Oglądana z góry ma kształt tępo zakończonej litery V. Dobrze wypełniona pod oczami.
Wargi: Obwisłe tylko na tyle, by zakrywały żuchwę. Czarne lub przynajmniej w znacznej części czarne, podobnie jak i podniebienie.
Uzębienie: Kompletne, zgryz nożycowy (siekacze żuchwy tuż za siekaczami szczęki), zęby białe i zdrowe. Zgryz cęgowy tolerowany, podobnie jak dwa środkowe siekacze wystające przed linię zgryzu.
Oczy: Raczej małe, kształtu migdała, osadzone trochę skośnie, o wyrazie inteligentnym i kontemplacyjnym, barwy brązowo bursztynowej. Powieki nie mogą być luźne. Spojrzenie łagodne, rozmarzone.
Uszy: Osadzone na wysokości oczu, stosunkowo małe, kształtu trójkąta, na końcach zaokrąglone. Wiszą płasko przy policzkach, przy pobudzeniu lekko podniesione.

SZYJA: Mocna, raczej krótka, z bardzo nieznacznym podgardlem.

TUŁÓW: Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego nieco większa od wysokości w kłębie. Odległość od mostka do podłoża stanowi mniej więcej połowę wysokości w kłębie, w żadnym razie mniej.
Linia górna: Dobrze związana.
Kłąb: Szeroki.
Grzbiet: Odpowiednio długi i mocny.
Lędźwie: Średniej długości.
Zad: Lekko skośny, dobrze umięśniony.
Słabizna: Ledwo widoczna.
Klatka piersiowa: Niezbyt głęboka, ale długa i szeroka. Sięga łokcia, ale nie niżej, jej głębokość jest równa lub nieco mniejsza od połowy wysokości w kłębie. Żebra trochę zaokrąglone.

OGON: Sięga przynajmniej stawu skokowego, dobrze owłosiony, w kształcie pióropusza. W spoczynku nisko noszony; pożądane, by na końcu był haczykowato zagięty. Przy pobudzeniu ogon wznosi się nad grzbietem i zakręca, aż jego koniec sięgnie grzbietu (tworzy koło – „arroundera” jak mówią mieszkańcy Pirenejów).

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, mocne.
Łopatki: Umiarkowanie skośne.
Ramię: Dobrze umięśnione, średniej długości.
Podramię: Proste, mocne, z piórem z sierści.
Nadgarstek: W jednej linii z podramieniem.
Śródręcze: Lekko nachylone.
Łapy: Krótkie, zwarte, palce wysklepione.
KOŃCZYNY TYLNE: Na tylnych nogach pióra z sierści dłuższe i bardziej obfite, niż na przednich. Kończyny tylne, oglądane z tyłu, są pionowe do podłoża.
Udo: O dobrze rozwiniętej muskulaturze, niezbyt długie i niezbyt ukośnie ustawione.
Kolano: Umiarkowanie kątowane, nie odstawione.
Podudzie: Średniej długości, mocne.
Staw skokowy: Suchy, szeroki, umiarkowanie kątowane.
Łapy: Niezbyt długie, zwarte, palce lekko wysklepione.
Wilcze pazury: Na tylnych nogach występują podwójne, dobrze wykształcone wilcze pazury. Na przednich mogą być one pojedyncze lub podwójne.

CHODY: Ruch psa pirenejskiego jest mocny i swobodny, nie ciężki, raczej wyciągnięty niż szybki, nie pozbawiony swobody i elegancji. Odpowiednie kątowanie pozwala na niezmordowany ruch.

SKÓRA: Gruba, elastyczna, często z plamami pigmentacji, rozrzuconymi na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Obfita, dość długa, przylegająca, na grzbiecie i łopatkach dość szorstka, najdłuższa na ogonie i wokół szyi, gdzie może być trochę falista. Gęsta, miękka i wełnista sierść tworzy portki. Podszerstek gęsty.
MAŚĆ: Biała lub biała z łatami szarymi (wilczastymi lub borsuczymi), blado żółtymi lub pomarańczowymi na głowie, uszach, u nasady ogona i niekiedy na tułowiu. Najbardziej cenione łaty borsucze.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: psy 70 do 80 cm, suki 65 do 75 cm.

Dopuszczalna tolerancja + 2 cm w przypadku doskonałych
osobników.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
Wrażenie ogólne
- Ogólne wrażenie ociężałości i braku godności, budowa luźna, płaskie boki.
Głowa :
- Zbyt ciężka, prostokątna w kształcie.
- Czaszka zbyt szeroka, okrągłe czoło.
- Stop zbyt mocny lub brak stopu.
- Obwisłe wargi.
- Niedostateczna pigmentacja nosa, warg lub powiek.
Oczy :
- Okragłe, jasne, wypukłe lub głęboko osadzone, zbyt duże lub zbyt małe, osadzone zbyt blisko siebie lub zbytnio rozstawione. Widoczna trzecia powieka. Ostry wyraz.
Uszy :
- Szerokie, długie, zwinięte, pofałdowane, odrzucone do tyłu, wysoko osadzone.
Szyja :
- Wiotka, troche zbyt długa lub zbyt krótka, tak, że głowa wydaje sie wbita w łopatki. Zbyt obfite podgardle.
Tułów:
- Grzbiet zapadnięty lub karpiowaty, brzuch podkasany lub obwisły.
Klatka piersiowa:
- Zbyt szeroka lub zbyt wąska, płaska lub beczkowata.
Ogon :
- Słabo owłosiony , źle noszony, bez pióropusza, nie zakręcony w koło podczas ruchu lub zakręcony stale, także w spoczynku.
Kończyny przednie
- Łapy zwrócone na zewnątrz albo do wewnątrz.
- Kat w stawie barkowym zbyt rozwarty.
Kończyny tylne:
- Iksowate lub beczkowate.
- Staw skokowy zbyt głęboko lub zbyt stromo kątowane.
Łapy :
- Długie lub płaskie.
Sierść :
- Krótka lub kędzierzawa, jedwabista, miękka, bez podszerstka.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Zachowanie / Temperament :
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
Nos :
- Nie całkiem czarny.
Uzębienie :
- Przodozgryz lub tyłozgryz, każde zniekształcenie szczęk.
Oczy :
- Powieki barwy cielistej. Oczy żółte.
Wilcze pazury :
- Brak lub pojedyncze wilcze pazury na tylnych nogach, pazury niekompletne lub niewykształcone.
Maść :
- Każde umaszczenie niewymienione we wzorcu.
Wielkość :
- Poza podanym limitem.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PINCZER NIEMIECKI
(Deutscher Pinscher)

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.03.07.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2. Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Krótkowłosy pinczer jest przedstawicielem bardzo starej rasy, zapisanej w niemieckich księgach rodowodowych już w roku 1880. Ma on tych samych przodków, co sznaucer, który był kiedyś nazywany szorstkowłosym pinczerem. Obie te rasy różniły się jednak umaszczeniem i rodzajem sierści. Krótkowłose pinczery były zazwyczaj czarne z jasnym podpalaniem, jednolicie rude w różnych odcieniach, błękitno szare do czarnych, lub maści pieprz z solą.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pinczer niemiecki jest psem krótkowłosym, średniej wielkości, eleganckim, zwartym. Jego sylwetka odznacza się płynnością linii i dumną postawą. Bardzo przypomina sznaucera. Pod krótką sierścią dobrze widać rozwinięte umięśnienie, zwłaszcza, gdy pies jest w ruchu.

WAŻNE PROPORCJE
- Sylwetka jak najbardziej kwadratowa.
- Długość głowy (mierzona od czubka nosa do potylicy) jest równa połowie  długości grzbietu (mierzonej od kłębu do nasady ogona).

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Z natury pełen temperamentu, pewny siebie i opanowany, a przy tym inteligentny i wytrzymały, pinczer niemiecki jest doskonałym psem rodzinnym i do towarzystwa, a także stróżem.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA
Czaszka: Mocna, wydłużona, guz potyliczny słabo zaznaczony. Wierzch głowy płaski, z profilu równoległy do grzbietu nosa.
Stop: Niewielki, ale wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA
Nos: Trufla nosa dobrze rozwinięta i zawsze czarna.
Kufa: Ma kształt tępego klina. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Czarne, przylegające, suche, także w kącikach.
Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne (42 białe zęby zgodnie z wzorem zębowym), zgryz nożycowy , równy i ścisły. Mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale policzki nie są aż tak widoczne, aby linie głowy straciły czystość.
Oczy: Ciemne, owalne, powieki przylegające i czarno pigmentowane.
Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków, skierowane do przodu w kierunku skroni. Jednakowo załamane, nie wyżej niż na linii wierzchołka czaszki.

