DOBERMAN

POCHODZENIE: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 14.02.1994.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa, obronny i pracujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1 Pinczery i sznaucery
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Doberman to jedyna rasa niemiecka, której nazwa pochodzi od nazwiska jej twórcy, Fryderyka Ludwika Dobermanna (02.01.1834 – 09.06.1894). Mówi się, że był on poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także i hyclem, uprawnionym do wyłapywania włóczących się psów. Najostrzejsze z nich rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi”, uważanymi za stosunkowo czystą rasę. Te „psy rzeźnickie” odegrały najważniejszą role w postaniu późniejszego dobermana, a same pochodziły od dawnych  rottweilerów, pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem. F.L. Dobermann dokonywał tych kojarzeń w latach siedemdziesiątych, uzyskując swoją rasę psów – czujnych, o wybitnych zaletach stróża i obrońcy. Wykorzystywane one były często do pracy w policji, a z czasem otrzymały nawet przydomek „psów żandarmów”. Były także psami do polowań, tępiącymi duże gryzonie. Nic dziwnego, że  niebawem doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego, co
nastąpiło w początku zeszłego wieku. Typowy doberman to pies średniej wielkości, silny i dobrze umięśniony. Choć mocny, powinien być przy tym elegancki i szlachetny w liniach. Musi być dobrym psem rodzinnym, do towarzystwa, obrońcą i psem służbowym.

WRAŻENIE OGÓLNE: Doberman to pies średniej wielkości, mocny i dobrze umięśniony. Eleganckie linie ciała, dumna postawa i wyraz zdecydowania składają sie na idealny obraz psa.

WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka dobermana jest niemal kwadratowa, zwłaszcza u samca. Długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być większa co najwyżej o 5% od wysokości w kłębie u psa, i 10% u suki.

ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT: Usposobienie dobermana jest przyjazne i łagodne, jest on bardzo oddany rodzinie i kocha dzieci. Pożądany jest średnio pobudliwy temperament i średnia doza ostrości (czujności). Wymagany jest dobry kontakt z właścicielem i średni stopień pobudliwości.
Doberman jest łatwy do ułożenia, lubi pracować, i powinien wykazywać zdolność do pracy, odwagę I twardość. Ma być pewny siebie i nieustraszony, ale też ma umieć przystosować się do warunków życia we współczesnym społeczeństwie.

GŁOWA:
MÓZGOCZASZKA: Mocna, proporcjonalna do tułowia. Oglądana z góry ma kształt tępego klina. Oglądany z przodu wierzch mózgoczaszki jest niemal płaski i nie opada na boki w stronę uszu. Linia profilu mózgoczaszki przechodzi niemal bez załamania w linię profilu kufy, a z drugą stronę
łagodnym łukiem przechodzi w szyję. Łuki brwiowe są wyraźnie rozwinięte, ale nie przesadnie wyrażone. Bruzda czołowa jest trochę widoczna. Oglądane z przodu i z góry boki głowy nie mogą być krągłe. Nieznaczne wypełnienie
widoczne jest pomiędzy szczęką górną a kością policzkową, ale musi ono harmonizować z całkowitą długością głowy. Mięśnie na głowie powinny być dobrze rozwinięte.
Stop: Powinien być niewielki, ale zaznaczony.
TWARZOCZASZKA:
Nos: Nozdrza dobrze rozwinięte, raczej szerokie niż okrągłe, z dużymi otworami, nie wystający. Czarny u psów czarnych, u czekoladowych w odpowiednich jaśniejszych odcieniach.
Kufa: Musi być mocna, głęboka, i pozostawać w odpowiedniej proporcji do mózgoczaszki. Wargi otwierają się daleko, aż do trzonowców. Kufa ma być dostatecznie szeroka na końcu, zarówno szczęka górna, jak i dolna.
Wargi: Powinny być suche i przylegające, tak, że przy zamkniętym pysku nie są obwisłe. Ciemno pigmentowane, u psów czekoladowych odpowiednio jaśniejsze.
Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, zgryz nożycowy, uzębienie kompletne - 42 zęby prawidłowo rozmieszczone i normalnej wielkości.
Oczy: Średniej wielkości, owalne i ciemne, jaśniejsze dopuszczalne u psów czekoladowych. Powieki przylegające i pokryte włosem. Przełysienia wokół powiek są wysoce niepożądane.
Uszy: Wysoko osadzone, przycięte na długość harmonizującą z głową, stojące. Tam, gdzie cięcie uszu jest niedozwolone, mogą być pozostawione w naturalnym stanie – wówczas pożądane są średniej wielkości, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków.

SZYJA: Musi być odpowiednio długa, proporcjonalna zarówno do tułowia, jak i do głowy. Jest sucha i dobrze umięśniona, wzniesiona i łagodnie wygięta. Noszona wysoko, dodaje szlachetności sylwetce.

TUŁÓW:
Kłąb: Powinien być zarówno wysoki, jak i długi, zwłaszcza u samców, i podkreślać przebieg linii górnej, opadającej od kłębu do zadu.
Grzbiet: Krótki, dobrze związany, szeroki i dobrze umięśniony.
Lędźwie: Szerokie, dobrze umięśnione. Mogą być nieco dłuższe u suk.
Zad: Lekko opadający, prawie niewidocznie od guzów kulszowych do nasady ogona. Zaokrąglony, ani zupełnie poziomy, ani wyraźnie opadający, szeroki i dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa: Jej długość i głębokość muszą być proporcjonalne do długości tułowia. Głębokość klatki piersiowej stanowi około 50% wysokości w kłębie, jest ona odpowiednio szeroka, o lekko wysklepionych żebrach i wyraźnie zaznaczonym przedpiersiu.
Linia dolna: Od mostka do miednicy wyraźnie podciągnięta.

OGON: Osadzony wysoko, krótko przycięty, z pozostawieniem widocznych mniej więcej dwóch kręgów. Tam, gdzie cięcie ogona jest zabronione, ogon może być pozostawiony w stanie naturalnym.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Widok ogólny: Oglądane ze wszystkich stron są niemal zupełnie proste, prostopadłe do podłoża, mocne.
Łopatki: Dobrze przylegające do tułowia, dobrze umięśnione, wystające powyżej linii kręgów odcinka piersiowego, ustawione możliwie jak najbardziej ukośnie, mniej więcej pod kątem 50% w stosunku do linii poziomej.
Ramię: Odpowiednio długie, dobrze umięśnione, tworzy z łopatką kąt około 105-110o.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone.
Przedramię: Mocne i proste, dobrze umięśnione, długości harmonizującej z tułowiem.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: O mocnym kośćcu, przy oglądaniu z przodu proste. Oglądane z boku lekko nachylone, nie więcej jak 10o stopni w stosunku do pionu.
Łapy: Krótkie i zwarte, palce wysklepione (kocie). Pazury krótkie i czarne.
KOŃCZYNY TYLNE:
Widok ogólny: Doberman, gdy patrzeć na niego z tyłu, jest szeroki i zaokrąglony, dzięki dobrze rozwiniętym mięśniom ud i zadu. Dobrze rozwinięte mięśnie, biegnące od miednicy przez uda i kolana do podudzi, dają dobrą szerokość. Kończyny tylne są mocne i równoległe.
Udo: Długie i szerokie, dobrze umięśnione, staw biodrowy dobrze kątowany, około 80-85 stopni w stosunku do linii poziomej.
Kolano: Staw kolanowy mocny, składają sie na niego kość udowa, kości podudzia i rzepka kolanowa. Kątowanie w stawie kolanowym mniej więcej 130 stopni.
Podudzie: Średniej długości, proporcjonalnej do całkowitej długości kończyn tylnych.
Staw skokowy: Średnio mocny, kąt w stawie skokowym około 140 stopni.
Śródstopie: Krótkie i pionowe do podłoża.
Łapy: Jak przednie, palce krótkie, wysklepione i zwarte. Pazury krótkie i  czarne.

CHODY: Ruch ma kapitalne znaczenie zarówno dla wyglądu psa, jak i jego zdolności do pracy. Jest elegancki, elastyczny, żwawy, swobodny i przestrzenny. Wykrok kończyn przednich jak najdłuższy, akcja tyłu mocna i wydajna, daje dobry napęd. Kończyny przednie i tylne wyrzucane są parami równocześnie. Grzbiet, ściegna I stawy powinny być stabilne.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele i dobrze pigmentowana.

SZATA:
SIERŚĆ: Krótka, gęsta i twarda, gładko przylegająca i jednakowa na całym ciele. Podszerstek niedopuszczalny.
MAŚĆ: Czarna lub czekoladowa z intensywnie kasztanowym, czystym i wyraźnie odgraniczonym podpalaniem. Podpalanie występuje na kufie, w postaci pojedynczej plamki na policzkach i nad oczami, na spodzie szyi, parzyście na klatce piersiowej, na nadgarstkach, śródręczach, śródstopiach i
łapach, wewnętrznej stronie ud i ramion, na spodzie ogona.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy 68 – 72 cm; suki 63 – 68 cm. Pożądane wartości średnie.
Waga: psy około 40 – 45 kg; suki około 32 – 35 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wrażenie ogólne: Wyraz płci przeciwnej, lekkość budowy, brak masy, budowa zbyt ciężka, lekki kościec, wysokonożność.
- Głowa: Zbyt ciężka, zbyt wąska, za długa, za krótka, stop zbyt słabo lub zbyt mocno zaznaczony, garbonos, mocno opadający profil mózgoczaszki, słaba żuchwa, okrągłe lub szparkowate oczy, jasne oczy, zbyt wyraźne policzki, obwisłe wargi, oczy wypukłe lub głęboko osadzone, uszy osadzone zbyt wysoko lub zbyt nisko, niedomknięty pysk.
- Szyja: Zbyt krótka lub całkiem krótka, luźna skóra na szyi, podgardle, zbyt długa, jelenia.
- Tułów: Grzbiet źle związany, ścięty zad, grzbiet zapadnięty lub wysklepiony, płaskie lub beczkowate żebra, klatka piersiowa zbyt wąska lub płytka, grzbiet zbyt długi, słabo wyrażone przedpiersie, brzuch podkasany lub obwisły.
- Kończyny: Zbyt strome lub zbyt głębokie katowanie kończyn przednich lub tylnych, luźne łokcie, wszelkie odchylenia od podanej we wzorcu postawy i długości poszczególnych odcinków kończyn, łapy ustawione zbyt wąsko lub zbyt szeroko, iksowata lub krowia postawa
tyłu, miękkie lub luźne łapy, krzywe palce, jasne pazury.
- Szata: Podpalanie jasne lub rozmyte, nie całkiem czyste, zbyt ciemna maska, duże czarne znaczenia na nogach, podpalanie na klatce piersiowej słabo widoczne lub zbyt rozległe. Sierść długa, miękka, kędzierzawa, matowa, włos cienki, łysiny, sierść na tułowiu różnej długości, widoczny podszerstek.
- Zachowanie: Niedostateczna pewność siebie, zbytnia pobudliwość i ostrość, zbyt niski lub zbyt wysoki próg pobudliwości.
- Wielkość: Wzrost do 2 cm większy lub niższy od podanego powinien skutkować obniżeniem oceny.
- Ruch: Toczący, związany lub sztywny, inochód.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Temperament: Lękliwy, nerwowy lub agresywny.
- Wrażenie ogólne: Zdecydowany wyraz płci przeciwnej.
- Oczy: Żółte (jak u ptaka drapieżnego), porcelanowe.
- Uzębienie : Tyłozgryz, zgryz cęgowy, przodozgryz, braki zębowe.
- Szata: Białe znaczenia, wyraźnie długi i falisty włos lub duże łysiny.
- Wielkość: Wzrost wyższy lub niższy od wzorcowego o więcej niż 2 cm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

CZARNY TERIER ROSYJSKI
(Russian Black Terrier, Russkiy Tchiorny Terrier)

Pochodzenie: Rosja

Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.10.2010

Użytkowość: Pies służbowy, stróżujący, polujący i do towarzystwa.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 1.4 Czarny terier rosyjski.
Próby pracy do uznania krajów członkowskich.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rasa ta powstała w Rosji na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych dwudziestego wieku drogą selekcji potomstwa z kojarzeń rottweilerów, airedale terierów, nowofundlandów i sznaucerów olbrzymów; te ostatnie uważane są za głównych przodków rosyjskiego czarnego teriera. Początkowo hodowla nadzorowana była przez kynologów z wojskowego ośrodka hodowli i szkolenia Czerwona Gwiazda pod Moskwą. Celem twórców rasy było uzyskanie dużego, silnego, odważnego i dającego się układać psa służbowego, o wyraźnym instynkcie stróżowania, dającego się wykorzystać w różnego rodzaju służbach i w różnych warunkach klimatycznych. FCI uznała rasę w roku 1984.

WRAŻENIE OGÓLNE: Czarny terier jest dużym psem o trochę wydłużonym tułowiu, atletycznej budowy i krzepkiej konstytucji. Odznacza się masywnym kośćcem i silnym umięśnieniem, dużą głową, zwartym tułowiem, pojemną,
głęboką klatka piersiową i harmonijna budową. Dymorfizm płciowy silnie
wyrażony.

WAŻE PROPORCJE: Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie, suki mogą być trochę dłuższe. Głębokość klatki piersiowej nie może być mniejsza niż połowa wysokości w kłębie. Długość głowy nie mniejsza jak 40%
wysokości w kłębie. Kufa trochę krótsza od mózgoczaszki.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies pewny siebie i pełen godności, w każdej sytuacji opanowany. Gdy zajdzie potrzeba, natychmiast przyjmuje postawę aktywno-obronną, ale szybko uspokaja się, gdy zagrożenie mija. Oprócz ładnego wyglądu czarny terier odznacza się przyjaznym nastawieniem i wielką
wytrzymałością. Dobrze reaguje na szkolenie, przystosowuje się do
każdego klimatu, jest chętny do pracy i godny zaufania.

GŁOWA:
Mózgoczaszka: Głowa powinna być proporcjonalna do tułowia, ale duża, masywna i długa.
Czaszka: Średniej szerokości, czoło płaskie. Linie profilu równoległe. Łuki brwiowe i guz potyliczny średnio rozwinięte.
Stop: Widoczny, ale nie bardzo mocno zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: Duży i czarny.
Kufa: Mocna, szeroka, trochę krótsza od czaszki, szeroka u nasady i lekko zwężająca sie ku nosowi. Wąsy i broda podkreślają siłę kufy i nadają jej kanciasty, tępy kształt.
Wargi: Grube, dobrze pigmentowane i przylegające. Krawędzie warg ciemne.
Uzębienie: Zęby duże, białe, bez odstępów; dolne siekacze ustawione w jednej linii. Uzębienie kompletne (42 zęby), zgryz nożycowy.
Policzki: Suche, zaokrąglone, ale niezbyt wyraźne.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, osadzone szeroko i frontalnie, ciemne. Powieki przylegające, czarne.
Uszy: Wiszące, osadzone wysoko i symetrycznie, średniej wielkości, trójkątnego kształtu, przednimi krawędziami przylegające do policzków. Małżowina gruba, bez fałd.

SZYJA: Mocna, sucha i dobrze umięśniona. Jej długość jest mniej więcej równa długości głowy. Noszona pod kątem 45 – 50o względem poziomu. Kark
mocny, wyraźny.