SZYJA: Szlachetnie wygięta, nie za krótka, płynnie przechodzi w łopatki. Sucha, bez fałd w żadnym miejscu i podgardla.

TUŁÓW
Linia górna: Lekko opada od kłębu ku tyłowi.
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt grzbietu.
Grzbiet: Mocny, krótki i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do miednicy na tyle mała, by pies sprawiał wrażenie krótkiego.
Zad: Lekko zaokrąglony, niepostrzeżenia przechodzący w nasadę ogona.
Klatka: Umiarkowanie szeroka, na przekroju owalna, sięga łokcia. Przedpiersie, utworzone przez rękojeść mostka, wyraźne.
Linia dolna i brzuch: Słabizna nie za bardzo podciągnięta, ładne przejście od klatki piersiowej do brzucha.

OGON: Naturalny, pożądany sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE Oglądane z przodu mocne, proste i ustawione nie za blisko siebie; oglądane z boku – przedramiona proste.
Łopatki: Przylegające do klatki piersiowej i dobrze umięśnione, górnymi krawędziami wystające powyżej kręgów odcinka piersiowego. Jak najbardziej ukośnie ułożone, mniej więcej pod kątem 50o do linii poziomej.
Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione, z łopatka tworzy kąt 95 – 100o.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione. Oglądane z przodu i z boku idealnie proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne i sprężyste. Oglądane z przodu – pionowe, oglądane z boku – trochę nachylone w stosunku do podłoża.
Łapy: Krótkie, okrągłe, palce zwarte i wysklepione (łapa kocia), opuszki mocne, pazury krótkie, czarne i mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z boku – dobrze kątowane , oglądane z tyłu – równolegle, ustawione nie za blisko siebie.
Udo: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: Nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie: Długie,mocne, żylaste, przechodzi w mocny staw skokowy.
Staw skokowy: Wyraźnie kątowany, mocny, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Pionowe do podłoża.
Łapy: Nieco większe od przednich. Palce zwarte i wysklepione. Pazury krótkie i czarne.

CHODY: Pinczer niemiecki jest kłusakiem. W ruchu grzbiet jest prosty i stabilny. Ruch harmonijny, pewny, zdecydowany, swobodny, z długim wykrokiem. Kłus przestrzenny, swobodny, płynny, z dobrym napędem kończyn tylnych i długim wykrokiem przednich.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka i gęsta, gładka, przylegająca, lśniąca, bez przełysień.
MAŚĆ:
- Jednolita: Czerwień jelenia, jasno ruda do ciemno rudej.
- Czarna podpalana: Lśniąco czarna z czerwonymi znaczeniami.

Pożądane są znaczenia jak najbardziej wysycone i wyraźnie odgraniczone. Znaczenia występują nad oczami, na spodniej stronie szyi, na łapach do wysokości nadgarstków, wewnętrznej stronie tylnych nóg, na spodzie ogona przy nasadzie. Na klatce piersiowej dwa jednakowe, oddzielne trójkąty.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy i suki 45 do 50 cm .
Waga: psy i suki 14 do 20 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. W szczególności:
- Ciężka lub lekka budowa.
- Ciężka lub okrągła czaszka.
- Pomarszczone czoło.
- Krótka, wąska lub szpiczasta kufa.
- Zgryz cęgowy.
- Oczy jasne, zbyt małe lub zbyt duże.
- Uszy osadzone nisko, bardzo długie, niejednakowo noszone.
- Wyraźne kości policzkowe.
- Luźna skóra na szyi.
- Zapadnięty grzbiet.
- Spadzisty zad.
- Długie łapy.
- Inochód.
- Cienki włos.
- Czarna pręga na grzbiecie, czarne siodło, maść jasna, wyblakła.
- Odchylenie od podanych wymiarów do 1 cm.

WADY DUŻE
- Nieprawidłowy wyraz płci (np. psy o suczym wyglądzie).
- Lekka budowa.
- Jabłkowata głowa.
- Linie profilu nierównoległe.
- Łokcie wykręcone na zewnątrz.
- Strome kątowanie tyłu.
- Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz.
- Odchylenie od podanych wymiarów o 1 do 3 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Lękliwość, agresja, nadmierna podejrzliwość, nerwowość.
- Widoczna degeneracja budowy.
- Całkowicie odwrócony wyraz płci.
- Wady zgryzu: przodozgryz, tyło zgryz, krzywe szczęki.
- Oczywiste wady budowy, sierści i umaszczenia.
- Odchylenie od podanych wymiarów o więcej niż 3 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PINCZER MINIATUROWY
(Zwergpinscher)

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.03.07.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2. Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pinczery miniaturowe hodowane były licznie na przełomie XIX i XX wieku, a w niemieckiej księdze rodowodowej liczba wpisów w roku 1925 przekraczała 1300. Podobnie jak to było w przypadku pinczera niemieckiego, z pierwotnym rozmaitych umaszczeń obecnie w hodowli utrzymywane jest tylko rude i czarne podpalane.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pinczer miniaturowy jest pomniejszoną wersją pinczera niemieckiego, bez cech karłowatości. Przy krótkiej sierści jego elegancka, zwarta budowa jest dobrze widoczna.

WAŻNE PROPORCJE
- Sylwetka jak najbardziej kwadratowa.
- Długość głowy (mierzona od czubka nosa do potylicy) jest równa połowie długości grzbietu (mierzonej od kłębu do nasady ogona).

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Z natury pełen temperamentu, pewny siebie i opanowany, a przy tym inteligentny i wytrzymały, pinczer niemiecki jest doskonałym psem rodzinnym i do towarzystwa.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA
Czaszka: Mocna, wydłużona, guz potyliczny słabo zaznaczony. Wierzch głowy płaski, z profilu równoległy do grzbietu nosa.
Stop: Niewielki, ale wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA
Nos: Trufla nosa dobrze rozwinięta i zawsze czarna.
Kufa: Ma kształt tępego klina. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Czarne, przylegające, suche, także w kącikach.
Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne (42 białe zęby zgodnie z wzorem zębowym), zgryz nożycowy , równy i ścisły. Mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale policzki nie są aż tak widoczne, aby linie głowy straciły czystość.
Oczy: Ciemne, owalne, powieki przylegające i czarno pigmentowane.
Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków, skierowane do przodu w kierunku skroni. Jednakowo załamane, nie wyżej niż na linii wierzchołka czaszki.

SZYJA: Szlachetnie wygięta, nie za krótka, płynnie przechodzi w łopatki. Sucha, bez fałd w żadnym miejscu i podgardla.

TUŁÓW
Linia górna: Lekko opada od kłębu ku tyłowi.
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt grzbietu.
Grzbiet: Mocny, krótki i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do miednicy na tyle mała, by pies sprawiał wrażenie krótkiego.
Zad: Lekko zaokrąglony, niepostrzeżenia przechodzący w nasadę ogona.
Klatka: Umiarkowanie szeroka, na przekroju owalna, sięga łokcia. Przedpiersie, utworzone przez rękojeść mostka, wyraźne.
Linia dolna i brzuch: Słabizna nie za bardzo podciągnięta, ładne przejście od klatki piersiowej do brzucha.

OGON: Naturalny, pożądany sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE Oglądane z przodu mocne, proste i ustawione nie za blisko siebie; oglądane z boku – przedramiona proste.
Łopatki: Przylegające do klatki piersiowej i dobrze umięśnione, górnymi krawędziami wystające powyżej kręgów odcinka piersiowego. Jak najbardziej ukośnie ułożone, mniej więcej pod kątem 50o do linii poziomej.
Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione, z łopatka tworzy kąt 95 – 100o.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione. Oglądane z przodu i z boku idealnie proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne i sprężyste. Oglądane z przodu – pionowe, oglądane z boku – trochę nachylone w stosunku do podłoża.
Łapy: Krótkie, okrągłe, palce zwarte i wysklepione (łapa kocia), opuszki mocne, pazury krótkie, czarne i mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z boku – dobrze kątowane , oglądane z tyłu – równolegle, ustawione nie za blisko siebie.
Udo: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: Nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie: Długie,mocne, żylaste, przechodzi w mocny staw skokowy.
Staw skokowy: Wyraźnie kątowany, mocny, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Pionowe do podłoża.
Łapy: Nieco większe od przednich. Palce zwarte i wysklepione. Pazury krótkie i czarne.