TUŁÓW: Solidny, głęboki i pojemny, wyważony.
Linia górna: Lekko opadająca od kłębu do nasady ogona.
Kłąb: Wysoki, rozbudowany, u samców bardziej wyraźny, niż u suk.
Grzbiet: Mocny, prosty, umięśniony. Długość samego grzbietu wynosi
połowę długości tułowia od kłębu do nasady ogona.
Lędźwie: Szerokie, krótkie, umięśnione i lekko wysklepione. Ich długość
wynosi połowę długości grzbietu,
Zad: Szeroki, umięśniony, lekko opadający, średniej długości.
Klatka piersiowa: Głęboka, szeroka i długa, o lekko wysklepionych żebrach, na przekroju owalna. Mostek długi, przedpiersie wystaje nieznacznie przed staw barkowy i jest dobrze umięśnione.
Linia dolna i brzuch: Na wysokości łokcia lub nieco niżej. Brzuch umiarkowanie
podciągnięty, słabizna mało wyraźna.

OGON: Gruby u nasady, wysoko osadzony. W ruchu wesoło noszony, ale jego
nasada nie powinna być nachylona nad grzbietem (ogon wiewiórczy). W kraju pochodzenia ogon jest tradycyjnie cięty; kształt i długość ogona nieciętego nie wpływa na ocenę psa. Pożądany kształt sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: Oglądane z przodu proste i równolegle. Odległość od podłoża do łokcia stanowi 50-52% wysokości w kłębie.
Łopatka: Długa, szeroka, i wyraźnie skośnie ułożona. Kąt w stawie barkowym zbliżony do 100o.
Ramię: Umięśnione, nie krótsze od łopatki.
Łokcie: Przylegające do tułowia.
Przedramię: Proste, o mocnych, okrągłych na przekroju kościach. Oglądane z przodu i z boku – pionowe.
Śródstopie: Krótkie, masywne, oglądane z boku trochę nachylone do podłoża.
Łapy: Duże, zwarte, okrągłe. Pazury i opuszki czarne.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Oglądane z tyłu proste i równolegle, ustawione szerzej,
niż przednie. Oglądane z boku ustawione trochę za psem.
Udo: Średniej długości, lekko nachylone, szerokie, o dobrze rozwiniętych
mięśniach.
Kolano: Dobrze kątowane.
Podudzie: Nie krótsze od uda.
Śródstopie: Mocne, krótkie, pionowe. Bez wilczych pazurów.
Łapy: Troche mniejsze od przednich, i bardziej owalne. Pazury i opuszki czarne.

CHODY: Swobodne, harmonijne, ze swobodną akcją stawów. Typowym ruchem jest energiczny kłus o długim kroku, na który pozwala mocna akcja tyłu, ze znacznym wykrokiem. Grzbiet w ruchu równy.

SKÓRA: Napięta, przylegająca, nie luźna, bez fałd, elastyczna i równomiernie
pigmentowana.

SZATA:
Sierść: Gęsta, szorstka, dwuwarstwowa, składa się z twardej, gęstej, lekko pofalowanej okrywy, okrywającej całe ciało, i krótkiego, miękkiego, gęstego podszerstka. Włos pozostawiony w stanie naturalnym, bez trymowania, ma długość od 5 do 15 cm. Głowa mocno obrośnięta, z obfitymi brwiami, wąsami i brodą. Na nogach włos długi i gęsty. Czarny terier wymaga modelowania
sierści tak, aby podkreślała ona siłę i zdecydowanie psa, ale nie była przesadnie dekoracyjna. Najdłuższy włos pozostawia się na nogach i kufie; strzyżenie podkreślać ma masywność głowy, płaskie czoło, przylegające uszy, oraz masywność i dobrą budowę ciała.
Maść: Czarna, dopuszczalna niewielka ilość przesianych włosów szarych (przesianie nie powinno obejmować nie więcej, niż 1/3 powierzchni ciała).

WIELKOŚĆ I WAGA:
Pożądana wysokość w kłębie: psy 72 - 76 cm, nie mniej niż 70 cm i nie więcej niż 78 cm; suki 68 - 72 cm, nie mniej niż 66 cm i nie więcej niż 74 cm.

Osobniki nieco większe są tolerowane, o ile są proporcjonalnie zbudowane
i prezentują doskonały typ rasowy.

Waga: psy 50 – 60 kg; suki 45 – 50 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za
wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność zwierzęcia, oraz zdolność wykonywania pracy.
- Czaszka zaokrąglona.
- Częściowy brak pigmentacji warg.
- Siekacze małe, nie ustawione w jednej linii.
- Oczy okrągłe, trochę jasne, skośne lub osadzone blisko siebie.
- Szyja zbyt krótka lub słabo umięśniona.
- Kłąb niezaznaczony.
- Grzbiet zapadnięty lub wąski.
- Lędźwie zbyt długie, wąskie, słabo umięśnione.
- Strome łopatki.
- Zbyt krótkie przedramię.
- Łokcie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz.
- Łapy skierowane na zewnątrz lub do wewnątrz..
- Śródstopia odstawione na zewnątrz lub do wewnątrz, szablaste.
- Zdarzający się inochód.
- Włos okrywowy miękki lub gładki.
- Rude naloty na okrywie.
- Brak podszerstka.

WADY DUŻE:
- Odchylenia od typu płci.
- Zachowanie niepewne lub nadpobudliwe.
- Głowa krótka lub lekka..
- Widoczna trzecia powieka, jasne oczy.
- Zad poziomy lub spadzisty.
- Klatka piersiowa płytka lub krótka .
- Ogon wiewiórczy.
- Krzywe przedramię.
- Ruch związany, niezborny lub ciężki.
- Włos okrywowy jedwabisty.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Każdy pies, wykazujący wady budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.
- Wygląd, przypominający którąś z ras wyjściowych.
- Nos inny niż czarny.
- Oczy porcelanowe lub różnobarwne.
- Zgryz inny niż nożycowy, braki zębów.
- Okrywa gładka, brak dłuższej sierści na głowie, klatce piersiowej i nogach.
- Maść inna od opisanej.
- Białe znaczenia lub plamy.
- Wyraźne szare plamy.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni
wyczuwalne w mosznie.

CIMARRON URUGUAYO
(Cimarrón Uruguayo)

POCHODZENIE: Urugwaj.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 21.02.2006.

UŻYTKOWOŚĆ: Doskonały pies pasterski, do polowania na grubą zwierzynę, i stróż.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.
Bez prawa do CACiB.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pochodzenie rasy cimarron uruguayo nie jest jasne. Wiadomo, że jej przodkami były psy, przywiezione przez hiszpańskich i portugalskich najeźdźców. Pozostawione w nowym kraju kojarzyły się między sobą i podlegały naturalnej selekcji – przeżywały tylko osobniki najsprawniejsze, najmocniejsze i najbardziej inteligentne. Tak powstała dzisiejsza rasa. Mieszkańcy Urugwaju docenili jej zalety i wykorzystywać poczęli do pilnowania posiadłości i stad swobodnie wypasanego bydła.

WAŻNE PROPORCJE:
- Wysokość w kłębie do długości = 10 : 11
- Wysokość w kłębie równa wysokości w zadzie.
- Kufa tylko trochę krótsza od mózgoczaszki (mierzonej od guza
potylicznego do stopu).
- Odległość od podłoża do łokcia równa odległości od łokcia do kłębu.

WRAŻENIE OGÓLNE: Cimarron uruguayo jest średniej wielkości sprawnym molosem, mocnym, zwartej budowy, o mocnym kośćcu i umięśnieniu.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Zrównoważony, inteligentny i nadzwyczaj odważny.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szerokość większa od długości, guz potyliczny trochę zaznaczony.
Stop: Umiarkowany.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, szeroki.
Kufa: Mocna, średniej szerokości, tylko nieznacznie krótsza od czaszki.
Wargi: Górna przykrywa dolną, ale nie obwisa.
Uzębienie: Szczęki mocne i silne, zęby mocne, równomiernie rozstawione, kompletny zgryz nożycowy: siekacze żuchwy tuż za siekaczami szczęki. Siekacze w równej linii.
Policzki: Dobrze rozwinięte, ale nie wystające.
Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdała, o badawczym wyrazie. Barwy brązowej, w różnych odcieniach odpowiadających umaszczeniu, im ciemniejsze, tym lepiej. Powieki dobrze przylegające i całkowicie zapigmentowane.
Uszy: Średniej wielkości, osadzone ani wysoko, ani nisko, trójkątne, zwisające niezbyt blisko policzków. Mogą być przycięte do połowy długości (ale nie więcej), aby miały kształt ucha pumy. Nie dotyczy to krajów, gdzie cięcie jest zabronione.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, niedługa.

TUŁÓW:
Linia górna: Wysokość w kłębie taka sama, jak w zadzie. Grzbiet równy lub trochę zapadnięty.
Kłąb: Wyraźny.
Lędźwie: Krótkie, mocne, lekko wysklepione.
Zad: Dostatecznie długi, szeroki, opadający pod kątem 30º do linii poziomej.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięga co najmniej do łokcia, szeroka i pojemna. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowata. Wyraźne przedpiersie.

OGON: Gruby, średnio wysoko osadzony. W spoczynku trzymany nisko, sięga łokcia. W ruchu noszony na poziomie grzbietu lub nieco wyżej.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z przodu proste i równoległe.
Łopatka: Wyraźnie skośna.
Ramię: Tej samej długości, co łopatka.
Łokcie: Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Podramię: Proste, o mocnym kośćcu.
Śródręcze: Oglądane z boku lekko nachylone.
Łapa: Owalna, palce dobrze wysklepione. Mocne opuszki.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, dobrze umięśnione, oglądane z tyłu proste i równoległe.
Udo: Dobrze rozbudowane.
Staw skokowy: Dobrze kątowanie.
Śródstopie: Mocne, średniej długości.
Łapa: Kocia, o mocnych opuszkach.

CHODY: Swobodne, z dobrym wykrokiem i mocnym napędem kończyn tylnych. W ruchu kończyny tylne poruszają się równolegle, ale w miarę wzrastania prędkości coraz bardziej zbieżnie.

SKÓRA: Gruba i luźna.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka, gładka, przylegająca, z podszerstkiem. Długi włos dyskwalifikuje.
MAŚĆ: Pręgowana lub płowa w różnych odcieniach, z maską lub bez. U psów płowych mogą występować czarne naloty. Białe znaczenia dopuszczalne na szczęce, dolnej stronie szyi, klatce piersiowej, brzuchu i dolnych partiach nóg.

WIELKOŚĆ I WAGA
Wysokość w kłębie: psy 58 do 61cm (tolerancja 2 cm); suki 55 do 58cm (tolerancja 2 cm)
Waga: psy 38 – 45 kg; suki 33 – 40 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wargi mocno obwisłe w kącikach.
- Zbyt duże podgardle.
- Zbyt wyraźne policzki..
- Brak więcej niż dwóch P1.

WADY DUŻE:
- Białe znaczenia, z wyjątkiem opisanych wcześniej.
- Wyraźne odchylenia od podanych proporcji.
- Brak dymorfizmu płciowego.
- Wielkość poza tolerowanym limitem.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Długa sierść.
- Maśc inna niż wymienione.
- Przodozgryz.
- Tyłozgryz.
- Wyraźny brak typu.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

Cão Fila De São Miguel

POCHODZENIE: Portugalia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 21.05.2007.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do pasienia bydła.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie
psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pies do pasienia bydła, pochodzący z wyspy Sao Miguel w archipelagu Azorów. Jego historia związana jest z wymarłą już rasą miejscowych psów, nazywanych Terceira. Istnienie psów do pasienie bydła na wyspie jest udokumentowane od początku XIX wieku.

WRAŻENIE OGÓLNE: Krzepki i wytrzymały.

WAŻNE PROPORCJE:
- Długość nieco większa od wysokości.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Doskonały pies do pasienia bydła, jest również dobrym stróżem i obrońcą. Bardzo zdecydowany wobec obcych, łagodny wobec właściciela, bardzo inteligentny, łatwo sie uczy. Pogania krowy gryząc je nisko, tak, aby nie zranić wymienia, ale w razie potrzeby potrafi też kąsać wyżej.

GŁOWA: Mocna, o równoległych liniach profile.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka, sześcienna, górą lekko wysklepiona, guz potyliczny tylko trochę widoczny.
Stop: Wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, czarny.
Kufa: Grzbiet nosa prosty, kufa trochę krótsza od mózgoczaszki, boki trochę krągłe.
Wargi: Dobrze pigmentowane, obwisłe, ale niezbyt luźne. Dolna krawędź zaokrąglona.
Szczęki: Bardzo mocne i silne, ściśle schodzące się. Pysk szeroki.
Zęby: Uzębienie kompletne, zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: Owalne, wyraziste, osadzone głęboko i horyzontalnie, średniej wielkości, ciemno brązowe.
Uszy: Osadzone powyżej linii oczu; jeśli nie są cięte – trójkątne, średniej wielkości i obwisłe, ale nie dotykają policzków. Tam, gdzie jest to dozwolone, uszy tnie się na „półokrągło”.

SZYJA: Prosta, mocna, średniej długości, płynnie przechodząca w łopatki, bez podgardla.

TUŁÓW: Mocny, dobrze umięśniony, o pojemnej klatce piersiowej.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka.
Grzbiet: Prosty.
Lędźwie: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Zad: Średnio długi w stosunku do długości całego tułowia, nieco wyższy od kłębu.
Linia dolna: Wnosząca się, brzuch i słabizna harmonizujące z tułowiem.

OGON: Wysoko osadzony, gruby, średniej długości i lekko zakrzywiony. Tam, gdzie jest to dopuszczalne, cięty na długość 2 – 3 kręgów.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne, proste, rozstawione odpowiednio szeroko.
Łopatka: Kąt w stawie barkowym trochę rozwarty.
Ramię: Mocne, średniej długości, dobrze umięśnione.
Podramię: Silne i dobrze umięśnione.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne, średnio długie.
Łapy: Owalne, o mocnych palcach i pazurach.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, odpowiednio szeroko rozstawione.
Udo: Długie, umięśnione, kąt w stawie kolanowym rozwarty.
Podudzie: Średnio długie, umięśnione.
Śródstopie: Średnio długie, wilcze pazury dopuszczalne.
Łapa: Owalna, place mocne, mało wysklepione. Pazury mocne.

CHODY: Ruch swobodny, bez wysiłku, z lekkim kołysaniem tyłu.

SKÓRA: Gruba i zapigmentowana.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka, gładka i gęsta, twarda w dotyku. Trochę dłuższa na ogonie, tylnej stronie ud i wokół odbytu.
MAŚĆ: Płowa, jasno płowa z czarnym nalotem, szara od jasnej do ciemnej, zawsze z pręgowaniem. Białe znaczenia dopuszczalne na czole, od spodu żuchwy do klatki piersiowej, na przednich i tylnych łapach.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy : 50 - 60 cm; suki : 48 - 58 cm.
Waga: psy : 25 - 35 kg; suki : 20 - 30 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

WADY DUŻE:
- Głowa: Linie profilu zbieżne.
- Niewielki przodozgryz lub tyłozgryz .

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Linie profile rozbieżne.
- Duży przodozgryz lub tyłozgryz.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

PIES Z CASTRO LABOREIRO
(Cão de Castro Laboreiro)

POCHODZENIE: Portugalia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 04.11.2008.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i obrońca stad.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Nazwa tej jednej z najstarszych ras z Półwyspu Iberyjskiego pochodzi od wsi Castro Laboreiro, leżącej w rejonie Melgaço na najbardziej północnym krańcu Portugalii, z której się wywodzi. To okręg wiejski, o zróżnicowanej rzeźbie terenu, od doliny rzeki Minho po Góry Peneda i Soajo, osiągające wysokość 1400 m. Ograniczony jest rzekami Minho, Trancoso, Laboreiro i Mouro.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies trochę w typie mastyfa, sprawny, o atrakcyjnym wyglądzie i umaszczeniu. Wyraz poważny i groźny, budowa i krzepa mieszkańca gór.

WAŻNE PROPORCJE: Pies o trochę wydłużonej sylwetce (proporcja długości tułowia do wysokości w kłębie jak 7 do 6), głębokość klatki piersiowej jest nieco mniejsza od połowy wysokości w kłębie. Linie profilu głowy nieco rozbieżne, kufa nieco krótsza od mózgoczaszki w proporcji 5 do 6.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Oddany i posłuszny towarzysz rodziny, niezawodny obrońca stad przed wilkami, ciągle jeszcze licznie występującymi w tym rejonie. Dzięki swej stałej czujności jest doskonałym stróżem posiadłości, którą gorliwie patroluje. Ma szlachetną naturę, jest bystry i aktywny, i może wykazywać pewna wrogość, ale bez zaczepności. Jego alarmujące szczekanie ma bardzo charakterystyczne brzmienie i przebiega od dźwięku głębokiego, poprzez niski, aż po wysoki i przedłużony.

GŁOWA: Średniej wielkości, raczej lekka niż ciężka, czysta w liniach ale nie sucha, z obfitą, ale nie pomarszczoną skórą, długa, prawie prostokątnego obrysu.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Średnio rozwinięta, lekko wypukła i umiarkowanie szeroka. Linie profilu są trochę rozbieżne, ale głowa jest w zarysie prostokątna. Łuki brwiowe słabo rozwinięte, a bruzda czołowa ledwo widoczna, podobnie jak i guz potyliczny.
Stop: Mało wyraźny, znajduje się w większej odległości od potylicy niż od czubka nosa.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: W jednej linii z grzbietem nosa, duży, dobrze rozwinięty. Nozdrza szeroko otwarte. Zawsze czarny.
Kufa: Długa, mocna, o prostym profile, stopniowo zwężająca sie ku nosowi, ale nie jest ani szpiczasta, ani wąska.
Wargi: Przylegające, z niezbyt mocno wykształconymi kącikami, ani mięsiste, ani obwisłe. Błony śluzowe i podniebienie mocno pigmentowane na czarno.
Uzębienie: Szczęki mocne, dobrze umięśnione i domknięte. Pełne uzębienie, zęby mocne i białe, dobrze rozmieszczone i osadzone w dziąsłach. Zgryz nożycowy, cęgowy może być dopuszczalny.
Policzki: Płaskie; płynnie, bez przewężenia przechodzą w kufę.
Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdała, skośne, osadzone w jednej linii, ani wypukłe, ani głęboko osadzone. Brązowe, w odcieniach od jasnego brązu przy jaśniejszej maści, po ciemne, niemal czarne przy maści ciemnej .Wyraz raczej groźny. Powieki czarne.
Uszy: Dość wysoko osadzone, naturalnie wiszące równolegle do boków głowy. Cienkie, niemal trójkątne , na końcach zaokrąglone, średniej wielkości (długość taka sama jak szerokość). Przy pobudzeniu skierowane do przodu.

SZYJA: Dobrze osadzona, zapewnia dumne noszenie głowy, krótka, prosta, mocna, proporcjonalnie gruba, bez podgardla.

TUŁÓW:
Linia górna: Prosta lub lekko opadająca.
Kłąb: Płynnie przechodzi w szyję i grzbiet.
Grzbiet: Średniej długości, mocny, dłuższy od lędźwi.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, dobrze umięśnione, płynnie przechodzące w zad.
Zad: Krótki, szeroki, dobrze umięśniony, łagodnie opadający. Może być nieco wyższy, niż kłąb.
Klatka piersiowa: Owalna, średniej szerokości i głębokości.
Linia dolna i brzuch: Wyraźnie wznosi sie od mostka do słabizny; brzuch niezbyt pojemny, wyraźnie podciągnięty w stosunku do mostka.

OGON: Naturalny, osadzony wyżej niż przeciętnie, u nasady gruby. W spoczynku zwisa do stawu skokowego, ale nie jest schowany między pośladkami. Dobrze owłosiony; włos długi i gęsty, zwłaszcza na spodzie, pogrubia ogon w połowie długości, w końcowej części tworzy szczotkę. Ogon ma kształt szabli, i zazwyczaj noszony jest nisko. Przy pobudzeniu wznosi się powyżej linii grzbietu, zawinięty do przodu i trochę na bok, ale nie aż tak mocno, by dotykał grzbietu.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne i dobrze umięśnione. Oglądane z przodu i z boku - idealnie proste. Kościec mocny.
Łopatka: Mocno zaznaczone stawy; kątowanie w stawie barkowym średnie.
Ramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione.
Podramię: Proste, stopniowo staje się coraz cieńsze w stronę nadgarstka. Mocny kościec, przekrój prawie okrągły.
Śródręcze: Ani długie, ani mocno nachylone.
Łapa: Proporcjonalna do wielkości psa i raczej okrągła ,kocia, niż owalna. Palce mocne i zwarte, wysklepione. Łapy nie są skierowane do wewnątrz ani na zewnątrz. Pazury mocne, twarde, umiarkowanie starte, czarne lub ciemno szare. Opuszki twarde i mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne i dobrze umięśnione. Oglądane z tyłu całkowicie proste, kościec mocny.
Udo: Dobrze wykształcone, mocno umięśnione, tak, że widoczne jest przy oglądaniu z tyłu.
Staw kolanowy: Kątowanie średnio rozwarte.
Podudzie: Dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu.
Staw skokowy: Wysoki, dobrze wykształcony, kąt średnio rozwarty.
Śródstopie: Mocny kościec, na przekroju niemal okrągłe. Mogą występować pojedyncze lub podwójne wilcze pazury.
Łapa: Identyczna jak przednia.

CHODY: Ruch swobodny i rytmiczny, kończyny poruszają się równolegle do linii środkowej. Najczęstszym tempem jest stęp, czasem swobodny kłus z inochodem. Pies porusza sie szybciej tylko wówczas, gdy jest to niezbędne.

SZATA
SIERŚĆ: Na tułowiu krótka (około 5 cm długości), bez podszerstka, trochę matowa, gładka, na ogół przylegająca i bardzo gęsta; zwykle krótsza i bardziej gęsta na głowie i uszach, gdzie jest miękka i delikatna, podobnie jak na kończynach poniżej łokci i stawów skokowych. Na udach dłuższa i gęsta, tworzy wyraźne portki; gęsta, nieprzemakalna, w dotyku trochę szorstka.
MAŚĆ: Najczęściej wilczasta, a najbardziej pożądana jest maść zwana przez miejscowych “górską”, uważana przez nich za najbardziej typową i charakterystyczną. Jest to maść pręgowana, o podstawowej barwie w różnych odcieniach szarości, z pręgowaniem w różnych odcieniach czerni. Typowe jest, że włos ma trzy różne kolory, od orzecha piniowego przez czerwonawy do mahoniowego. Także pręgowanie mieć może różne odcienie na różnych partiach ciała; ciemniejsze na głowie, grzbiecie i łopatkach, średnio ciemne na bokach, zadzie i udach, jaśniejsze na brzuchu i niższych partiach kończyn.
Dopuszczalna mała biała plamka na piersi.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy: 58 - 64 cm (z tolerancją + 2 cm); suki: 55 - 61 cm (z tolerancją + 2 cm).
Waga: psy: 30 - 40 kg; suki: 25 - 35 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Zachowanie: Oznaki lękliwości lub niepewności.
- Głowa: Zbyt duża, koścista lub mięsista, zbyt wąską, długa lub szpiczasta.
- Uszy: Nietypowo osadzone, zbyt duże, grube i okrągłe.
- Maść: mała biała plamka w innym miejscu, niż dopuszcza wzorzec.

WADY DUŻE:
- Oczy: Żółte, powieki luźne.
- Ogon: Kształtu rogu myśliwskiego, zakręcony lub z haczykiem na końcu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Zachowanie: Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Głowa: Linie profile zbieżne.
- Nos: Inny niż czarny.
- Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Oczy: Porcelanowe lub różnej wielkości.
- Wrodzona głuchota.
- Ogon: Cięty lub szczątkowy, wrodzony brak ogona.
- Maść: Albinizm, łaciata lub inna od typowej.
- Wielkość : Powyżej lub poniżej limitu.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni  wyczuwalne w mosznie.

PIES GÓRSKI Z ESTRELA
(Cão da Serra da Estrela)

POCHODZENIE: Portugalia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 04.11.2008.

UŻYTKOWOŚĆ: Stróż stad i obejścia, pies do towarzystwa, wykorzystywany także jako pociągowy.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Od czasów niepamiętnych rasa ta rozwijała się w górach Estrela; jej prawdziwe pochodzenie ginie w mrokach czasu. Niemniej jednak można ją uważać za jedną z najstarszych ras Półwyspu Iberyjskiego. Psy te występują od podnóża gór do wysokości 2000 metrów; tak wysoko spotyka sie je zwłaszcza latem, po zejściu śniegów, gdy górskie łąki są soczyste i zielone, podczas gdy te niżej położone dawno wyschły. Zalety psów z Estrela spowodowały, że począwszy od drugiej połowy XX wieku zdobywają one uznanie na całym świecie.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rosły molos typu mastyfa, występuje w dwóch odmianach sierści: długiej i krótkiej. Masywny, wiejskiego stylu, o imponującym wyglądzie i szybkich ruchach. Charakteryzuje się wyrazistym, bystrym i łagodnym spojrzeniem, i harmonijną budową - cechy te właściwe były tej rasie od dawna.

WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka umiarkowanie wydłużona. Głębokość klatki piersiowej stanowi mniej niż połowę wysokości w kłębie. Kufa i mózgoczaszka jednakowej długości, ewentualnie mózgoczaszka może być nieco dłuższa.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Nierozłączny towarzysz pasterza i oddany stróż stad, odważnie broni ich przed drapieżnikami i złodziejami. Wspaniały stróż domu i obejścia, nie dowierza obcym, wobec właściciela łagodny.

GŁOWA: Mocna, pojemna, długa, w profile trochę wypukła. Dobrze osadzona, proporcjonalna do tułowia, mózgoczaszka proporcjonalna do kufy , całość doskonale harmonijna. Skóra na czaszce i policzkach przylegająca.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Dobrze rozwinięta, zaokrąglona, o nieco rozbieżnych liniach profilu, który jest trochę wypukły. Łuki brwiowe słabo wykształcone, podobnie jak bruzda czołowa. Guz potyliczny nie jest wyraźny.
Stop: Tylko lekko zaznaczony, mniej więcej w połowie odległości między czubkiem nosa i guzem potylicznym.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Prosty, stanowi przedłużenie linii grzbietu nosa. Duzy, czarny, o otwartych nozdrzach.
Kufa: Długa, zwężająca się ku końcowi, ale nie szpiczasta, zasadniczo prosta, ale może być leciutko wypukła przy końcu.
Wargi: Dobrze wykształcone, ale nie grube, górna zachodzi na dolną, ale nie są obwisłe. Błony śluzowe pyska, podniebienie i krawędzie warg mocno pigmentowane na czarno.
Uzębienie: Kufa czysta w liniach, o dobrze rozwiniętych szczękach, komplet mocnych, białych zębów, dobrze osadzonych i ściśle zwierających się; zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Oczy: Średniej wielkości, a nawet małe, owalne, osadzone w prostej linii, jednakowej wielkości, dobrze rozwarte, o bystrym i łagodnym wyrazie, pożądane barwy ciemno bursztynowej. Powieki czarne i dobrze przylegające. Łuki brwiowe lekko zaznaczone.
Uszy: Osadzone średnio wysoko, wiszące, odrzucone trochę do tyłu, przy bokach głowy, kształtu “płatka róży”, cienkie, trójkątne, na końcach zaokrąglone, małe w porównaniu do wielkości tułowia.

SZYJA: Krótka, gruba i prosta, dobrze osadzona na łopatkach i płynnie w nie przechodząca. Niewielkie podgardle, ale bez przesady.

TUŁÓW:
Linia górna: Prosta, niemal równa.
Grzbiet: Możliwie krótki, dobrze umięśniony.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, dobrze umięśnione i związane z zadem.
Zad: lekko spadzisty, krótki, szeroki i dobrze umięśniony. Wysokość w zadzie równa lub nieco większa od wysokości w kłębie.
Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka, dobrze wysklepiona, ale nie okrągła, sięga łokcia lub nieco poniżej.
Linia dolna i brzuch: Linia dolna wznosi się łagodnie i stopniowo od mostka do słabizny, brzuch nie za pełny, proporcjonalny do wielkości psa.

OGON: Osadzony średnio wysoko, długi, gruby, noszony poniżej linii grzbietu, szablasty, z haczykiem na końcu. W spoczynku wiszący, sięga przynajmniej stawu skokowego, przy pobudzeniu i w ruchu wznosi się poniżej linii grzbietu, trochę zakręcony ku górze , ruchliwy, ale nie zakręcony nad grzbietem. Powinien być dobrze owłosiony, a u odmiany długowłosej – z piórem.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, o mocnym kośćcu i stawach, kątowanie umiarkowanie strome, sprawne w ruchu.
Podramię: Proste, długie, pionowe, o mocnym kośćcu, na przekroju niemal okrągłe.
Łapy: Proporcjonalne, ani całkiem okrągłe, ani zbyt długie, pomiędzy kocimi a zajęczymi, wysklepione, o zwartych, mocnych palcach, obfity włos między palcami i opuszkami. Pazury ciemne, pożądane czarne, mocne, opuszki  mocne i twarde.
KOŃCZYNY TYLNE: Proste, o mocnym kośćcu i stawach, kątowanie umiarkowanie strome, sprawne w ruchu.
Staw skokowy: Raczej niski, umiarkowanie stromy, nie wykręcony na zewnątrz ani do wewnątrz.
Śródstopie: Pionowe, na przekroju niemal okrągłe. Pożądane pojedyncze lub podwójne wilcze pazury.
Łapa: Identyczna jak przednia.

CHODY: Sprawne i swobodne.