CHODY: Pinczer niemiecki jest kłusakiem. W ruchu grzbiet jest prosty i  stabilny. Ruch harmonijny, pewny, zdecydowany, swobodny, z długim wykrokiem. Kłus przestrzenny, swobodny, płynny, z dobrym napędem kończyn tylnych i długim wykrokiem przednich.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka i gęsta, gładka, przylegająca, lśniąca, bez przełysień.
MAŚĆ:
- Jednolita: Czerwień jelenia, jasno ruda do ciemno rudej.
- Czarna podpalana: Lśniąco czarna z czerwonymi znaczeniami. Pożądane są znaczenia jak najbardziej wysycone i wyraźnie odgraniczone. Znaczenia występują nad oczami, na spodniej stronie szyi, na łapach do wysokości nadgarstków, wewnętrznej stronie tylnych nóg, na spodzie ogona przy jego nasadzie. Na klatce piersiowej dwa jednakowe, oddzielne trójkąty.

WIELKOŚĆ I WAGA
Wysokość w kłębie: psy i suki 25 do 30 cm.
Waga: psy i suki 4 do 6 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. W szczególności:
- Ciężka lub lekka budowa.
- Ciężka lub okrągła czaszka.
- Pomarszczone czoło.
- Krótka, wąska lub szpiczasta kufa.
- Zgryz cęgowy.
- Oczy jasne, zbyt małe lub zbyt duże.
- Uszy osadzone nisko, bardzo długie, niejednakowo noszone.
- Wyraźne kości policzkowe.
- Luźna skóra na szyi.
- Grzbiet długi, słabo związany.
- Karpiowaty grzbiet.
- Spadzisty zad.
- Długie łapy.
- Inochód.
- Cienki włos.
- Maść przesiana, czarna pręga na grzbiecie, czarne siodło, maść jasna, wyblakła.
- Odchylenie od podanych wymiarów do 1 cm.

WADY DUŻE
- Nieprawidłowy wyraz płci (np. psy o suczym wyglądzie).
- Lekka budowa.
- Jabłkowata głowa.
- Linie profilu nierównoległe.
- Łokcie wykręcone na zewnątrz.
- Kończyny tylne podstawione.
- Strome kątowanie tyłu.
- Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz.
- Odchylenie od podanych wymiarów o 1 do 2 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Lękliwość, agresja, nadmierna podejrzliwość, nerwowość.
- Widoczna degeneracja budowy.
- Brak typu rasowego..
- Wady zgryzu: przodozgryz, tyło zgryz, krzywe szczęki.
- Oczywiste wady budowy, sierści i umaszczenia.
- Odchylenie od podanych wymiarów o więcej niż 2 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PINCZER MAŁPI
(Affenpinscher)

POCHODZENIE: Niemcy

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 26.03.2009.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies pokojowy i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pierwotnie pies domowy w Południowych Niemczech; jego przodkowie przedstawieni są na drzeworytach Albrechta Durera (1471 – 1528). Na wystawach pinczery małpie pokazano w roku 1879. Te małe psy popularne były na przełomie wieków, a powstały z szorstkowłosych pinczerów. Charakterystyczny jest dla nich dłuższy włos wokół głowy, podkreślający małpi wyraz. Maść jednolita, żółtawa, ruda, szara w różnych odcieniach, szaro czarna i czarna.

WRAŻENIE OGÓLNE: Małpi pinczer jest małym, zwartym, szorstkowłosym psem o małpim wyrazie.

WAŻNE PROPORCJE: Proporcja wysokości do długości ma być taka, aby pies był maksymalnie zwarty.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Nieustraszony, czujny, uparty, oddany, ale zdarzają mu sie niekontrolowane wybuchy. Pod każdym względem miły pies rodzinny.

GŁOWA:
MÓZGOCZASZKA:
- Czaszka: Raczej okrągła, niż wydłużona, w całości niezbyt ciężka, mocno wysklepiona z wyraźnym czołem.
- Stop: Wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA
- Nos: Trufla nosa okrągła, duża i czarna. Nozdrza otwarte.
- Kufa: Krótka i prosta, nie zadarta. Grzbiet nosa prosty.
- Wargi: Przylegające, czarne.
- Uzębienie: Kompletne (42 zęby), czysto białe. Szczęka dolna wystaje przed górną i jest lekko zadarta ku górze. Siekacze powinny być rozmieszczone regularnie w lekkim łuku. Ani siekacze, ani kły nie mogą być widoczne przy zamkniętym pysku; to samo odnosi się do języka. Brak dwóch P1, P2 lub P3 w dowolnym połączeniu jest tolerowany.
- Oczy: Ciemne, raczej okrągłe, lekko wypukłe. Powieki przylegające, czarno  igmentowane, okolone szorstkim włosem.
- Uszy: Wysoko osadzone, jednakowo załamane do przodu, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków. Jeśli stojące, powinny być małe, jednakowego kształtu i pewnie stojące.

SZYJA: Mocna, raczej krótka, mocno osadzona. Skóra bez fałd.

TUŁÓW: Mocny, krępy i zwarty.
- Linia górna: Lekko opadająca, niemal prosta od kłębu do zadu.
- Kłąb: Tworzy najwyższy punkt grzbietu.
- Grzbiet: Mocny, krótki i związany.
- Lędźwie: Krótkie i mocne. Odległość od ostatniego żebra do biodra na tyle mała, aby pies był zwarty.
- Zad: Krótki, lekko zaokrąglony, niepostrzeżenie przechodzący w nasadę ogona.
- Klatka piersiowa: Tylko trochę spłaszczona na bokach, średniej szerokości, głeboka, sięgająca poniżej łokcia.
- Linia dolna i brzuch : Brzuch umiarkowanie podciągnięty, linie dolna i górna są mniej więcej równoległe.

OGON: Naturalny; pożądany prosty lub sierpowaty.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne, proste, równoległe, nie za wąsko rozstawione.
- Łopatka: Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona (pod kątem około 45%), płaska.
- Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione.
- Łokcie: Dobrze przylegające, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na  zewnątrz.
- Przedramię: Dobrze rozwinięte, z każdej strony oglądane – proste.
- Nadgarstek: Mocny.
- Śródręcze: Oglądane z przodu – proste, oglądane z boku – lekko nachylone w stosunku do
podłoża. Dobrze rozwinięte i umięśnione.
- Łapy: Krótkie i okrągłe. Palce zwarte i wysklepione (kocia łapa), poduszki twarde, pazury krótkie, mocne i czarne.
KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z boku umiarkowanie kątowane. Oglądane z tyłu – równoległe.
- Udo: Dobrze umięśnione, szerokie.
- Kolano: Nie wystawione na zewnątrz ani nie skierowane do wewnątrz.
- Podudzie: Długie i mocne.
- Staw skokowy: Umiarkowanie kątowany.
- Śródstopie: Prostopadłe do podłoża.
- Łapy: Nieco większe od przedniej, palce zwarte i dobrze wysklepione, pazury krótkie i czarne.

CHODY: Swobodne, płynne, krótkie z umiarkowanym napędem kończyn tylnych. Oglądane z tyłu i z przodu poruszają się prosto i równolegle.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA
SIERŚĆ: Na tułowiu twarda i gęsta. Głowa ozdobiona jest krzaczastymi, sztywnymi brwiami i wieńcem wokół oczu, i obfitą brodą. Długi włos na policzkach i na wierzchołu głowy. Sierść na głowie powinna być jak najtwardsza, stojąca i zmierzwiona, co daje typowy, małpi wyraz.
MAŚĆ: Czysto czarna z czarnym podszerstkiem.

WIELKOŚC I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy i suki 25 do 30 cm
Waga: psy i suki 4 do 6 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. W szczególności:
- Budowa ciężka lub lekka, krótkie lub zbyt długie nogi.
- Jasne oczy.
- Uszy nisko osadzone, bardzo długie lub nierówno noszone.
- Uszy bardzo lekkie.
- Długi, karpiowaty lub miękki grzbiet.
- Grzbiet załamany.
- Ścięty zad.
- Ogon od nasady skierowany w kierunku głowy.
- Nadmierne lub całkiem strome kątowanie tyłu.
- Długie łapy.
- Sierść krótka, miękka, falista, kosmata, jedwabista, maść biała lub łaciata.
- Wzrost wyższy lub niższy od podanego o 1 cm.

WADY DUŻE
- Brak wyrazu płci (np. pies w typie suki)
- Zbyt lekki kościec.
- Kufa zadarta jak u gryfonika lub długa.
- Bardzo znaczny przodozgryz lub zgryz cęgowy.
- Wyłupiaste oczy.
- Odstające łokcie.
- Iksowata postawa tyłu.
- Wzrost wyższy lub niższy od podanego od 1 do 2 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Cechy degeneracji budowy.
- Brak typu rasowego.
- Oczywiste i poważne wady budowy, sierści i umaszczenia.
- Zgryz nożycowy lub krzywe szczęki.
- Wzrost wyższy lub niższy od podanego o więcej niż 2 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PINCZER AUSTRIACKI
(Österreichischer Pinscher)

POCHODZENIE: Austria.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 25.03.2003.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pinczer austriacki jest potomkiem dawnych wiejskich pinczerów z terenu Austrii, niepozornych, wszechstronnie użytkowych pomocników w gospodarstwach. Jeszcze w drugiej połowie XIX wieku występowały one powszechnie. Systematyczną hodowlę rozpoczęto w roku 1921. 6 października 1928 roku rasa została uznana przez Austriacki Związek Kynologiczny pod nazwą austriacki pinczer krótkowłosy. Obecna nazwa nadana została w roku 2000.

WRAŻENIE OGÓLNE: Krępy, średniej wielkości pies o żywym i bystrym wyrazie.

WAŻNE PROPORCJE:
- Proporcja wzrostu do długości tułowia 9 do 10.
- Proporcja długości kufy do długości mózgoczaszki 4 do 6.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Asertywny, bystry, czujny, chętny do zabawy, nadzwyczaj oddany i przyjacielski wobec ludzi, których zna. Wobec obcych podejrzliwy, co czyni z niego doskonałego stróża. Jego instynkt łowiecki jest słabo rozwinięty.

GŁOWA: Gruszkowata, wielkości proporcjonalnej do tułowia.
MÓZGOCZASZKA: Szeroka, zaokrąglona, z wyraźną bruzdą czołową.
Czaszka: Łuki jarzmowe wyraźnie wykształcone, dobrze rozwinięte mięśnie policzków.
Stop: Wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Czarny.
Kufa: Mocna, grzbiet nosa prosty.
Wargi: Suche, dobrze przylegające, z ciemną pigmentacją.
Uzębienie: Mocne, kompletny zgryz nożycowy.
Oczy: Duża gałka oczna w okrągłym oczodole, powieki przylegające, ciemno pigmentowane.
Uszy: Załamane, małe, wysoko osadzone.

SZYJA: Mocna, średniej długości.

TUŁÓW:
Kłąb: Wyraźny.
Grzbiet: Krótki, szeroki, prosty i dobrze związany.
Ledźwie: Krótkie i szerokie.
Zad: Długi i szeroki.
Klatka piersiowa: Długa, głęboka, szeroka, beczkowata, z wyraźnym przedpiersiem, pokryta dobrze rozwiniętymi, suchymi mięśniami.
Brzuch: Lekko podciągnięty.

OGON: Wysoko osadzony, mocny, średniej długości, porośnięty gęstym włosem.

KOŃCZYNY: O mocnym kośćcu.
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Dobrze umięśnione, proste, szeroko rozstawione.
Łopatka: Długa, skośnie ułożona.
Ramię: Skośnie ustawione..
Przedramię: Średniej długości, proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Krótkie, umiarkowanie nachylone.
KOŃCZYNY TYLNE: Dobrze kątowane.
Udo: Szerokie.
Podudzie: Średniej długości.
Staw skokowy: Mocny.
Śródstopie: Krótkie.
ŁAPY: Zwarte, o mocnych pazurach.

CHODY: Wydajne, harmonijne i przestrzenne.

SKÓRA: Przylegająca.

SZATA:
SIERŚĆ: Gęsta, z podszerstkiem. Włos okrywowy krótki do średnio długiego, gęsty, gładki i przylegający. Podszerstek krótki i gęsty, na pośladkach niewielkie portki.
MAŚĆ: Kasztanowo złota (semmelgelb), brązowo żółta, jelenia, czarna z podpalaniem. Białe znaczenia na piersi, szyi, pysku, karku, łapach i końcu ogona. Brak białych znaczeń nie jest wadą.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: 42 – 50 cm. (psy 44 – 50 cm, suki 42 – 48 cm).

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub lękliwość.
- Przodozgryz, tyłozgryz.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PIES PASTERSKI Z BUKOWINY
(Ciobanesc Romanesc de Bucovina)

POCHODZENIE: Europa Południowo-Wschodnia.

PATRONAT: Rumunia i Serbia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 26.03.2009.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.
Bez prawa do CACiB

UŻYTKOWOŚĆ: Opiekun stad i doskonały stróż.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pies pasterski z Bukowiny jest rasą naturalną, pochodzącą z Karpat (Rumunia i Serbia) i niektórych rejonów Bułgarii (na południe od Dunaju). Szczególne zasługi dla jej rozwoju położyli hodowcy z północno-wschodniej Rumunii (Bukowina) i Serbii; w tym rejonie od czasów niepamiętnych wypasano owce. Droga selekcji uzyskano obecny typ rasy, dzisiaj z doskonałymi rezultatami wykorzystywanej na obszarach swego
pochodzenia do pilnowania inwentarza i stróżowania.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies rosły, dumny, imponujący i wyniosły. W rasie tej występuje bardzo widoczny dymorfizm płciowy.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie. Długość czaszki równa długości kufy.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Zrównoważony, spokojny i lojalny, lubi dzieci. Jest doskonałym, odważnym obrońcą stad, bez wahania atakującym drapieżnika (niedźwiedzia, wilka czy rysia). Szczeka donośnie, a zbliżanie się obcego lub drapieżnika sygnalizuje niskim głosem. W nocy nieustannie patroluje posiadłość lub pilnuje stada.

GŁOWA: Masywna, ale nie ciężka, noszona trochę powyżej grzbietu.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Umiarkowanie szeroka, lekko wysklepiona. Linie profile trochę rozbieżne. Czaszka oglądana z przodu trochę wysklepiona, oglądana z boku – niemal płaska. Jej szerokość wynosi 16-18 cm u psa i 15-17 cm u suki. Łuki jarzmowe umiarkowanie wykształcone, guz potyliczny słabo widoczny.
Stop: Lekko zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, dobrze wykształcony, czarny.
Kufa: Tępa, długości tej samej, co czaszka. Mocna, lekko zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta. Mocna żuchwa.
Wargi: Grube i przylegające, mocno pigmentowane.
Uzębienie: Szczeki mocne, uzębienie kompletne, zęby mocne, zdrowe i białe, dobrze osadzone. Zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Policzki: Mało wyraźne.
Oczy: Małe w stosunku do wielkości głowy, kształtu migdała, skośne, brązowe lub trochę jaśniejsze, ale nie żółte. Powieki dobrze pigmentowane.
Uszy: Stosunkowo wysoko osadzone, kształtu litery V, z lekko zaokrąglonymi końcami, wiszące, przylegające do policzków. Przycinanie zabronione.

SZYJA: Średniej długości, potężna i mocna, bez podgardla.

TUŁÓW: Krzepki.
Linia górna: Pozioma.
Kłąb: Mało wyraźny.
Grzbiet: Mocny i umięśniony.
Lędźwie: Mocne i umięśnione.
Zad: Dobrze umięśniony, lekko opadający w kierunku nasady ogona.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, sięga łokcia, żebra dobrze wysklepione.
Linia dolna: Lekko podciągnięta.