SZATA
SIERŚĆ: Gruba, gęsta, dość twarda , ale nie przesadnie szorstka, przypomina sierść kozią. Podszerstek krótki, miękki, obfity i zwarty, zwykle jaśniejszy od włosa okrywowego.
Odmiana długowłosa: Włos okrywowy prosty lub lekko falisty, zróżnicowany na poszczególnych partiach ciała. Krótki i gęsty na kończynach poniżej łokci i stawów skokowych, a także na głowie i uszach, gdzie jest coraz krótszy i
delikatniejszy od podstawy do czubka ucha. Na ogonie dłuższy, krzaczasty, gęsty i tworzy pióro. Wokół szyi tworzy kryzę, na udach obfite portki, a na tylnej stronie przednich nóg – pióra.
Odmiana krótkowłosa: Włos krótki, jednakowy na całym tułowiu, trochę krótszy tylko na głowie i kończynach, nie tworzy piór.
MAŚĆ: Dopuszczalne i uznawane za typowe są następujące umaszczenia: jednolite- żółte, płowe i szare w różnych odcieniach; wilczaste- nalot różnych odcieni na tle żółtym, płowym i szarym; pręgowane- na tle żółtym, płowym lub szarym z czarniawym pręgowaniem. Typowa jest ciemna maska. Białe znaczenia dopuszczalne jedynie na końcach palców, na spodzie szyi i klatce piersiowej.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy: 65-73 cm. Suki: 62-69 cm. Tolerancja: + 2 cm.
Waga: Psy: 45-60 kg. Suki: 35-45 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wygląd: Ogólnie nieprawidłowy, wychudzenie lub otyłość.
- Wielkość: Poza wzorcowym limitem, ale nie więcej jak 2cm powyżej górnej granicy.
- Głowa: Wąska, długa i szpiczasta.
- Oczy: Jasne.
- Uszy: Źle osadzone, zbyt długie, grube lub zaokrąglone na końcach, płasko wiszące.
- Ogon: Noszony nad grzbietem, bez haczyka na końcu.
- Maść: Brak ciemnej maski.

WADY DUŻE:
- Zachowanie : Oznaki niezrównoważenia z lękliwością.
- Nos : Nozdrza jasne, częściowo bez pigmentacji.
- Uszy : Cięte.
- Ogon : Cięty lub szczątkowy.
- Sierść : Trochę inna od opisanej.
- Wielkość: psy poniżej 65 cm lub powyżej 75 cm; suki poniżej 62 cm lub powyżej 71 cm

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Zachowanie: Agresja lub znaczna lękliwość.
- Typ : Nieprawidłowy.
- Głowa : Bardzo wąska, bardzo długa i szpiczasta, nie w typie molosa.
- Uzębienie : Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Oczy: Porcelanowe lub różnej wielkości.
- Ogon : Całkowity brak.
- Sierść : Całkiem nietypowa.
- Maść : Inna niż wymienione we wzorcu. Albinizm.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

CI-Standard N° 343 / 06. 06. 2007

CANE CORSO ITALIANO
(Cane Corso Italiano)

Wersja polska lipiec 2010.

POCHODZENIE: Włochy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 21.05.2007.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący, obrończy, tropiący i policyjny.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie
psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Bezpośrednim przodkiem cane corso był dawny rzymski molos. Kiedyś psy te spotykano w całych Włoszech, ale do nowszych czasów przetrwały głównie w Apulii i sąsiadujących z nią rejonach w południowych Włoszech. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „cohors”, które oznacza „obrońcę, stróża gospodarstwa”.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies średni do dużego, krzepki, mocny, niemniej elegancki. Umięśnienie mocne i suche.

WAŻNE PROPORCJE: Długość głowy osiąga 36% wysokości w kłębie. Długość tułowia trochę większa od wysokości.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Stróż obejścia, ludzi i zwierząt domowych, bardzo sprawny i żywo reagujący. W przeszłości także pasterz bydła i pies myśliwski na grubą zwierzynę.

GŁOWA: Duża, typowa dla molosa. Linie profilu lekko zbieżne.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka; w okolicy jarzmowej jej szerokość jest równa lub większa od długości. Z przodu wypukła, w dalszej części jest raczej płaska aż do potylicy. Bruzda czołowa widoczna.
Stop: Zaznaczona.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, czarny, o dużych, rozwartych nozdrzach, na jednej linii z
grzbietem nosa.
Kufa: Wyraźnie krótsza od czaszki (stosunek długości mniej więcej 1:2), mocna, kanciasta. Tępo zakończona, równoległoboczna, tak samo szeroka, jak długa. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Górna umiarkowanie obwisła, zakrywa żuchwę tak, że dolny profil kufy zarysowany jest przez wargę.
Uzębienie: Szczeki bardzo potężne, zaokrąglone. Niewielki przodozgryz, zgryz cęgowy dopuszczalny, ale mniej pożądany.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, skierowane frontalnie, lekko wypukłe. Powieki przylegające. Tęczówka jak najciemniejsza przy danym umaszczeniu. Wyraz bystry i skupiony.
Uszy: Trójkątne, wiszące, osadzone szeroko i wysoko nad łukami jarzmowymi. Często przycinane w kształt trójkąta równobocznego.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, tej samej długości, co głowa.

TUŁÓW: długość nieco większa od wysokości w kłębie. Krępy, ale nie przysadzisty.
Kłąb: Zaznaczony, wznosi sie powyżej zadu.
Grzbiet: Prosty, mocny, bardzo dobrze umięśniony.
Lędźwie: Krótkie i mocne.
Zad: Długi, szeroki, lekko opadający.
Klatka piersiowa: Dobrze rozwinięta we wszystkich wymiarach, sięga łokcia.

OGON: Osadzony dość wysoko, bardzo gruby u nasady, przycinany na długość czterech kręgów. W ruchu noszony wysoko, ale nie prosto do góry czy zakręcony.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatka: Długa, skośna, bardzo dobrze umięśniona.
Ramię: Mocne.
Podramię: Proste, bardzo mocne.
Nadgarstek i śródręcze: Elastyczne.
Łapa: Kocia.
KOŃCZYNY TYLNE:
Udo: Długie, szerokie, tylna krawędź wypukła.
Podudzie: Mocne, suche.
Staw skokowy: Umiarkowanie kątowany.
Śródstopie: Mocne i suche.
Łapa: Nie tak zwarta, jak przednia.

CHODY: Krok długi, wyciągnięty. Pożądane tempo to kłus.

SKÓRA: Dość gruba, raczej przylegająca.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka, lśniąca, bardzo gęsta, z lekkim podszerstkiem.
MAŚĆ: Czarna, ołowiana, łupkowa, jasno szara, jasno płowa, czerwona jelenia i ciemna, pręgowana (pręgi na różnych odcieniach szarego lub płowego tła ). U psów płowych i pręgowanych maska nie powinna sięgać powyżej linii oczu. Dopuszczalna mała biała plamka na piersi, i trochę bieli na końcach palców i grzbiecie nosa.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: psy od 64 do 68 cm, suki od 60 do 64 cm. Tolerancja 2 cm w górę i w dół.
Waga: psy od 45 do 50 kg, suki od 40 do 45 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

WADY DUŻE:
- Linie profilu równoległe lub mocno zbieżne, zbieżne linie boczne.
- Częściowa depigmentacja nosa.
- Zgryz nożycowy, duży przodozgryz.
- Ogon skręcony w pierścień lub noszony pionowo do góry.
- Ciągły inochód.
- Wzrost większy lub mniejszy od podanego.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Linie profilu rozbieżne .
- Całkowita depigmentacja nosa.
- Gzbiet nosa mocno wklęsły lub wypukły (głowa barania) .
- Tyłozgryz.
- Częściowa lub zupełna depigmentacja powiek, oko porcelanowe, zez.
- Brak ogona lub ogon szczątkowy (przycięty lub nie).
- Włos półdługi, z frędzlami, lub zupełnie gładki, bez podszerstka.
- Maść inna, niż we wzorcu, duże białe łaty.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Wzorzec FCI nr 157 /19.01.2011/GB

BULLMASTIFF

Pochodzenie: Wielka Brytania

Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.10.2010

Użytkowość: Pies stróżujący.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Bulmastif powstał ze staroangielskich mastyfów i buldogów. Pierwotnie używany jako pies do pilnowania a także pomocnik strażników leśnych, odstraszający kłusowników. Jest to pies inteligentny, czujny, szybki w ocenie sytuacji; niezawodny tak pod względem psychicznym jak i fizycznym. Jego odwaga w obronie jest legendarna.

WRAŻENIE OGÓLNE: Mocno zbudowany, harmonijny pies, bardzo silny, ale nie ciężki ani przysadzisty, tylko krzepki i aktywny.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Żywy, wytrzymały, godny zaufania i twardy. Pogodny, bystry i oddany.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: Duża, oglądana z każdej strony – graniasta, umiarkowane zmarszczki tylko wtedy, gdy pies jest czymś zainteresowany. Szeroka i głęboka.
Stop: Wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: Szeroki, o dobrze rozwartych nozdrzach, prosty, ani zadarty, ani
opadający.
Kufa: Krótka, szeroka pod oczami, i niemal jednakowo szeroka aż do nosa, tępa i kanciasta; jej przednia krawędź tworzy z linią profilu kąt prosty. Proporcjonalna do czaszki. Stosunek długości kufy do długości całej głowy jak 1 do 3.
Wargi: Nie są obwisłe, nigdy nie zwisają poniżej dolnej krawędzi żuchwy.
Uzębienie: Żuchwa szeroka . Pożądany i preferowany zgryz cęgowy, ale dopuszczalny i niewielki przodozgryz. Kły duże i szeroko rozstawione, pozostałe zęby mocne, równe i równomiernie rozmieszczone.
Policzki: Dobrze wypełnione.
Oczy: Ciemne lub orzechowe, średniej wielkości, rozstawione na szerokość kufy, rozdzielone bruzdą. Oczy jasne lub żółte wysoce niepożądane.
Uszy: Kształtu litery V, załamane, osadzone wysoko i szeroko na poziomie potylicy, nadają głowie kanciasty wygląd, co jest szczególnie ważne. Małe i ciemniejsze, niż kolor reszty ciała. Przy pobudzeniu koniec ucha sięga oka. Ucho w kształcie płatka róży wysoce niepożądane.

SZYJA: Łukowato wysklepiona, średniej długości, bardzo dobrze umięśniona,
jej obwód jest niemal równy obwodowi głowy.

TUŁÓW:
Grzbiet: Krótki i prosty, co daje dobre związanie, ale nie tak krótki, żeby
wpływał na ogólną sprawność. Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty w najwyższym stopniu niepożądany.
Lędźwie: Szerokie i dobrze umięśnione, słabizna dość głęboka.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, zawieszona pomiędzy przednimi nogami, z głębokim mostkiem.

OGON: Wysoko osadzony, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, sięgający stawu skokowego, noszony prosto lub zagięty, ale nie tak, jak u psa gończego. Ogon skręcony w najwyższym stopniu niepożądany.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: Rozstawione szeroko i równolegle.
Łopatki: Mocne, dobrze umięśnione, skośnie ułożone; nie przeładowane.
Przedramię: Mocne, proste o mocnym kośćcu.
Śródręcze: Proste i mocne.
Łapa: Dobrze wysklepione, kocie, o wysklepionych palcach i mocnych opuszkach. Pożądane ciemne pazury. Płaskie łapy w najwyższym stopniu niepożądane.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Mocne i dobrze umięśnione.
Podudzie: Dobrze rozwinięte, wskazujące na siłę i sprawność, nie przeładowane.
Staw skokowy: Umiarkowanie kątowany. Postawa iksowata wysoce niepożądana.
Łapy: Dobrze wysklepione, kocie, o wysklepionych palcach i mocnych opuszkach. Pożądane ciemne pazury. Płaskie łapy w najwyższym stopniu niepożądane.

CHODY: Ruch odznacza się zdecydowaniem i celowością. Ani przednie, ani tylne kończyny nie powinny być krzyżowane lub plątane; prawa przednia
i lewa tylna podnoszone są i opuszczane na ziemię jednocześnie. Harmonijny i wyważony ruch cechuje się zachowaniem pewnej linii grzbietu przy mocnej akcji tyłu.

SZATA:
Sierść: Krótka i twarda, odporna na niepogodę, przylegająca. Sierść długa, jedwabista lub wełnista w najwyższym stopniu niepożądana.
Maść: Wszelkie odcienie pręgowanej, płowej i czerwone, równa i czysta. Dopuszczalne niewielkie białe znaczenie na piersi, wszelkie inne niepożądane. Konieczna czarna maska, rozjaśniająca się w kierunku oczu; razem z ciemnymi znaczeniami wokół oczu nadaje psu pożądany wyraz.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy 64 - 69 cm; Suki 61 - 66 cm.
Waga: Psy 50 - 59 kg; Suki 41 - 50 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie,
sprawność i dobrostan psa.

WADY DYSKFALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Wzorzec FCI nr 149 /10.01.2011/GB

BULDOG ANGIELSKI
(Bulldog)

Pochodzenie: Wielka Brytania

Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.10.2010

Użytkowość: Pies do towarzystwa i odstraszający.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Buldog jako taki po raz pierwszy opisany został w latach trzydziestych siedemnastego wieku; wcześniejsze wzmianki wspominają o nim jako o psie do walk (bandog) Pierwotnie wykorzystywany do walk z bykami, później z psami, po roku 1835 przybierać zaczął znaną dzisiaj postać: zwartego psa o krótkiej kufie. Debiut wystawowy buldogów przypadł na rok 1860, a w następnych latach dokonała się wielka zmiana jego charakteru. Pies „uroczo brzydki” o wyrazie zawodowego boksera
w rzeczywistości kochający i oddany swojej rodzinie i przyjaciołom. To
jedna z najstarszych ras z Wysp, uznawana za symbol Wielkiej Brytanii
i na całym świecie kojarzony z brytyjskim uporem i legendarnym
Johnem Bullem.

WRAŻENIE OGÓLNE: Krótkowłosy, dość przysadzisty, raczej niskonożny, mocny, o dobrze rozbudowanym, zwartym tułowiu. Głowa stosunkowo duża w proporcji do wielkości psa, ale ani ona, ani żadna inna partia ciała nie zakłócają ogólnej harmonii, nie dają wrażenia deformacji, ani nie wpływają na
sprawność ruchu. Kufa stosunkowo krótka, szeroka, tępa i lekko, ale nie
przesadnie zadarta. Wszelkie objawy trudności w oddychaniu w najwyższym
stopniu niepożądane. Tułów stosunkowo krótki, zwarty, jakakolwiek nadwaga niepożądana. Kończyny mocne, masywne, krzepkie. Zad wysoki i mocny.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Daje wrażenie zdecydowania, siły i  sprawności. Czujny, śmiały, oddany, odważny; choć wygląd ma groźny, to z natury jest łagodny; można na nim polegać.