OGON: Wysoko osadzony. W spoczynku wiszący, sięga stawu skokowego lub niżej, przy pobudzeniu i w ruchu wzniesiony do poziomu grzbietu lub trochę wyżej, lekko zakrzywiony, ale nie zakręcony nad grzbietem. Cięcie ogona zabronione.

KOŃCZYNY: Oglądane z boku i z przodu proste.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Wrażenie ogólne: Oglądane z boku i z przodu proste.
Łopatka: Długa, ukośna, dobrze umięśniona i związana z tułowiem. Kąt w stawie barkowym około 100-110°.
Ramię: Średniej długości, umięśnione.
Łokcie: Blisko tułowia, w ruchu swobodne.
Podramię: Mocne, niezbyt długie.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Krótkie, lekko nachylone.
Łapy: Owalne, zwarte i duże, pale wysklepione i zwarte, pazury czarne lub barwy popiołu.
KOŃCZYNY TYLNE:
Wrażenie ogólne: Mocne, umięśnione, o normalnej postawie.
Udo: Średniej długości, szerokie, bardzo mocno umięśnione.
Kolano: Kąt w stawie kolanowym około 110°.
Podudzie: Średniej długości, umięśnione.
Stawy skokowe: Szerokie, oglądane z boku umiarkowanie kątowanie. Oglądane z tyłu ustawione równolegle do płaszczyzny środkowej ciała.
Śródstopie: Mocne i pionowe. Wilcze pazury nie stanowią wady.
Łapy: Owalne, zwarte i mocne, pazury czarne lub barwy popiołu.

CHODY: Ruch harmonijny, elastyczny, dobrze skoordynowany, daje wrażenie siły i wytrwałości. Pożądanym tempem jest kłus. Krzyżowanie łap jest wadą.

SKÓRA: Gruba, dobrze przylegająca, barwy ciemnego popiołu.

SZATA
SIERŚĆ: Na głowie i przednich stronach nóg krótka, na tułowiu obfita, długości 6-9 cm, prosta, szorstka, przylegająca. Podszerstek krótki, bardzo gęsty i obfity, jaśniejszy. Na szyi wyraźnie dłuższa sierść tworzy kryzę, na tylnej stronie przednich nóg frędzle, a na udach – portki. Ogon obficie owłosiony.
MAŚĆ:
Klasyczna: Podstawowa maść czysto biała lub beżowo biała, łaty w kolorze szarym, czarnym lub czarnym z rdzawym pobłyskiem.
Jednolita: Czysto biała, beżowo biała, barwy popiołu lub czarna są dopuszczalne, ale nie tak cenione, jak łaciate.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy 68-78 cm, idealnie 71-75 cm; suki 64-72 cm, idealnie 66-68 cm
Tolerancja: - 4 cm
Waga: W proporcji do wzrostu.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Brak masy lub zbyt ciężka budowa.
- Niewłaściwy wyraz płci.
- Brak jednego zęba z wyjątkiem P1.
- Cięte uszy.
- Cięty ogon.
- Osobniki z nadwagą lub nie w kondycji.
- Włos o niewłaściwej strukturze lub krótki (mniej niż 6 cm).
- Zbyt długa sierść (więcej niż 9 cm).
- Brak kryzy lub frędzli na nogach.
- Ogon zakręcony lub zwinięty w pierścień.
- Luźne palce, łapy zbieżne lub rozbieżne.
- Wykręcone lokcie.
- Ciężki ruch.

WADY DUŻE:
- Nietypowy wyraz.
- Okrągłe, wypukłe oczy.
- Stojące uszy.
- Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty.
- Sierść wyraźnie zbyt krótka.
- Sierść kędzierzawa, nieprawidłowa.
- Oczy żółte.
- Oczy różnobarwne.
- Iksowaty tył.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Brak typu.
- Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Brak siekacza lub kła.
- Albinizm.
- Ogon szczątkowy lub brak ogona.
- Wysokość poniżej 64 cm lub powyżej 82 cm (dla psa).
- Wysokość poniżej 60 cm lub powyżej 78 cm (dla suk).

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

OWCZAREK ŚRODKOWOAZJATYCKI
(Sredneasiatskaya Ovtcharka)

Pochodzenie: Związek Radziecki (rejon Azji Centralnej)

Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.10.2010

Użytkowość: Pies stróżujący
Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Owczarek środkowoazjatycki to jedna z najstarszych ras psów. Rozwijała się ona w drodze naturalnej selekcji przez ponad 4 tysiące lat, na rozległym obszarze, rozciągającym się od Morza Kaspijskiego do Chin i od południowego Uralu po Afganistan. Owczarki środkowoazjatyckie są potomkami najstarszych tybetańskich psów stróżujących, pochodzących od tybetańskiego mastifa; były wykorzystywane głównie do pilnowania stad, obejścia i karawan. Ostra selekcja naturalna spowodowana przez trudne warunki życia i nieustającą walkę z drapieżnikami
wpłynęła zarówno na wygląd, jak i na charakter tych psów – są one silne, nieustraszone, i nie trwonią na próżno energii. W rejonie swojego pierwotnego występowania owczarki środkowoazjatyckie wykorzystywane były do pilnowania stad i stróżowania. Praca hodowlana nad tą rasą rozpoczęła się w byłym Związku Radzieckim w latach trzydziestych zeszłego wieku.

WRAŻENIE OGÓLNE: Owczarek środkowoazjatycki jest psem rosłym i harmonijnie zbudowanym, nieznacznie wydłużonym (ale nie długim, i nie krótkim). Tułów krzepki, dobrze umięśniony, szeroki i głęboki, mięśnie nie są wyraźnie zarysowane. Wyraźny dymorfizm płciowy – samce są bardziej potężne i odważne od suk, mają większą głowę i wyraźniej zaznaczony kłąb.
Mocny, z masywnym kośćcem i umięśnieniem. Owczarki środkowoazjatyckie osiągają pełna dojrzałość około 3 roku życia.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia jest tylko nieznacznie większa od wysokości w kłębie. Pożądany duży wzrost, ale najważniejsze jest zachowanie właściwych proporcji. Odległość od podłoża do łokcia wynosi 50-52 % wysokości w kłębie. Długość kufy wynosi mniej jak ˝ długości głowy, ale więcej
jak 1/3.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pewny siebie, zrównoważony, dumny i niezależny. Psy są bardzo odważne, charakteryzują się dużą zdolnością do pracy, wytrzymałością i naturalnym instynktem terytorialnym.  Charakterystyczną cechą jest brak lęku wobec dużych drapieżników.

GŁOWA: Masywna, proporcjonalna do całości. Jej kształt jest zbliżony do prostokąta, zarówno przy oglądaniu z góry, jak i z boku.
Mózgoczaszka: Głęboka, płaska i długa. Czoło płaskie. Guz potyliczny wydatny, ale ze względu na mocno rozwinięte mięśnie słabo widoczny. Łuki nadoczodołowe umiarkowanie zaznaczone.
Stop: Umiarkowany.
Trzewioczaszka:
Nos: Duży, dobrze rozwinięty, ale nie wystający poza obrys kufy. Czarny, ale u psów białych i płowych może być jaśniejszy.
Kufa: Średniej długości, tępa, oglądana z góry i z boku jest niemal prostokątna, tylko nieznacznie zwęża się w kierunku nosa, głęboka, pojemna, dobrze wypełniona pod oczami. Grzbiet nosa szeroki, prosty, niekiedy nieznacznie opadający. Wyraźny podbródek.
Wargi: Grube, przy zamkniętym pysku górna ściśle zakrywa dolną. Pożądana pełna, czarna pigmentacja warg.
Uzębienie: Szczeki mocne i szerokie, zęby duże, białe, rozstawione blisko siebie, w liczbie 42. Siekacze w jednej linii. Zgryz nożycowy, ale dopuszczalny także cęgowy i odwrócony nożycowy. Kły szeroko rozstawione. Uszkodzenia zębów, o ile nie zmieniają zgryzu, są bez znaczenia.
Policzki: Kości policzkowe długie, dobrze rozwinięte, ale nie aż tak, aby zmieniały prostokątny obrys głowy.
Oczy: Średniej wielkości, umiarkowanie głęboko osadzone, owalne, szeroko rozstawione, spojrzenie skierowane na wprost. Barwa oka od ciemno brązowej do orzechowej, pożądana ciemna. Powieki grube, pożądane, aby dolna nie była zbyt luźna. Trzecia powieka niewidoczna. Bez względu na maść powieki powinny być czarne, pożądana pełna pigmentacja.
Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, grube, nisko osadzone, wiszące. Niższa krawędź nasady ucha na wysokości oka, lub nieco niżej. Krótkie cięcie uszu praktykowane w kraju pochodzenia i tam, gdzie nie jest to zabronione.

SZYJA: Średniej długości, bardzo mocna, na przekroju owalna, dobrze
umięśniona, nisko osadzona. Podgardle jest charakterystyczną cechą rasy.

TUŁÓW:
Linia górna: Harmonijna, mocna, w postawie musi zachowywać typowy przebieg.
Kłąb: Wyraźny, zwłaszcza u samców, umięśniony, długi i wysoki, z wyraźnym przejściem do grzbietu.
Grzbiet: Prosty, szeroki, dobrze umięśniony; długość samego grzbietu wynosi około ˝ odległości od kłębu do nasady ogona.
Lędźwie: krótkie, szerokie, lekko wysklepione.
Zad: Średniej długości, szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający do nasady ogona. Wysokość w kłębie o 1-2 cm większa od wysokości w zadzie.
Klatka piersiowa: Głęboka, długa, szeroka i dobrze rozbudowana, rozszerzająca się ku tyłowi. Żebra rzekome długie. Dołem sięga łokcia lub nieco poniżej. Przedpiersie trochę zaznaczone na wysokości stawu barkowego.
Brzuch i linia dolna: Brzuch umiarkowanie podciągnięty.

OGON: Gruby u nasady i dość wysoko osadzony, w naturalnej postaci szablasty lub luźno zakręcony na ostatniej jednej trzeciej długości. Przy pobudzeniu wznosi się na wysokość grzbietu lub trochę wyżej, w spoczynku
obwisły. W kraju pochodzenia i tam, gdzie nie jest to zabronione, cięty. To, czy ogon jest cięty, czy nie, nie ma wpływu na ocenę.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: Proste, o mocnym kośćcu, oglądane z przodu równoległe i niezbyt blisko siebie ustawione. Przedramiona, oglądane z boku, proste.
Łopatka: Długa, skośnie ustawiona, kąt w stawie barkowym około 100°. Dobrze umięśniona.
Ramię: Ukośne, długie i mocne.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Proste, długie, na przekroju owalne, o bardzo mocnym kośćcu.
Śródręcze: Średniej długości, szerokie, mocne i pionowe.
Łapy: Duże, zaokrąglone, palce wysklepione, opuszki duże i grube, pazury dowolnej barwy.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Oglądane z tyłu są proste i ustawione równolegle, nieco szerzej od przednich.
Udo: Szerokie, mocno umięśnione, średniej długości.
Kolano: Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz, umiarkowanie kątowane.
Podudzie: Niemal tej samej długości, co udo.
Śródstopie: Bardzo mocne, średniej długości, pionowe, bez wilczych pazurów.
Łapy: Duże, zaokrąglone, palce wysklepione, opuszki duże i grube, pazury dowolnej barwy.

CHODY: Harmonijne i elastyczne. W kłusie swobodny wykrok kończyn przednich i mocna akcja tylnych. Grzbiet w ruchu prosty, wszystkie stawy pracują bez wysiłku. Kątowanie kończyn jest głębsze w ruchu, niż w postawie.

SKÓRA: Gruba, na tyle elastyczna i luźna, aby ochraniała przed zranieniem w walkach z drapieżnikami.

SZATA:
Sierść: Gęsta, twarda, prosta, z obfitym podszerstkiem. Na głowie i przednich stronach nóg krótka i gęsta. Na kłębie włos często dłuższy. Włos okrywowy może być krótki lub dłuższy, w zależności od jego długości wyróżnia się dwie odmiany: o włosie krótkim (3-5 cm), jednakowym na całym ciele, i dłuższym (7-10 cm), tworzącym kryzę, pióra za uszami, na ogonie i tylnych stronach kończyn przednich, oraz portki.
Maść: Dowolna, z wyjątkiem genetycznie błękitnej lub czekoladowej we wszelkich kombinacjach oraz płaszczowej czarno rudej.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy nie mniej jak 70 cm; suki nie mniej jak 65 cm.
Pożądana duża, ale nie kosztem proporcjonalnej budowy.
Waga: psy nie mniej jak 50 kg; suki nie mniej jak 40 kg.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, sprawność i dobre samopoczucie psa.
- Nieznaczne odstępstwa od typu rasowego.
- Suki w samczym typie.
- Okrągła czaszka, wąska kufa i żuchwa, mały nos.
- Oczy osadzone skośnie lub blisko siebie, obwisłe powieki.
- Uszy wysoko osadzone.
- Wargi cienkie lub luźno wiszące.
- Wysoki lub trochę zbyt krótki zad.
- Wąski front.
- Przesadne kątowanie tyłu.
- Płaskie łapy i długie palce.
- Akcja przodu wysoka (hackney), ruch trochę niezbalansowany.
- Bardzo krótka sierść.

WADY DUŻE:
- Nerwowość
- Znaczne odstępstwa od typu rasowego i konstytucji.
- Wysokonożność, lekki kościec, słabe umięśnienie.
- Oczy jasne lub wyłupiaste.
- Spadzista linia górna.
- Zad wyraźnie wyższy od kłębu.
- Zad wąski, krótki i ścięty.
- Ogon z natury krótki lub zdeformowany.
- Zbyt długie lub miękkie śródręcze.
- Kończyny tylne mocno podstawione pod tułów.
- Wzrost mniejszy o 2 cm od minimalnego.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Każdy pies, zdradzający wyraźne deformacje budowy lub zaburzenia charakteru powinien być zdyskwalifikowany.
- Nadpobudliwość, strachliwość.
- Tyłozgryz lub wyraźny przodozgryz.
- Psy w suczym typie.
- Oczy różnobarwne, niebieskie lub zielone, zez.
- Luźne stawy.
- Maść płowa z wyraźnym czarnym płaszczem.
- Sierść kędzierzawa lub miękka.
- Rozchwiane chody.

UWAGA: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni wyczuwalne w mosznie.

OWCZAREK KAUKASKI
(Kavkazskaia Ovtcharka)

Pochodzenie: Związek Radziecki

Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.10.2010

Użytkowość: Pies stróżujący

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Owczarek kaukaski uważany jest za potomka dawnych psów z Kaukazu. Występuje on na rozległym obszarze od gór Kaukazu po stepy południowej Rosji. Rozwój tej rasy odbywał się nie tylko w drodze selekcji naturalnej, ale i poprzez celową pracę hodowlaną ludów,
zamieszkujących region Kaukazu. Tradycyjnie owczarki kaukaskie wykorzystywane były do stróżowania i pilnowania obejść, stad bydła i owiec przed drapieżnikami. Pierwsze wzmianki o dużych psach w typie molosa, towarzyszących armii władcy Armenii, Tigrana II, pochodzą w I wieku p.n.e. Nowoczesną pracę hodowlaną rozpoczęta w latach 20-tych zeszłego wieku w ówczesnym Związku Radzieckim. Selekcja nakierowana była na siłę fizyczną, pewność siebie, odwagę, dobry słuch i wzrok oraz sierść, dającą ochronę przed każdą niepogodą. Wymienione cechy, w połączeniu z odpornością, pozwalają owczarkowi kaukaskiemu na przeżycie w najtrudniejszych nawet warunkach klimatycznych.

WRAŻENIE OGÓLNE: Owczarek kaukaski jest psem harmonijnie zbudowanym, silnym, o mocnym kośćcu i umięśnieniu, w formacie trochę prostokątnym. Dymorfizm płciowy jest silnie wyrażony: pies jest zdecydowanie samczy, ma wyraźnie zaznaczony kłąb i większą głowę, niż suka. Ponadto psy są większe, bardziej masywne, a często i krótsze od suk. Psy o dłuższym
włosie mają wyraźnie widoczną kryzę.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia przekracza wysokość w kłębie o 3-8 %. Długość nóg przednich stanowi 50-52 % wysokości w kłębie. Stosunek długości czaszki do długości kufy jak 3 : 2.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies pewny siebie, opanowany, nieustraszony i niezależny. Jest oddany właścicielowi i doskonale pełni obowiązki stróża.