GŁOWA: Oglądana z boku jest bardzo głęboka i stosunkowo krótka od potylicy do nosa. Czoło płaskie, skóra na czole i głowie trochę luźna i lekko
pomarszczona, ale nie aż tak, aby zmieniała kształt głowy lub zwisała na
nos. Kufa od przedniej krawędzi kości policzkowych aż do nosa stosunkowo
krótka, może być lekko pomarszczona. Odległość od wewnętrznego kąta oka (albo od środka stopu pomiędzy oczami) do czubka nosa powinna być nie mniejsza od odległości od czubka nosa do kąta warg.
Mózgoczaszka:
Czaszka: O stosunkowo dużym obwodzie. Oglądana z przodu bardzo głęboka od najwyższego punktu do stawu żuchwowego, a także bardzo szeroka i kanciasta. Od stopu do połowy długości czaszki przebiega bruzda dająca się zauważyć aż do jej najwyższego punktu.
Stop: Wyraźny.
Trzewioczaszka: Oglądane z przodu poszczególne jej części muszą być
wyważone i symetryczne względem osi pionowej.
Nos: Duży, o dużych nozdrzach, szeroki i czarny, w żadnym razie nie czekoladowy, czerwony ani cielisty. Nozdrza duże, szerokie, otwarte, z dobrze wykształconą przegrodą nosową.
Kufa: Krótka, szeroka, zadarta i głęboka od kąta oka do kąta pyska. Fałda nad nosem, częściowa lub pełna, jeśli występuje, to w żadnym razie nie może przesłaniać oczu lub nosa. Ściśnięte nozdrza i duża fałda nad nosem są niedopuszczalne i powodują znaczne obniżenie oceny.
Wargi: Grube, mięsiste, wiszące i długie, całkowicie zakrywają boki żuchwy, ale nie przód. Z przodu schodzą się i powinny zakrywać zęby.
Uzębienie: Szczęki szerokie, mocne i kanciaste, dolna lekko wystaje przed górną i jest umiarkowanie zadarta ku górze. Sześć niewielkich siekaczy ustawionych jest w równej linii pomiędzy kłami. Kły szeroko rozstawione. Zęby duże i mocne, nie powinny być widoczne przy zamkniętym pysku. Oglądana z przodu żuchwa jest ustawiona dokładnie i równo przed szczęką górną.
Policzki: Dobrze zaokrąglone, sięgające aż poza oczy.
Oczy: Oglądane z przodu są nisko osadzone, w dużej odległości od uszu, na tej samej poziomej linii, co stop. Szeroko rozstawione, ale zewnętrzne kąciki mieszczą się w obrysie policzków. Okrągłe, średniej wielkości, ani zapadnięte, ani wypukłe, jak najciemniejsze, niemal czarne, nie ukazują białkówki, gdy pies patrzy prosto do przodu. Oczy nie zdradzają żadnych objawów
chorobowych.
Uszy: Wysoko osadzone: przy oglądaniu z przodu ich wewnętrzne krawędzie dotykają najwyższych punktów czaszki, jak najszerzej i najdalej od oczu. Małe i cienkie, w kształcie płatka róży, co znaczy, że załamują się do tyłu i na zewnątrz, tak, że widoczne jest częściowo wnętrze ucha.

SZYJA: Średniej długości, gruba, głęboka i mocna. Kark łukowato wysklepiony, skóra na szyi gruba, luźna i trochę pomarszczona, tworzy niewielkie podwójne podgardle.

TUŁÓW:
Linia górna: Tuż za kłębem opada (tam grzbiet jest najniższy), dalej wznosi sie ku lędźwiom, które są wyższe od kłębu, a następnie opada stromo ku ogonowi, dając w efekcie lekko karpiowaty grzbiet, który stanowi bardzo charakterystyczną cechę rasy.
Grzbiet: Krótki, mocny, szeroki w łopatkach.
Klatka piersiowa: Szeroka, z boków okrągła, pojemna i głęboka. Przedpiersie szerokie, krągłe i głębokie. Klatka piersiowa zawieszona jest między przednimi kończynami, żebra są wysklepione, nigdy płaskie.
Brzuch: Podciągnięty, nie obwisły.

OGON: Osadzony nisko, wychodzący prosto od nasady i dopiero dalej wygięty
do dołu. Na przekroju okrągły, sierść na ogonie gładka, bez szczotki czy frędzli. Ogon średniej długości, raczej krótki, niż długi, gruby u nasady i gwałtownie zwężający się ku ostremu końcowi, noszony nisko, bez zakręcenia na końcu, nigdy nie wznoszony powyżej grzbietu. Brak ogona, ogon wciśnięty w pośladki lub bardzo mocno skręcony niepożądane.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Wygląd ogólny: Kończyny przednie krótsze od tylnych, ale nie aż tak, aby grzbiet wydawał się długi, albo ruch i sprawność psa były
upośledzone.
Łopatki: Szerokie, długie, skośnie ustawione; bardzo mocno umięśnione,
co powoduje, że wyglądają jak przyczepione do tułowia.
Łokcie: Niskie, wyraźnie odstające od żeber.
Przedramię: Kończyny bardzo krępe i silne, szeroko rozstawione, o mocnym
kośćcu i umięśnieniu, proste, nie wykrzywione.
Śródręcze: Krótkie, mocne i proste.
Łapy: bardzo lekko rozstawione na zewnątrz, średniej wielkości, okrągławe, palce zwarte, grube, dobrze rozdzielone.
Kończyny tylne: Wygląd ogólny: Potężne i mocno umięśnione na całej długości, aż do stawów skokowych, trochę dłuższe od przednich.
Kolano: Skierowane trochę na zewnątrz.
Stawy skokowe: Niskie, słabo kątowane.
Łapy: Okrągłe i zwarte, palce mocne i zwarte, łapa dobrze wysklepiona.

CHODY: Pies zdaje się poruszać krótkimi, szybkimi krokami, dotykając ziemi
końcami palców. Tylne łapy podnoszone są nisko, jakby głaskały podłoże, jedna z łopatek wysuwana jest mocniej do przodu. Niezwykle ważna jest pełna sprawność ruchu.

SZATA:
Sierść: Delikatna, krótka, przylegająca i gładka (wrażenie twardości
spowodowane jest tylko krótkością i zwartością sierści), nie szorstka.
Maść: Jednolita lub z maską, zawsze czysta i lśniąca: pręgowana, czerwona
w rozmaitych odcieniach, płowa itp. Łaciata: każdy z tych kolorów w postaci łat na białym tle. Maść czarna, czarna podpalana, cielista wysoce niepożądane.

WAGA:
Pies: 25 kg; Suka: 23 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie
i sprawność psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

FCI-Standard N° 315 / 22. 09. 2000

BROHOLMER

POCHODZENIE: Dania.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 26.06.2000.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Psy tego typu znane były od czasów  średniowiecza, kiedy to wykorzystywano je do polowania na jelenia. Później stały się psami stróżującymi, pilnującymi wiejskich posiadłości i dworów. W końcu XVIII wieku typ został wyrównany, a rasa zyskała na popularności głównie dzięki hrabiemu Sehested z Broholm, skąd pochodzi obecna nazwa. Po II Wojnie Światowej rasa prawie wyginęła, aż w roku 1975 grupa oddanych jej hodowców założyła stowarzyszenie do jej ratowania, wspierane przez Duński Związek Kynologiczny.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rosły pies w typie mastyfa, mocnej budowy, prostokątny, o wydajnym i harmonijnym ruchu. W jego sylwetce rzuca się w oczy mocny front. Głowa jest masywna i szeroka, szyja gruba, z trochę luźną skórą, klatka piersiowa szeroka i głęboka. W spokoju głowa trzymana jest nisko, co daje lekko przygarbioną sylwetkę. Ogon szablasty, zwisa nisko. W ruchu ogon jest wzniesiony, ale nie powyżej grzbietu. Przy pobudzeniu pies
podnosi głowę, a ogon wznosi się powyżej grzbietu.

WAŻNE PROPORCJE: Kufa i czaszka jednakowej długości.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Spokojny, o wyrównanym temperamencie, przyjacielski, ale z cechami stróża, Musi odznaczać się wielką pewnością siebie.

GŁOWA: Raczej duża i szeroka, sprawia wrażenie ciężkiej.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka i raczej płaska, linie profilu równoległe.
Stop: Niezbyt mocno wyrażony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży i czarny.
Kufa: Masywna, wygląda na krótką przy ciężkiej głowie. Szczęka górna i dolna jednakowej długości.
Wargi: Obwisłe, ale nie przesadnie.
Uzębienie: Szczęki mocne i silnie umięśnione. Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: Okrągłe, niezbyt duże, barwy od jasnego do ciemnego bursztynu. Wyraz zdradza wielką pewność siebie.
Uszy: Średniej wielkości, raczej wysoko osadzone. Wiszące blisko policzków.

SZYJA: Bardzo mocna i umięśniona, z niewielkim podgardlem.

TUŁÓW:
Linia górna: Prosta.
Kłąb: Mocny i wyraźny.
Grzbiet: Raczej długi.
Zad: Średniej długości, lekko opadający.
Klatka piersiowa: Pojemna i głęboka, z dobrze wykształconym przedpiersiem.

OGON: Osadzony raczej nisko, u nasady gruby, wiszący, bez pióra ani szczotki. W ruchu wzniesiony wyżej, ale możliwie nie powyżej grzbietu. Zakręcony nad grzbietem zdecydowanie niepożądany.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne, proste, o dobrze umięśnionych ramionach. Długość poszczególnych kości i kątowanie zapewniać mają swobodny ruch i dobry wykrok w stępie i kłusie.
Ramię: Długie i mocno umięśnione.
Łokcie: Poruszają się blisko tułowia.
Podramię: Proste i mocne.
Śródstopie: Niezbyt długie.
Łapa: Zaokrąglona i zwarta.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne i umięśnione, kątowane tak, aby dawały dobry napęd. Oglądane z tyłu proste i równoległe.
Udo: Mocne i dobrze umięśnione.
Śródstopie: Niezbyt długie.
Łapy: Zwarte, jak przednie.

CHODY: Ruch zebrany i niski. Typowe tempa to stęp i kłus.

SKÓRA: Dobrze pigmentowana, gruba, obfita, zwłaszcza na szyi.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka i przylegająca, z gęstym podszerstkiem.
MAŚĆ: Żółta z czarną maską. Złocisto ruda. Czarna. Mogą występować białe znaczenia na piersi, łapach i końcu ogona.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: pies ok. 75 cm, waga 50 - 70 kg; suka ok. 70 cm, waga 40 - 60 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Brak masy, przedpiersia, nie dość głęboka klatka piersiowa.
- Głowa i tułów zbyt lekkie i eleganckie.
- Stop zbyt wyraźny, kufa zbyt lekka, obwisłe kąciki warg.
- Uszy zbyt duże lub zbyt małe, lub w kształcie płatka róży.
- Ogon osadzony zbyt wysoko lub zbyt nisko, skręcony lub z haczykiem na końcu.
- Długie i słabe śródręcze, płaska łapa.
- Iksowata postawa tyłu.
- Ruch zbyt elegancki.
- Pióro na ogonie i portki.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Nerwowość, napastliwość, agresja.
- Kwadratowa sylwetka, rażąco lekka budowa.
- Nos inny niż czarny.
- Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Oczy różnobarwne.
- Stojące uszy.
- Ogon zakręcony.
- Szata: nieprawidłowa maść, włos długi.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

Wzorzec FCI nr 144/09.07.2008

BOKSER
(Deutscher Boxer, German Boxer)

Kraj pochodzenia: Niemcy

Data publikacji obowiązującego wzorca: 01.04.2008

Przeznaczenie: Pies towarzyszący, obrończy i użytkowy.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty.
Rasa podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Za bezpośredniego przodka boksera uważa się brabanckiego bullenbeissera. Ówczesną hodowlę bullenbeisserów prowadzili myśliwi, wykorzystujący je do polowania. Zadaniem bullenbeissera było złapanie osaczonej przez psy naganiające zwierzyny i przytrzymanie jej do momentu przybycia myśliwego. Aby dobrze spełnić swoją rolę pies ten musiał mieć możliwie szeroką kufę z szeroko rozstawionymi zębami. Mógł w ten sposób mocno wgryźć się i przytrzymać ofiarę. Każdy bullenbeisser, który posiadał te cechy był przydatny w polowaniu i tym samym nadawał się do dalszej hodowli, która dawniej kierowała się wyłącznie użytecznością psa i jego przydatnością do konkretnych celów. W ten sposób wyselekcjonowano psa o szerokiej kufie i z wysoko umieszczoną truflą nosa.

WYGLĄD OGÓLNY: Bokser jest psem średniej wielkości, krótkowłosym, krępym o kwadratowej budowie, mocnym kośćcu oraz suchym, silnie rozwinięte i plastycznie uwidocznionym umięśnieniu. W ruchu jest żywy, pełen siły i szlachetności. Nie może być ociężały, ani niezgrabny jak również wątły i zbyt lekki.

WAŻNE PROPORCJE: Długość korpusu do wysokości w kłębie - kwadratowa sylwetka, tzn. linie poziome - podłoża i górna poprowadzona na wysokości kłębu oraz pionowe - na wysokości łopatki oraz guza siedzeniowego –
tworzą kwadrat. Głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie = klatka piersiowa sięga do łokci. Głębokość klatki piersiowej wynosi połowę wysokości
w kłębie. Długość grzbietu nosa do długości głowy = długość grzbietu nosa w
stosunku do długości mózgoczaszki ma się jak 1:2 (mierząc od trufli nosa do wewnętrznego kąta oka oraz od wewnętrznego kąta oka do kości potylicznej).

ZACHOWANIE/CHARAKTER: Bokser powinien mieć silny system nerwowy, być pewny siebie, spokojny i opanowany. Jego charakter należy do najważniejszych cech rasy i powinno się zwracać nań wielką uwagę. Przywiązanie i wierność w stosunku do właściciela i całego domu, jego czujność i odwaga jako obrońcy słynne od dawna. Bokser jest łagodny wobec
domowników, ale nieufny w stosunku do obcych, radosny i przyjazny w zabawie, ale nieustraszony w poważnych sytuacjach. Jest łatwy w szkoleniu ze względu na swoją karność, rezolutność, wrodzoną odwagę, naturalną ostrość i rozwinięty zmysł węchu. Jako pies mało wymagającym a równocześnie bardzo czysty jest ceniony zarówno w rodzinie jak i jako pies obrończy, towarzyszący i służbowy. Ma pewny charakter, również w starszym wieku pozbawiony fałszu.

GŁOWA: Nadaje bokserowi charakterystyczny wygląd, jej wielkość musi
zachowywać odpowiednie proporcje w stosunku do całego ciała, nie może sprawiać wrażenia ani za lekkiej, ani za ciężkiej. Kufa powinna być możliwie szeroka i mocna. Piękny wygląd głowy zależy od harmonijnej proporcji pomiędzy wielkością kufy i mózgoczaszki. Kufa oglądana z dowolnej strony - od przodu, z góry lub z boku - zawsze musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do mózgoczaszki, tzn. nigdy nie może sprawiać wrażenia zbyt małej.
Głowa powinna być sucha, tzn. bez żadnych fałd. Przy wytężonej uwadze psa, w naturalny sposób na głowie tworzą się jednak fałdy. Od nasady nosa po obu stronach przebiegają w dół trwale zaznaczone fałdy. Ciemna maska ogranicza się do kufy i musi wyraźnie różnić się od umaszczenia głowy, aby część twarzowa nie sprawiała zbyt ponurego wrażenia.
Mózgoczaszka:
Czaszka: Mózgoczaszka powinna być możliwie wąska i graniasta. Jest lekko wysklepiona, nie może być ani zbyt kulista i krótka, ani płaska i zbyt szeroka, potylica nie powinna być zbyt wysoka. Bruzda czołowa słabo zaznaczona, szczególnie pomiędzy oczami nie może być zbyt głęboka.
Stop: Czoło tworzy w stronę grzbietu nosa wyraźny uskok. Grzbiet nosa nie może przechodzić w część czołową jak u buldoga, ale nie może również być opadający.
Trzewioczaszka:
Nos: Nos jest szeroki i czarny, bardzo lekko zadarty, szerokie nozdrza, koniuszek nosa umieszczony nieco wyżej niż nasada.
Kufa: Kufa powinna być mocna we wszystkich trzech wymiarach, tzn. nie może być spiczasta, wąska, krótka ani zbyt płaska. Jej kształt określany jest przez: a) kształt szczęk, b) ustawienie kłów, c) kształt fafli. Kły muszą być rozstawione możliwie szeroko i mieć odpowiednią długość, dzięki czemu widziana od przodu kufa jest szeroka, niemal kwadratowa i tworzy z grzbietem nosa kąt rozwarty. Od frontu krawędź górnej wargi opiera się na krawędzi wargi dolnej. Wygięta do góry część żuchwy z dolną wargą, zwana brodą, nie może w sposób widoczny wysuwać się przed górną wargę, ani tym
bardziej chować się pod nią, lecz powinna być zarówno od przodu, jak i z boku dobrze zaznaczona. Przy zamkniętym pysku kły i siekacze żuchwy, podobnie jak język nie mogą być widoczne. Wyraźnie widoczna jest frontalna bruzda górnej wargi.
Fafle: Fafle dopełniają kształt kufy. Górna warga jest gruba i mięsista. Wypełnia ona lukę powstała na skutek wysunięcia żuchwy, opierając się jednocześnie na jej kłach.
Zgryz: Żuchwa jest wysunięta przed górną szczękę i lekko wygięta ku górze. Charakterystycznym zgryzem boksera jest przodozgryz. Szczęka jest szeroka u nasady i jedynie w bardzo niewielkim stopniu zwęża się ku przodowi. Uzębienie jest silne i zdrowe. Siekacze powinny być równo ustawione w prostej linii, kły szeroko rozstawione i odpowiedniej wielkości.
Policzki: Policzki są wykształcone odpowiednio do mocnych szczęk, nie wystają jednak zbyt wyraźnie, przechodząc raczej lekkim łukiem w kufę.
Oczy: Oczy ciemne, nie mogą być ani zbyt małe, ani wyłupiaste, ani też zbyt głęboko osadzone. Powinny wyrażać energię i inteligencję, spojrzenie nie może jednak być groźne ani zbyt przenikliwe. Oprawa oczu powinna być ciemna;
Uszy: Zachowane w stanie naturalnym są odpowiedniej wielkości, osadzone po bokach w najwyższej części mózgoczaszki. W spoczynku przylegają do policzków, w stanie wytężonej uwagi skierowane są do przodu tworząc wyraźną fałdę.

SZYJA: Górna linia przebiega eleganckim łukiem od wyraźnie zaznaczonej
nasady karku do kłębu. Szyja powinna być wystarczająco długa, okrągła, mocna, muskularna i sucha.

TUŁÓW: Kwadratowy, oparty na silnych, prostych kończynach.
Kłąb: Powinien być zaznaczony.
Grzbiet: Włącznie z partią lędźwiową powinien być krótki, zwarty, prosty, szeroki i silnie umięśniony.
Zad: Lekko opadający, nieznacznie wypukły i szeroki. Miednica
powinna być długa i zwłaszcza u suk, szeroka.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięgająca aż do łokci. Głębokość klatki piersiowej równa jest połowie wysokości psa w kłębie. Dobrze wykształcone przedpiersie. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate, sięgające daleko do tyłu.
Dolna linia: Przebiega eleganckim łukiem do tyłu, krótkie, napięte i lekko podciągnięte boki.

OGON: Osadzony raczej wysoko niż nisko, normalnej długości, zachowany
w stanie naturalnym.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Patrząc od przodu powinny być proste, ustawione równolegle, o silnym kośćcu.
Łopatki: Długie, ukośne, mocno powiązane z tułowiem, nieprzesadnie umięśnione.
Ramiona: Długie i tworzące z łopatką kąt prosty.
Łokcie: Ani zbyt mocno przylegające do klatki piersiowej ani zbyt odstające.
Przedramię: Pionowe, długie i sucho umięśnione.
Staw nadgarstkowy: Mocny, dobrze zaznaczony lecz bez zgrubień.
Śródręcze: Krótkie, ustawione niemal pionowo do podłoża.
Łapy: Małe, okrągłe, zwarte; opuszki grube o twardej podeszwie.
Kończyny tylne: Bardzo silnie umięśnione, mięśnie twarde i plastycznie uwidocznione. Kończyny oglądane z tyłu powinny być proste.
Udo: Długie i szerokie. Kąt stawu biodrowego i kolanowego jak najmniej rozwarty.
Kolano: W swobodnej postawie powinno sięgać linii poprowadzonej pionowo od guza biodrowego do podłoża.
Podudzie: Bardzo muskularne.
Staw skokowy: Mocny, dobrze zaznaczony, lecz bez zgrubień. Kąt w stawie skokowym wynosi ok. 140°.
Śródstopie: Krótkie, ustawione do podłoża pod kątem 95°-100°
Łapy tylne (stopy): Nieco dłuższe niż przednie, zwarte, grube opuszki o twardych podeszwach

CHODY: Energiczne, pełne siły i elegancji.

SKÓRA: Sucha, elastyczna, bez fałd.

SZATA:
Włos: Krótki, twardy, lśniący i przylegający do skóry.
Umaszczenie: Żółte lub pręgowane. Maść żółta występuje w różnych odcieniach, od jasnożółtego do ciemnorudobrązowego, przy czym za najładniejsze uważane jest umaszczenie pośrednie (czerwonożółte). Maska czarna. Odmiana pręgowana ma na żółtym tle w wymienionych powyżej odcieniach, ciemne lub czarne pręgi przebiegające w kierunku żeber. Barwa tła musi wyraźnie kontrastować z barwą pręg. Białe znaczenia nie są zasadniczo niepożądane, mogą wręcz korzystnie wpływać na estetykę
umaszczenia.

WIELKOŚĆ:
Mierzona w kłębie, wzdłuż łokci do podłoża: psy 57-63 cm, suki 53-59 cm.
Waga: psy powyżej 30 kg (przy wysokości w kłębie ok. 60 cm), suki ok. 25 kg (przy wysokości w kłębie ok. 56 cm)

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena
powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
Usposobienie i charakter: Agresywność, złośliwość, podstępność, niezrównoważenie, brak temperamentu, bojaźliwość.
Głowa: Brak szlachetności i wyrazu, ponury wyraz, głowa pinczera lub buldoga, ślinienie się, widoczne zęby lub język, zbyt spiczasta lub zbyt lekka kufa, opadający grzbiet nosa, brązowa, jasna lub sezonowo rozjaśniająca się trufla nosa, tzw. jastrzębie oczy, niedopigmentowana trzecia powieka, uszy jeśli nie kopiowane - powiewające, na wpół lub całkiem stojące, uszy w kształcie płatka róży. Skrzywiona żuchwa lub listwa zębowa, wadliwe ustawienie zębów, zęby słabo wykształcone, wadliwe uzębienie będące skutkiem przebytej choroby.
Szyja: Krótka, gruba, obwisłe podgardle.
Tułów: Za szeroki i zbyt niski front, klatka piersiowa zawieszona między łopatkami, słaby, karpiowaty lub łękowaty grzbiet, długie, wąskie i mocno zapadnięte lędźwie, sławo związane z zadem, wysklepiona partia lędźwiowa, spadzisty zad, wąska miednica, obwisły brzuch, zapadnięte boki.
Ogon: Nisko osadzony, złamany.
Kończyny przednie: „Francuska postawa”, luźne łopatki, luźne łokcie, słaby staw nadgarstkowy, zajęcze, płaskie, lub mało zwarte łapy.
Kończyny tylne: Słabo umięśnione, zbyt słabo lub zbyt mocno kątowane, postawa szablasta, krowia lub kabłąkowata, zbyt blisko siebie ustawione pięty, wilcze pazury, zajęcze oraz płaskie, mało zwarte łapy.
Chody: Kołyszący chód, za krótki wykrok, inochód, sztywność.
Umaszczenie: Maska sięgająca poza kufę, zbyt blisko siebie ułożone lub tylko pojedyncze pręgi, brudny kolor tła, przemieszane barwy, nieestetyczne białe znaczenia, jak np. cała lub w połowie biała głowa, nietypowe umaszczenie oraz takie, gdzie białe znaczenia zajmują ponad 1/3 powierzchni barwy podstawowej.

WADY DYSKWLIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość
- Ogon z natury szczątkowy

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Wzorzec FCI nr 45

BERNEŃSKI PIES PASTERSKI
(Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog)

Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.05.2003

Przeznaczenie: Pierwotnie pies stróżujący, zaganiający i pociągowy w wiejskich zagrodach w Kantonie Berna, dzisiaj także pies rodzinny i wielostronny pies pracujący.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 3 Szwajcarskie psy pasterskie.
Nie podlega próbom pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Berneński Pies Pasterski jest psem wiejskim o starym rodowodzie, wykorzystywanym u podnóża Alp, w części Wyżyny Szwajcarskiej i w okolicach Berna jako pies stróżujący, pociągowy i zaganiający. Jego pierwotna nazwa „Durrbachler” pochodzi od zajazdu i gospody Duerrbach koło Riggisbergu, gdzie ten długowłosy, trójbarwny pies podwórzowy był szczególnie chętnie trzymany. W latach 1902, 1904 i 1907 psy te zostały pokazane na wystawach i kilku hodowców z Burgdorfu postanowiło w listopadzie 1907 roku zorganizować się w celu hodowli w czystości rasy. Założyli oni „Szwajcarski Klub Duerrbachlera” i opracowali wzorzec rasy. W roku 1910 na wystawie w Burgdorf, na którą wielu okolicznych mieszkańców przyprowadziło swoje psy, zaprezentowano 107 Duerrbachlerów.
Od tej chwili rasa, określana teraz, w nawiązaniu do pozostałych ras szwajcarskich ras pasterskich, jako Berneński Pies Pasterski, zyskała sobie szybko przyjaciół w całej Szwajcarii a wkrótce potem również w sąsiadujących Niemczech. Dzisiaj Berneński Pies Pasterski, dzięki swojemu atrakcyjnemu trójbarwnemu umaszczeniu i zdolności przystosowywania się jest znanym i cenionym na całym świecie psem rodzinnym.

OGÓLNE WRAŻENIE: Długowłosy, trójbarwny, więcej niż średniej wielkości,  mocny i ruchliwy pies użytkowy o mocnych kończynach, harmonijny i proporcjonalnie zbudowany.

WAŻNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10, raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej 2:1

USPOSOBIENIE/CHARAKTER: Pewny, uważny, czujny i odważny w codziennych sytuacjach, łagodny i oddany w stosunku do zaufanych osób, pewny siebie i przyjazny w stosunku nieznajomych; średni temperament, łatwy do ułożenia

GŁOWA: Mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna
Mózgoczaszka: widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo
zaznaczona bruzda czołowa
Stop: wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.
Nos: czarny
Kufa: mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty
Fafle: przylegające, czarne
Uzębienie: Kompletny, mocny zgryz nożycowy (M3 nie są brane pod uwagę). Zgryz cęgowy tolerowany.
Oczy: ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.
Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone, lekko zaokrąglone,
w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.
Szyja: mocna, muskularna, średniej długości
Górna linia: od szyi lekko w dół, harmonijnie przechodząca w kłąb, następnie prosta, pozioma
Grzbiet: mocny i prosty, poziomy
Lędźwie: szerokie i mocne, widziane z góry lekko wcięte
Zad: łagodnie zaokrąglony.
Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem, o szeroko-owalnym przekroju, żebra sięgające możliwie jak najdalej do tyłu
Dolna linia i brzuch: Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym
kończynom.

Ogon: gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej.

KOŃCZYNY: Mocnej budowy.
Kończyny przednie: patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione.
Łopatki: długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione.
Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz
Przedramię: mocne, proste
Śródręcze: widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia
Łapy: krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz
Kończyny tylne: patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko,
Udo: dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione.
Podudzie: długie, tworzące z udem wyraźny kąt
Staw kolanowy: wyraźnie kątowany
Staw skokowy: mocny i dobrze kątowany
Śródstopie: Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, za wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione
Stopa: lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz

Chody: przestrzenne, równomierne w każdym tempie, dynamiczne, o swobodnym wykroku i mocnej pracy tylnych kończyn; w kłusie, patrząc od przodu i od tyłu, kończyny prowadzone równolegle.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: długi, błyszczący, prosty lub lekko sfalowany.
Umaszczenie: kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowoczerwonym
podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami według wzoru: czysto biały, symetryczny rysunek na głowie: biała strzałka, która się rozszerza  symetrycznie w kierunku nosa, tworząc białe znaczenie na kufie. Strzałka na
czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową pożądane: białe łapy, biały koniec ogona tolerowane: mała, biała plama na karku, mała, biała plama przy odbycie.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: psy 64 – 70 cm. (wzrost idealny 66 – 68 cm.); suki 58 – 66 cm. (wzrost idealny 60 – 63 cm.)

WADY:
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena
powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa:
- niepewny charakter
- delikatny kościec
- nierówne ustawienie siekaczy , jeśli jest zachowany prawidłowy zgryz
- brak innych zębów niż najwyżej dwóch (P1) (M3) nie są brane pod uwagę
szata:
- wyraźnie skręcony włos
błędy w umaszczeniu:
- brak białych znaczeń na głowie
- za szeroka strzałka i/lub białe znaczenie na kufie sięgające
- poza kąciki warg
- biały kołnierz
- duża biała plama na karku (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- duża biała plama przy odbycie (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- białe znaczenia na przednich kończynach, które wyraźnie sięgają poza środek śródręcza
- rażąco asymetryczny rysunek na głowie i klatce piersiowej
- czarne plamy i pasma na białym rysunku klatki piersiowej
- nieczysta biel (silne plamy pigmentowe)
- brązowe lub czerwone przesianie czarnej maści podstawowej

WADY WYKLUCZAJĄCE:
- agresywność, lękliwość, wyraźna płochliwość
- rozszczepiony nos
- przodozgryz, tyłozgryz, zgryz przemienny
- jedno lub dwa niebieskie oczy lub oczy z niebieskimi plamkami
- entropium, ektropium
- zakręcony lub załamany ogon
- krótki lub szorstki włos
- brak trójbarwności
- maść podstawowa inna niż czarna
Psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone,
muszą zostać zdyskwalifikowane

UWAGA: Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane
w mosznie.

Odmiana długowłosa


Odmiana krótkowłosa


FCI-Standard N° 61 / 21. 01. 2004

BERNARDYN
(St.Bernhardshund, Bernhardiner)

POCHODZENIE: Szwajcaria.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 29.10.2003.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa, stróżujący i gospodarski.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: W XI wieku na położonej na wysokości 2469 m n.p.m. Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda mnisi postawili schronisko dla podróżnych i pielgrzymów. Od połowy XVIII wieku w schronisku tym trzymane były do stróżowanie i obrony duże psy typu górskiego; ich obecność udokumentowana jest na obrazach począwszy od roku 1695, a pierwsza wzmianka pisemna w zapiskach klasztornych pochodzi z roku 1707. Niebawem psy, nazywane ogólnie „Barry”, wykorzystać poczęto do  towarzyszenia mnichom i do odnajdywania zagubionych w mgle lub śnieżycy
podróżnych, a wieści o uratowanych przez nich ludziach rozchodziły sie w wielu krajach i w różnych językach. Szczególnie przyczyniły się do ich rozsławienia relacje żołnierzy napoleońskich, którzy przekraczali przełęcz w 1800 roku, i o psach „Barry” wiedziała już cała Europa. Bezpośrednimi przodkami psów z przełęczy były rosłe psy wiejskie, pospolite w okolicy. Prowadzona przez pokolenia selekcja na ustalony typ wyglądu doprowadziła do ustalenia obecnego typu rasowego. Pierwszym hodowcą, który w 1867 rozpoczął prowadzenie dokumentacji hodowlanej, był Heinrich Schumacher z Hollingen w
pobliżu Berna. W lutym 1884 założono księgę rodowodową Schweizerisches
Hundestammbuch (SHSB); pierwszym zapisanym w niej psem był bernardyn o imieniu Leo. Kolejne 28 wpisów to także bernardyny. 15 marca 1884 powstał w Szwajcarii klub bernardyna z siedzibą w Bazylei. Rasa uznana została przy okazji Międzynarodowego Kongresu Kynologicznego 2 czerwca 1887, i wtedy też przyjęto jej wzorzec. Od tego czasu bernardyn uważany jest za narodową rasę Szwajcarii.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Bernardyn występuje w dwóch odmianach:
- Krótkowłosej (z podszerstkiem, “Stockhaar”).
- Długowłosej .