GŁOWA:
Mózgoczaszka: Głowa duża, masywna i szeroka w partii policzkowej; oglądana z góry ma kształt klina o szerokiej podstawie.
Czaszka: Masywna, szeroka, czoło niemal płaskie, z wyraźną, ale niegłęboką bruzdą. Łuki nadoczodołowe wyrażone, ale nie wystające. Guz potyliczny niewidoczny.
Stop: Zauważalny, ale niezbyt mocno zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: Czarny, duży, z prawidłowo wykształconymi nozdrzami, nie wystaje przed krawędź kufy. U psów jednolicie umaszczonych i łaciatych nos czarny jest pożądany, ale nie obowiązkowy; nie może być jednak genetycznie błękitny ani czekoladowy.
Kufa: Szeroka i głęboka, stopniowo zwężająca się ku nosowi, dobrze wypełniona pod oczami. Szczęki i podbródek mocne. Grzbiet nosa szeroki, linie profilu równoległe.
Wargi: Grube, przylegające, dobrze pigmentowane.
Uzębienie: Zęby zdrowe, białe, mocne, siekacze ustawione blisko siebie i w jednej linii. Zgryz nożycowy lub cęgowy, uzębienie kompletne. Siekacze albo kły złamane lub wybite, o ile nie zmienia to zgryzu, nie mają wpływu na ocenę, podobnie jak brak P1.
Policzki: Dobrze rozwinięte, co podkreśla jeszcze mocne umięśnienie.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, osadzone nie zanadto głęboko, ale szeroko i skośnie. Barwa w różnych odcieniach brązu, od ciemnej do orzechowej. Powieki czarne, suche i dobrze przylegające. Wyraz poważny, badawczy i czujny.
Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone wysoko i szeroko, wewnętrzną krawędzią dokładnie przylegające do policzków. W kraju pochodzenia uszy są tradycyjnie cięte, co nie ma znaczenia przy ocenie.

SZYJA: Średniej długości, mocna, nisko osadzona, na przekroju zaokrąglona. Zaznaczona grzywa, wyraźna zwłaszcza u samców.

TUŁÓW: Dobrze rozwinięty we wszystkich wymiarach, szeroki, dobrze umięśniony i wyważony.
Kłąb: Wyraźny, średniej długości. Wysokość w kłębie nieznacznie większa od wysokości w zadzie.
Grzbiet: Prosty, szeroki i mocny.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, lekko wysklepione.
Zad: Średniej długości, szeroki, zaokrąglony, lekko opadający ku nasadzie ogona.
Klatka piersiowa: Długa, szeroka, dobrze ożebrowana, na całej długości głęboka, na przekroju szeroka i owalna. Żebra dobrze wysklepione, żebra rzekome długie. Przedpiersie zaznaczone.
Linia dolna i brzuch: Brzuch stopniowo wznosi się ku tyłowi.

OGON: Wysoko osadzony, szablasty lub zakręcony. W spoczynku zwisa, sięgając stawu skokowego. Gdy pies jest pobudzony, ogon może wznosić się
powyżej grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: Dobrze umięśnione. Oglądane z przodu proste, równolegle i dość szeroko rozstawione.
Łopatka: Mocno umięśniona, dobrze przylegająca do tułowia, średniej długości, nachylona względem ramienia, z którym tworzy kąt około 100o.
Ramię: Mocne, umięśnione, dobrze przylegające do tułowia.
Łokcie: Ustawione w równoległych wobec siebie płaszczyznach, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Proste, masywne, średniej długości, dobrze umięśnione, na przekroju okrągłe.
Śródręcze: Krótkie, masywne, oglądane z boku i z przodu niemal proste.
Łapa: Duża, okrągła, dobrze wysklepiona i zwarta.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Oglądane z tyłu proste, ustawione równolegle i umiarkowanie szeroko. Stawy kolanowe i skokowe, oglądane z boku, dostatecznie kątowane. Kończyny nie są zbyt daleko odstawione do tyłu.
Udo: Szerokie, dobrze umięśnione, średniej długości.
Kolano: Dostatecznie kątowane.
Podudzie: Szerokie, dobrze umięśnione, średniej długości.
Staw skokowy: Szeroki, suchy, dostatecznie kątowany. Stawy nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Śródstopie: Niedługie, masywne, oglądane z boku i z przodu niemal proste.
Łapa: Duża, okrągła, dobrze wysklepiona i zwarta.

CHODY: Swobodne, elastyczne, niespieszne, z dobrym napędem kończyn tylnych. Ruch skoordynowany, wszystkie stawy stabilne, kłąb i zad na tej
samej wysokości, a linia grzbietu pozostaje względnie stabilna. Typowym ruchem jest kłus.

SKÓRA: Gruba, dostatecznie elastyczna, bez fałd czy zmarszczek.

SZATA:
Sierść: Prosta, gruba, odstająca, z dobrym podszerstkiem; długość włosa okrywowego i podszerstka nie mniejsza, jak 5 cm. Na głowie i przednich nogach włos krótszy i bardzo gęsty. Ogon porośnięty gęstym włosem. Dłuższa sierść na uszach, kryza na szyi i portki na tylnych stronach ud.
Maść: Dowolna jednolita lub łaciata, z wyjątkiem czarnej jednolitej czy też połączonej z innymi kolorami, rozjaśnionej czarnej, genetycznie błękitnej lub czekoladowej.

WIELKOŚC I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy pożądana 72-75 cm, minimalna 68 cm; suki pożądana 67-70 cm, minimalna 64 cm.

Większy wzrost dopuszczalny, o ile zachowana jest harmonia budowy.

Waga: psy co najmniej 50 kg; suki co najmniej 45 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za
wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność zwierzęcia.

WADY DUŻE:
- Budowa zbyt lekka lub zbyt ciężka.
- Brak pewności siebie.
- Zachwianie dymorfizmu płciowego.
- Głowa mała w stosunku do tułowia, lekka, wąska, długa, z gruba ciosana, jabłkowata.
- Wyraźny stop.
- Kufa: szpiczasta, grzbiet nosa wypukły lub wklęsły.
- Zęby małe, szeroko rozstawione, siekacze nie w jednej linii, braki zębowe (z wyjątkiem braków P1).
- Słabo wykształcone kości policzkowe.
- Oczy duże, wypukłe, bardzo jasne, widoczna trzecia powieka, luźne powieki.
- Uszy duże, cienkie, zbyt nisko osadzone.
- Grzbiet zapadnięty lub wysklepiony, lędźwie zapadnięte lub wygarbione, zad wyższy od kłębu.
- Tułów kwadratowy, wyraźnie beczkowaty, zbyt długi, wąski, wysokie nogi, klatka piersiowa bardzo krótka, płytka lub płaska, zad krótki lub spadzisty.
- Szczątkowy ogon.
- Słaby kościec, mięsnie i więzadła stawów.
- Nieprawidłowe kątowanie.
- Ramię wykrzywione.
- Nieharmonijny ruch.
- Brak odpowiedniego napędu z kończyn tylnych.
- Sierść bardzo miękka, kędzierzawa, bez podszerstka; bardzo krótki włos okrywowy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Wyraźne wady budowy i zaburzenia zachowania.
- Wszelkie odchylenia od prawidłowego zgryzu.
- Braki zębów innych niż M3 lub P1.
- Oczy porcelanowe, ciemno niebieskie, zielonkawe lub różnobarwne.
- Ogon cięty.
- Stały inochód, niemożność oceny ruchu.
- Barwa czarna w jakichkolwiek połączeniach, także w postaci siodła (poza maską).
- Maść genetycznie błękitna we wszelkich kombinacjach i odcieniach.
- Szarobłękitna barwa nosa, warg i powiek.
- Maść genetycznie czekoladowa we wszelkich kombinacjach i odcieniach.
- Genetycznie czekoladowa barwa nosa, warg i powiek.
- Maść czarna-, czekoladowa- i błękitna podpalana.
- Wielkość poniżej wzorcowego minimum.
- Znaczne odchylenia od typu płci u samców.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni
wyczuwalne w mosznie.

NOWOFUNDLAND

POCHODZENIE: Kanada.