Bez względu na odmianę, są to psy rosłe, o imponującym wyglądzie.
Odznaczają się harmonijną, mocną, krzepką i muskularną budową,
imponującą głową i bystrym wyrazem.

WAŻNE PROPORCJE:
- Idealna proporcja wysokości w kłębie do długości tułowia (mierzonej od stawu barkowego do guza siedzeniowego) wynosi 9 do 10.
- Idealna proporcja wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej na rysunku poniżej
- Długość głowy wynosi nieco więcej niż 1/3 wysokości w kłębie.
- Stosunek głębokości kufy (mierzonej u nasady) do jej długości wynosi prawie 2 do 1.
- Długość kufy nieco większa od 1/3 długości głowy.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Z natury przyjacielski. Temperament waha się od spokojnego po żywy, czujny.

GŁOWA:
Wrażenie ogólne: Mocna, imponująca, bardzo wyrazista.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Mocna, szeroka, oglądana z profile i z boku lekko zaokrąglona. Gdy pies jest pobudzony, nasada uszu i górna krawędź czaszki tworzą linię prostą, po bokach łagodnie opadającą do mocno wykształconych kości policzkowych. Czoło stromo przechodzi w kufę. Kość potyliczna tylko umiarkowanie rozwinięta, łuki brwiowe wyraźne. Bruzda czołowa, przebiegająca przez czoło, jest wyraźna i przebiega dokładnie przez środek czaszki. Skóra na czole lekko pomarszczona nad oczami; zmarszczki zbiegają się w kierunku bruzdy czołowej. Gdy pies jest czymś zainteresowany,
zmarszczki są umiarkowanie widoczne, poza tym – słabo.
Stop: Wyraźny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Czarny, szeroki i kanciasty. Nozdrza dobrze rozwarte.
Kufa: Jednakowo szeroka na całej długości. Grzbiet nosa prosty, z lekką bruzdą.
Wargi: Krawędzie warg czarne. Górna tworzy wyraźne, ale nie przesadnie obwisłe fafle, dolna krawędzią łukowato biegnące do nosa. Kąciki warg widoczne.
Uzebienie: Szczęki silne, szerokie, jednakowej długości. Zgryz nożycowy lub cęgowy, kompletny i regularny. Lekki przodozgryz bez odstępu pomiędzy siekaczami dopuszczalny, podobnie jak brak P1 i M3.
Oczy: Średniej wielkości, barwy ciemno brązowej po orzechową. Osadzone umiarkowanie głęboko, o przyjaznym wyrazie. Pożądane, by powieki były przylegające. Dopuszczalna lekko obwisła w kąciku dolna powieka, ukazująca trochę trzecią powiekę, a także mała fałda na górnej powiece. Powieki całkowicie zapigmentowane.
Uszy: Średniej wielkości, osadzone wysoko i szeroko, dobrze owłosione, małżowiny miękkie, trójkątne, na końcach zaokrąglone. Tylna krawędź trochę odstająca, przednia przylega płasko do policzków.

SZYJA: Mocna i dostatecznie długa, z umiarkowanie luźną skórą i podgardlem.

TUŁÓW:
Wrażenie ogólne: Mocny, wyważony, imponujący i dobrze
umięśniony.
Kłąb: Wyraźny.
Grzbiet: Szeroki, mocny, krzepki, linia górna prosta i pozioma aż do lędźwi.
Zad: Długi, prawie nie opadający, płynnie przechodzący w nasadę ogona.
Klatka piersiowa: Mostek umiarkowanie głęboki, żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate. Klatka nie sięga poniżej łokcia.
Brzuch i linia dolna: Trochę podciągnięte.

OGON: Mocny, szeroki u nasady, długimi ciężki. Ostatni krąg sięga stawu skokowego. W spoczynku zwisa prosto, albo lekko zakręcony w ostatniej jednej trzeciej długości. Przy pobudzeniu wzniesiony.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Wrażenie ogólne: Oglądane z przodu proste i równoległe, ustawione
umiarkowanie szeroko.
Łopatki: Skośnie ustawione, dobrze umięśnione i związane ze ścianą klatki piersiowej.
Ramię: Dłuższe od łopatki, kąt w stawie barkowym nie nazbyt otwarty.
Łokcie: Przylegające.
Podramię: Proste, o mocnym kośćcu i suchych mięśniach.
Śródręcze: Oglądane z przodu pionowe, stanowi przedłużenie podramienia; oglądane z boku lekko nachylone.
Łapa: Duża, o mocnych, zwartych i dobrze wysklepionych palcach.
KOŃCZYNY TYLNE:
Wrażenie ogólne: Dobrze umięśnione, umiarkowanie kątowane. Oglądane z tyłu równolegle i nie za blisko siebie ustawione.
Udo: Mocne, szerokie, dobrze umięśnione.
Kolano: Dobrze kątowanie, nie wykręcone do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie: Skośnie ustawione, raczej długie.
Staw skokowy: Słabo kątowany, mocny.
Śródstopie: Proste, ustawione równolegle jedno do drugiego .
Łapa: Duża, z mocnymi, zwartymi i dobrze wysklepionymi palcami. Wilcze pazury tolerowane, o ile nie przeszkadzają w ruchu.

CHODY: Ruch harmonijny, z dobrym wykrokiem i mocnym napędem kończyn tylnych. Kończyny poruszają się w liniach prostych, a grzbiet pozostaje równy i mocny.

SZATA
SIERŚĆ:
- Odmiana krótkowłosa (Stockhaar, z podszerstkiem): Włos okrywowy gęsty, prosty, przylegający i twardy. Obfity podszerstek. Niewielkie portki na udach, ogon porośnięty gęstym włosem.
- Odmiana długowłosa: Włos okrywowy prosty, średniej długości, obfity podszerstek. Na głowie i kufie krótki. Sierść na zadzie i udach zwykle trochę pofalowany. Na przednich nogach pióra, na udach wyraźne portki , ogon dobrze owłosiony.
MAŚĆ: Podstawowa maść biała z mniejszymi lub większymi rudobrązowymi łatami, albo z pełnym płaszczem, pokrywającym grzbiet i boki. Płaszcz przerywany bielą jest równie prawidłowy. Dopuszczalna także maść z pręgowaniem na tle rudo brązowym, a tolerowana żółto brązowa. Pożądane ciemniejsze odcienie na głowie. Tolerowany nieznaczny czarny nalot na tułowiu. Wymagane białe znaczenia : Klatka piersiowa, łapy, koniec ogona,
kufa, strzałka na głowie i plama na szyi. Pożądane znaczenia : Biały kołnierz. Symetryczna ciemna maska.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie : dla psa minimalna70 cm, dla suki minimalna 65 cm.
dla psa maksymalna 90 cm, dla suki maksymalna 80 cm.

WADY: Psy mogą być większe, niż podano, pod warunkiem, że zbudowane są harmonijnie i poruszają prawidłowo.
- Brak wyrazu płci.
- Brak harmonii budowy.
- Nogi zbyt krótkie do wielkości psa.
- Mocne fałdy na głowie i szyi.
- Kufa zbyt krótka lub zbyt długa.
- Wargi dolne wywinięte na zewnątrz.
- Brak zębów innych niż P1 i M3. Zęby, zwłaszcza siekacze, małe.
- Niewielki przodozgryz.
- Jasne oczy.
- Zbyt luźne powieki.
- Grzbiet zapadnięty lub wysklepiony.
- Zad przebudowany lub spadzisty .
- Ogon zarzucony na grzbiet.
- Brak wymaganych znaczeń.
- Krzywe lub mocno wykręcone na zewnątrz przednie nogi.
- Strome lub iksowate kończyny tylne.
- Nieprawidłowy ruch.
- Sierść lokowata
- Niepełna pigmentacja lub bark pigmentacji nosa, wokół nosa, warg i powiek.
- Nieprawidłowe rozmieszczenie maści, np. rudo brązowe kropki lub cętki na białym tle.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- Niestabilny temperament, agresja.
- Tyłozgryz lub znaczny przodozgryz.
- Oko porcelanowe.
- Ektropion, entropion.
- Maść czysto biała lub ruda bez znaczeń.
- Maść inna od wzorcowej.
- Wysokość poniżej minimum.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

Wzorzec FCI nr 46

APPENZELLER
(Appenzeller Sennenhund, Appenzell Cattle Dog)

Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Data publikacji obowiązującego wzorca: 23.05.2003

Przeznaczenie: Pies, zaganiający, stróżujący, pilnujący, domowy i  podwórzowy; dziś także pies pracujący i rodzinny.

Klasyfikacja: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 3 Szwajcarskie psy pasterskie.
Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Appenzeller został opisany po raz pierwszy w 1853 r. w „Tierleben der Alpenwelt” („Życie zwierząt w Alpach”) jako „donośnie szczekający, krótkowłosy, średniej wielkości, wielokolorowy pies pasterski”, który „miejscami używany jest do pilnowania zabudowań oraz zaganiania
stad”. W roku 1895 popularyzator rasy, inspektor leśny Max Sieber, wezwał
Szwajcarski Związek Kynologiczny, aby uczyniono coś dla appenzellera. W roku 1898 radny kantonu St. Gallen przeznaczył 400 franków w celu wyodrębnienia hodowli appenzellerów. Na zlecenie SKG stworzono komisję, ustalono cechy rasy i wyszukano na targu w Altstaetten 9 psów i 7 suk, za które przyznano premie w wysokości 5-10 franków. Na skutek tego w roku 1989 na pierwszej międzynarodowej wystawie psów w Winterthur wystawiono 8 Appenzellerów, w próbnie wprowadzonej klasie „psów pasterskich górskich” Dzięki inicjatywie prof. dr Alberta Heima i jego zaangażowania w popularyzację szwajcarskich psów pasterskich, w tym i appenzeller’a, w 1906 r. powstał Klub Appenzeller’a, którego celem była popularyzacja rasy oraz utrzymanie jej w stanie „naturalnym”. Wraz z wprowadzeniem obowiązkowej rejestracji szczeniąt w księdze rodowodowej appenzeller’a rozpoczęła się
planowa hodowla w czystości rasy. W 1914 prof. Heim wypracował pierwszy obowiązujący wzorzec rasy. Ojczyzną appenzeller’a był region Appenzell, dziś rasa rozpowszechniona jest w całej Szwajcarii, a hodowana również w wielu innych krajach. Pojęcie „Appenzeller Sennenhund” jest dziś wyraźnie sprecyzowane i rasa jako taka wyraźnie wyodrębniona z pośród pozostałych
ras szwajcarskich psów pasterskich. Pomimo iż Appenzeller zyskał sobie wielu miłośników, baza hodowlana jest nadal bardzo wąska, dlatego też jedynie odpowiedzialna i uważna hodowla pozwoli zachować i pogłębić wrodzone znakomite cechy tej rasy.

WYGLĄD OGÓLNY: Trójkolorowy, średniej wielkości, budowa w proporcjach zbliżona do kwadratu, harmonijny we wszystkich elementach, muskularny, bardzo ruchliwy i zwinny, o bystrym wyrazie.

WAŻNE PROPORCJE: Wzrost w kłębie do długości tułowia = 9:10, pies raczej krępy niż wydłużony. Długość kufy do mózgoczaszki = 4:5

USPOSOBIENIE/CHARAKTER: Żywy, pełny temperamentu, pies pewny siebie i odważny. Nieco nieufny wobec obcych, nieprzekupny stróż, przyjazny, szybko uczący się.

GŁOWA: Wielkością pasująca do tułowia, lekko klinowata.
Mózgoczaszka: Prawie płaska, najszersza między uszami, równomiernie zwężająca się w kierunku kufy. Guz potyliczny słabo zaznaczony. Umiarkowanie wyraźna bruzda czołowa.
Stop: Słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: U psów czarnych nos czarny, u czekoladowych brązowy (możliwie
ciemny).
Kufa: Średnio masywna, zwężająca się równomiernie, ale nie spiczasta, z silną żuchwą, grzbiet nosa prosty.
Wargi: Suche i przylegające, u czarnych psów czarne, u czekoladowych
brązowe (możliwie ciemno pigmentowane)
Uzębienie: Silny, pełny zgryz nożycowy, dopuszczalny również zgryz cęgowy. Dopuszcza się brak pierwszego przedtrzonowca (P1), podwójne P1 oraz brak (M3)
Policzki: Nie uwypuklone.
Oczy: Raczej małe, o kształcie migdała, nie wypukłe, w stosunku do nosa nieco ukośnie osadzone, o żywym wyrazie, kolor: u czarnych psów –  ciemnobrązowe do brązowych, u czekoladowych jaśniejsze, lecz tak ciemne jak to tylko możliwe.
Powieki: dobrze przylegające, u czarnych psów czarne, u brązowych brązowe (możliwie ciemno pigmentowane)
Uszy: Zdecydowanie wysoko i szeroko osadzone, wiszące. W spoczynku
płasko przylegające do policzków, trójkątne o lekko zaokrąglonych koniuszkach. Przy natężonej uwadze skierowane ku przodowi tak by głowa oglądana z przodu i z góry sprawiała wrażenie wyraźnego trójkąta.

SZYJA: Średniej długości, mocna, sucha.

TUŁÓW: Mocny, zwarty.
Grzbiet: Umiarkowanie długi, silny, prosty.
Partia lędźwiowa: Krótka i dobrze umięśniona.
Zad: Krótki, będący przedłużeniem linii grzbietu.
Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem. Mostek sięgający daleko do tyłu. Klatka piersiowa o okrągło-owalnym przekroju.
Brzuch: Nieznacznie podkasany.

OGON: Wysoko osadzony, silny, średniej długości, pokryty gęstym włosem,
nieco dłuższym na spodniej części. W ruchu ogon ciasno zakręcony nad
grzbietem lub na boku. W spoczynku tolerowany ogon zwisający.