PATRONAT: FCI.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 29.10.1996

UŻYTKOWOŚĆ: Pies pociągowy do ciężkich ładunków i aporter z wody.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rasa powstała na Nowej Fundlandii z psów miejscowych i przywiezionych przez Wikingów po roku 1100 dużych, czarnych psów do polowania na niedźwiedzie. Do ich ostatecznego wyglądu przyczyniły się także rozmaite psy, przywożone na wyspę przez rybaków z Europy, niemniej jednak pierwotny typ został zachowany. Gdy w roku 1610 rozpoczęła się kolonizacja wyspy, istniał na niej ustalony typ psów o dość jednolitej
budowie i cechach charakteru, dzięki którym były w stanie znosić surowy klimat i radzić sobie we wzburzonych falach. Psy z Nowej Fundlandii wykorzystywane były do transportowania ciężkich ładunków oraz jako aportery z wody i ratownicy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Nowofundland jest psem masywnej budowy, o mocnym, dobrze umięśnionym tułowiu i harmonijnych ruchach.

WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest większa od wysokości w kłębie. Tułów powinien być zwarty, u suki może być nieco dłuższy i nie tak masywny, jak u psa. Odległość od kłębu do spodniej krawędzi mostka nieco większa, niż odległość od spodniej krawędzi mostka do podłoża.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Wyraz nowofundlanda odzwierciedla łagodność i życzliwe nastawienie do świata. Jest to pies pełen godności, pogodny i zmyślny, znany ze swej niezmąconej łagodności.

GŁOWA: Masywna. Głowa suki różni się od głowy samca jedynie tym, że jest lżejsza.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka, lekko wysklepiona, z wyraźnie widoczną potylicą.
Stop: Wyraźny, ale nie przesadny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, dobrze pigmentowany, o dobrze wykształconych nozdrzach. Barwa: czarna u psów czarnych i biało czarnych, czekoladowy u brązowych.
Kufa: Wyraźnie graniasta, głęboka i dosyć krótka, nie pomarszczona, porośnięta. Kąciki warg nie przesadnie obwisłe.
Wargi: Luźne.
Uzębienie: Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: Stosunkowo małe, średnio głęboko osadzone, szeroko rozstawione, trzecia powieka niewidoczna. Barwa: ciemnobrązowa u psów czarnych i biało czarnych, u brązowych może być nieco jaśniejsza.
Uszy: Niewielkie, kształtu trójkąta, końce zaokrąglone, osadzone daleko po bokach głowy i płasko przylegające. Gdy koniec ucha skierować ku przodowi, powinien on dosięgnąć wewnętrznego kąta oka.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, płynnie przechodząca w łopatki, na tyle długa, aby głowa była noszona dumnie. Podgardle nie powinno być bardzo obfite.

TUŁÓW: Kościec masywny, tułów oglądany z boku głęboki i krzepki.
Linia górna: Mocna i prosta od kłębu do zadu.
Grzbiet: Szeroki.
Lędźwie: Mocne i dobrze umięśnione.
Zad: Szeroki, opadający pod kątem około 30°.
Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka i krągła, o dobrze wysklepionych żebrach.
Linia dolna: Niemal prosta, nigdy nie podkasana.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste i równoległe, także w stępie i wolnym kłusie.
Łopatki: Bardzo dobrze umięśnione i wyraźnie skośnie ułożone.
Łokcie: Przylegające.
Śródręcze: Lekko nachylone.
Łapy: Duże, wielkości proporcjonalnej do rozmiarów psa, okrągłe, zwarte, o mocnych i zwartych palcach, połączonych błoną pławną.
KOŃCZYNY TYLNE: Ich budowa jest u nowofundlanda niesłychanie ważna, bo to kończyny tylne dają psu dobry napęd, niezbędny dla ciągnięcia ładunku, pływania czy wydajnego ruchu. Miednica musi być długa, mocna i szeroka.
Udo: Szerokie i dobrze umięśnione.
Kolano: Dobrze kątowanie, ale nie aż tak, by wyglądało na przekątowane.
Podudzie: Mocne i dość długie.
Śródstopia: Stosunkowo krótkie. Ustawione szeroko i równolegle, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Łapy: Mocne i zwarte. Wilcze pazury, o ile wystąpią, powinny być usunięte.

OGON: Gdy nowofundland płynie, ogon działa jak ster, dlatego powinien być mocny i szeroki u nasady. Gdy pies stoi, ogon zwisa nisko, sięgając do stawu skokowego lub nieco niżej. Dobrze, jeśli koniec ogona jest lekko uniesiony ku górze. W ruchu lub przy pobudzeniu ogon jest wniesiony ku górze, lekko zawinięty, ale w żadnym razie nie jest zakręcony nad grzbietem. Nie może być też schowany między nogami.

CHODY: Ruch nowofundlanda odznacza sie dobrym wykrokiem i silną akcją kończyn tylnych; ma sprawiać wrażenie niezmordowanego. Typowe jest lekkie kołysanie grzbietu na boki. W miarę wzrastania szybkości, łapy stawiane są coraz bardziej zbieżnie Grzbiet pozostaje równy.

SZATA
SIERŚĆ: Nowofundland ma sierść nieprzemakalną, z podszerstkiem. Włos okrywowy średniej długości, prosty, nie lokowaty; dopuszczalny trochę falisty. Podszerstek miękki i gęsty, bardziej gęsty w zimie, niż w lecie, ale nawet wtedy musi być go choć trochę na zadzie i klatce piersiowej. Sierść na głowie, kufie i uszach krótka i delikatna. Na nogach przednich i tylnych pióra, ogon porośnięty długim, gęstym włosem, ale bez pióra. Trymowanie czy strzyżenie
sierści nie jest zalecane.
MAŚĆ: Czarna, biało czarna i brązowa.
- Czarna: Czerń jest klasycznym umaszczeniem nowofundlanda; powinna być jak najbardziej wysycona, ale dopuszczalne jest nieznaczne wyrudzenie od słońca. Dopuszczalne białe znaczenia na klatce piersiowej , palcach i biały koniec ogona
- Biało czarna: Odegrała role w historii rasy. Pożądany wzór umaszczenia to czarna głowa z białą strzałką i kufą, czarne, symetryczne siodło, czarny zad i nasada ogona. Pozostałe części ciała białe, z możliwie nieznacznym nakrapianiem.
- Brązowa: W różnych odcieniach od czekoladowego do złotego brązu. Dopuszczalne białe znaczenia na klatce piersiowej, palcach i biały koniec ogona. Psy łaciate i brązowe wystawiane sa razem z czarnymi.

WIELKOŚC I WAGA:
Średnia wysokość w kłębie: dla dorosłego psa: 71 cm; dla dorosłej suki: 66 cm
Waga dla psa około 68 kg, dla suki około 54 kg.

Duży rozmiar pożądany, ale nie może być ważniejszy od harmonii,
prawidłowej, solidnej budowy i prawidłowego ruchu.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i  sprawność psa.
- Wrażenie ogólne: Wysokie nogi, lekka budowa.
- Kościec: Bardzo ciężki lub lekki.
- Charakter: Agresja lub lękliwość.
- Głowa: Wąska.
- Kufa: Długa lub szpiczasta.
- Wargi: Obwisłe.
- Oczy: Okragłe, wypukłe, żółte, widoczna trzecia powieka.
- Grzbiet: Karpiowaty, miękki lub zapadnięty.
- Ogon: Krótki, zbyt długi, zniekształcony, skręcony na końcu.
- Kończyny przednie: Miękkie śródręcze, luźne palce, łapy skierowane na zewnątrz lub do wewnątrz, brak błony między palcami.
- Kończyny tylne: Strome, iksowate, beczkowate, długie palce.
- Chody: Poplątane, niezborne, po skosie, kończyny stawiane bardzo wąsko, rozbieżnie lub mocno zbieżnie, akcja przodu wysoka, przednie nogi wyrzucane na boki lub krzyżowane, inochód.
- Sierść: Zupełnie luźna, kompletny brak podszerstka.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Nietypowy temperament.
- Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
- Sierść krótka, przylegająca.
- U psów czarnych i brązowych jakiekolwiek znaczenia poza białymi.
- Każde umaszczenie poza wymienionymi we wzorcu.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.