KOŃCZYNY: O mocnym kośćcu.
Kończyny przednie: Dobrze umięśnione, proste, oglądane z przodu równoległe i niezbyt wąsko ustawione.
Łopatka: Długa i ukośna.
Ramiona: Tej samej co łopatka długości lub tylko nieznacznie krótsze. Kąt między łopatką i ramieniem niezbyt rozwarty. Dobrze przylegające łokcie.
Przedramię: Proste, suche.
Śródręcze: Oglądane z przodu tworzy z przedramieniem linię prostą, oglądane z boku jest zaledwie lekko nachylone do podłoża.
Kończyny tylne: Dobrze umięśnione, oglądane z tyłu proste, równoległe i niezbyt wąsko ustawione, typowe dla rasy kątowanie daje efekt dość stromej łapy tylnej.
Udo: Dość długie, tworzy z podłożem kąt rozwarty, proporcjonalny do kątowania przednich kończyn.
Podudzie: Prawie tej samej długości co udo lub nieznacznie krótsze. Tworzy z udem niezbyt rozwarty kąt. Suche i dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: dość rozwarty
Staw skokowy: Stosunkowo wysoko usytuowany.
Śródstopie: Prostopadłe do podłoża, równolegle wobec siebie ustawione. Nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Ostrogi muszą być usunięte, za wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione.
Stopa: O krótkich, wysklepionych i zwartych palcach.

RUCH: Dynamiczny o długim wykroku. W kłusie kończyny oglądane z przodu
i z tyłu – prowadzone prosto.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos ościsty, twardy i przylegający. Włos okrywowy gęsty i błyszczący. Podszerstek gęsty, czarny, brązowy lub szary.  Niepożądane prześwity podszerstka. Lekko falujący włos na kłębie i grzbiecie
tolerowany lecz niepożądany. Umaszczenie podstawowe czarne lub czekoladowe z symetrycznym rdzawobrązowym podpalaniem i białymi znaczeniami. Małe rdzawobrązowe plamki nad oczami. Podpalanie również na
policzkach, symetrycznie po obu stronach klatki piersiowej na wysokości stawów barkowych oraz na kończynach, gdzie musi rozdzielać umaszczenie czarne ( ewentualnie czekoladowe) od białego.
Białe znaczenia: Dobrze widoczna biała strzałka schodząca nieprzerwanie na grzbiet nosa i obejmująca całą kufę lub jej część. Biało umaszczona broda oraz krawat na podgardlu sięgający nieprzerwanie klatki piersiowej. Białe skarpetki na wszystkich kończynach. Biały koniec ogona. Biała plama na karku lub obejmująca szyję w połowie biała obroża są tolerowane. Cienka, pełna biała obroża również tolerowana, lecz niepożądana.

WIELKOŚĆ:
Wzrost w kłębie: psy 52-56 cm, suki 50-54 cm. Z tolerancją plus-minus 2 cm.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena
winna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
- Brak wyrazu płci.
- Zbyt wydłużona lub nieharmonijna budowa.
- Delikatny lub zbyt gruby kościec.
- Niedostatecznie umięśniony.
- Bardzo ciężka lub zbyt lekka głowa.
- Okrągła czaszka.
- Zbyt silnie zaznaczony stop.
- Zbyt długa, zbyt krótka, delikatna, szpiczasta kufa, grzbiet nosa inny niż prosty (tzw. nos rzymski).
- Zbyt silnie rozwinięte fafle.
- Brak więcej niż jednego (P1).
- Zbyt silnie uwypuklone policzki.
- Okrągłe, wyłupiaste lub zbyt jasne oczy.
- Zbyt małe, za duże, odstające, zbyt wysoko lub zbyt nisko osadzone uszy.
- Grzbiet łękowaty, karpiowaty.
- Przebudowany lub opadający zad.
- Podkasany brzuch.
- Płaska lub zbyt beczkowata klatka piersiowa, brak przedpiersia, zbyt krótki mostek.
- Luźno zawinięty ogon, koniuszek ogona sięga jego nasady.
- Niewystarczające kątowanie przednich i/ lub tylnych kończyn.
- Odstające łokcie.
- Luźne nadgarstki.
- Krowia postawa.
- Owalnie wydłużona łapa (tzw. zajęcza), mało zwarte palce.
- Nieprawidłowy ruch np. drobiąco - szczudłowaty (sztywny), wąskie prowadzenie kończyn lub ich krzyżowani itp.
- Prześwitujący podszerstek.
Znaczenia:
- Czarne plamy na białych znaczeniach.
- Przerwane znaczenia na głowie (strzałka).
- Nieprzerwany, szeroki biały kołnierz.
- Niejednolita biel na klatce piersiowej.
- Białe skarpetki sięgające powyżej stawu nadgarstkowego, brak bieli na łapach i /lub końcu ogona.
- Zbyt niski lub wysoki wzrost (wykraczający poza dopuszczalny przedział).
- Niepewne charakter, brak temperamentu, agresywność

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Lękliwość, agresywność.
- Przodo- lub tyłozgryz, zgryz przemienny.
- Entropium, ektropium.
- Niebieskie lub niebiesko-plamiste oczy.
- Sierpowaty ogon (czubek nie sięga nasady ogona), zdecydowanie wiszący lub załamany ogon.
- Inny gatunek włosa niż twardy.
- Brak trójbarwności.
- Umaszczenie podstawowe inne niż czarne lub czekoladowe.

Psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone,
muszą zostać zdyskwalifikowane

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

FCI-Standard N° 331 / 06. 06. 1989/ GB

ANATOLIJSKI PIES PASTERSKI
(Coban Köpegi)

POCHODZENIE: Anatolia.

PATRONAT: FCI.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 10.04.1989

UŻYTKOWOŚĆ: Aktywny pies, pierwotnie wykorzystywany do pilnowania stad, zdolny do ciężkiej pracy i znoszenia skrajnego upału i zimna.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie
psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Anatolijski pies pasterski należy do bardzo dawnej grupy psów, pilnujących stad, pochodzących prawdopodobnie od molosów Mezopotamii. Rasa przez wieki rozwijała sie poprzez przystosowanie do warunków życia. Jednym z najważniejszych czynników formujących ją był klimat – gorący i bardzo suchy w lecie, nadzwyczaj zimny zimą, a także sposób życia ludzi: koczowniczy, półosiadły i całkowicie osiadły, oraz rodzaj
pracy, jaką psy musiały wykonywać, przemierzając rozległy obszar płaskowyżu centralnej Anatolii, i pozostając na dworze bez względu na pogodę.

WRAŻENIE OGÓLNE: Rosły, wysoki, mocno i dobrze zbudowany pies do pilnowania stad o szerokiej, masywnej głowie i gęstej sierści z podszerstkiem. Musi odznaczać się potężnymi rozmiarami i siłą. Potrafi być bardzo szybki.

WAŻNE PROPORCJE: Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Śmiały, opanowany, bez agresji, z natury niezależny, bardzo inteligentny i dający się układać. Dumny i pewny siebie, oddany właścicielowi i czuły wobec niego, ale jako dorosły nieufny wobec obcych.

GŁOWA
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Masywna, ale proporcjonalna do ciała, szeroka między uszami, lekko wysklepiona. U dorosłych psów szersza, niż u suk.
Stop: Nieznaczny.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: czarny, tylko u psów czekoladowych brązowy.
Kufa: Oglądana z góry niemal prostokątna. Z profilu tępa, tylko nieznacznie zwężająca się ku końcowi.
Wargi: Leciutko obwisłe, o czarnych krawędziach. Dolna krawędź górnej wargi nie niżej spodniej krawędzi żuchwy. Kąciki warg przylegające.
Uzębienie: Zęby mocne, zgryz nożycowy: siekacze żuchwy tuż za
siekaczami szczęki, ułożone w linii prostej. Uzębienie kompletne.
Oczy: Dość małe w porównaniu do wielkości głowy, szeroko rozstawione i głęboko osadzone, nie ukazują trzeciej powieki. Barwy od złocistej do brązowej, w zależności od umaszczenia. Powieki czarne, tylko u psów czekoladowych brązowe.
Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, na końcach zaokrąglone, wiszące, przednią krawędzią przylegające do policzków, podniesione, gdy pies jest zainteresowany.

SZYJA: Trochę łukowata, mocna, dobrze umięśniona, średniej długości, dość gruba, z niewielkim podgardlem.

TUŁÓW: mocny, dobrze umięśniony, boki nie mogą być płaskie.
Linia górna: Pozioma, lędźwie trochę wysklepione.
Grzbiet: Raczej krótki w porównaniu do wysokości.
Klatka piersiowa: Głęboka do łokci, odpowiednio długa, żebra dobrze
wysklepione.
Linia dolna: Brzuch wyraźnie podciągnięty

OGON: Długi, sięga stawu skokowego, osadzony dość wysoko, w spokoju noszony nisko i lekko zakręcony na końcu. Przy pobudzeniu podniesiony wysoko i zakręcony nad grzbietem, zwłaszcza u samców.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Szeroko rozstawione, proste, o mocnym kośćcu, dostatecznie długie.
Łopatka: Dobrze umięśniona, skośna.
Łokcie: Przylegające, w ruchu swobodne.
Śródręcze: Mocne, oglądane z boku lekko skośne.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, ale nie przesadnie umięśnione. Oglądane z tyłu pionowe.
Staw skokowy: Dobrze kątowane.
Łapy: Mocne, o mocnych opuszkach i dobrze wysklepionych palcach. Pazury krótkie.

CHODY: W ruchu głowa, szyja i grzbiet trzymane sa w jednej linii; ruch swobodny, dumny, zdecydowany, rytmiczny, z dobrym wykrokiem. Inochód dopuszczalny w wolnym kroku. Platanie czy wysokie podnoszenie kończyn wysoce niepożądane.

SZATA
SIERŚĆ: Krótka lub póldługa, z gęstym podszerstkiem. Długość zmienia się znacznie w zależności od warunków klimatycznych – zima sierść jest najdłuższa. Najdłuższa i najbardziej gęsta sierść na szyi, łopatkach i udach.
MAŚĆ: Wszelkie umaszczenia dopuszczalne.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie : Psy : 74-81 cm; Suki: 71-79 cm.
Waga : Dorosłe psy : 50-65 kg; Suki : 40-55 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być
uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu
na zdrowie i sprawność psa.

WADY DUŻE:
- Pies ciężki, przysadzisty, krótkonogi i powolny, albo zbyt lekki lub charci.
- Płaska mózgoczaszka.
- Akcja kończyn wysoka, poplątana lub sztywna.
- Sierść długa, wisząca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub lękliwość.
- Kufa zbyt krótka (jedna trzecia długości głowy).
- Przodozgryz, tyłozgryz..
- Sierść bardzo krótka i gładka, bez podszerstka.
- Niezdolność do pilnowania stada.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

FCI-Standard N° 247 / 05. 05. 2003

AIDI
(Chien de Montagne de l’Atlas – Aïdi)

POCHODZENIE: Maroko.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 25.03.2003.

UŻYTKOWOŚĆ: Pilnowanie i obrona stad oraz dobytku właściciela.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie, psy do bydła.
Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego.
Bez prób pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pies tego typu występował od niepamiętnych czasów na płaskowyżu Północnej Afryki; obecnie najliczniej spotykany jest w górach Atlasu w Maroko, który to kraj jest depozytariuszem wzorca rasy.
Historia tej rasy jest ściśle związana z historią na poły koczowniczych plemion górskich pasterzy; zadaniem psów było zawsze pilnowanie namiotów i dobytku ludzi, oraz obrona stad przed drapieżnikami. Należy zauważyć, że owczarki, jakie znane są w Europie, w górach Atlasu nie występują. Aidi nigdy nie pasł owiec ani bydła, a jedynie bronił przed atakiem dzikich zwierząt.

WRAŻENIE OGÓLNE: Mocny, krzepki pies, odznaczający sie siła i zwinnością. Dobrze umięśniony, suchy, mocnej, ale nie ciężkiej budowy; gęsta, kosmata sierść chroni go zarówno przed zimnem, jak i przed upałem, jakie często występują w górach. Ponadto ta gruba warstwa sierści zabezpiecza psa przez pogryzieniem podczas walki z szakalami czy innymi drapieżnikami. Aidi cechuje się żywym, zdecydowanym i skoncentrowanym spojrzeniem, wskazującym na to, że zawsze gotów jest do wypełnienia swoich obowiązków stróża, W niektórych rejonach Maroka psom pracującym obcina się uszy, a
nawet ogony.

WAŻNE PROPORCJE:
- Długość tułowia (od stawu barkowego do guza siedzeniowego) do wysokości w kłębie 10 : 9
- Głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie 1 : 2
- Długość kufy do długości głowy 11 : 24
- Długość czaszki do jej szerokości 1 : 1

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Bardzo przywiązany i oddany właścicielowi i jego rodzinie, odznacza sie wrodzonym instynktem stróżowania i obrony. Zawsze czujny, instynktownie ocenia bliskość i wagę zagrożenia i bez lęku reaguje tak, jak potrzeba.

GŁOWA: Mocna i szeroka, w proporcji do wielkości tułowia, zasadniczo kształtu stożkowatego. Nie ma na niej ani przesadnie rozwiniętych mięsni ani luźnej skóry. Kości policzkowe nie są wyraźne, a mózgoczaszka płynnie przechodzi w kufę, bez wyraźnej granicy.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Szeroka i płaska, z widoczną niewielką bruzda czołową. Guz potyliczny, choć obecny, jest prawie niewidoczny.
Stop: Tylko lekko zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: czarny lub czekoladowy, stosownie do umaszczenia, dostatecznie szeroki, z otwartymi nozdrzami.
Kufa: Stożkowata jak cała głowa i widocznie krótsza od mózgoczaszki. Stop długi i niezbyt mocny.
Wargi: Cienkie, przylegające, czarne lub czekoladowe stosownie do
umaszczenia.
Szczęki: Mocne, uzbrojone w duże, białe, mocne, równomiernie rozmieszczone zęby.
Uzębienie: Zgryz cęgowy (siekacze szczęki i żuchwy stykają sie krawędziami). Zgryz nożycowy lub niewielki przodozgryz z kontaktem siekaczy tolerowane.
Oczy: Średniej wielkości, ciemnego odcienia, w zależności od umaszczenia ich barwa waha się od bursztynowej po złoto brązową. Lekko skośne, z dobrze pigmentowanymi powiekami, które przy jasnych odcieniach maści sprawiają wrażenie malowanych. Spojrzenie bardzo czujne, skupione i oceniające.
Uszy: Średniej długości, lekko zaokrąglone na końcach, przylegające na tyle, by nie zmieniały kształtu głowy, załamane w połowie długości, przy pobudzeniu skierowane do przodu, w spoczynku mogą być złożone do tyłu.
SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla.

TUŁÓW:
Linia górna: Musi być lekko wklęsła, ale nie zapadnięta.
Grzbiet: Szeroki, dobrze umięśniony, odpowiednio długi, przechodzi w mocne, bardzo dobrze umięśnione i lekko wysklepione lędźwie.
Zad: Harmonijnie opadający.
Klatka piersiowa: Odpowiednio szeroka, długa i głęboka, sięga co najmniej łokcia, żebra trochę zaokrąglone.
Linia dolna: Podciągnięta za żebrami rzekomymi, ale nie podkasana.

OGON: Długi, sięgający przynajmniej stawu skokowego, osadzony jako przedłużenie linii zadu, w spoczynku noszony nisko, kształtu szabli, bardzo bogato owłosiony – obfitość pióropusza świadczy o czystości krwi. W ruchu noszony znacznie bardziej wesoło, ale nie może być stale zakręcony nad grzbietem.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatka: Skośnie ustawiona, kłąb wyraźnie zaznaczony, kąt w stawie barkowym około 100 stopni
Ramię: Mocne, umięśnione, skośnie ustawione i przylegające do klatki piersiowej.
Podramię: Proste, solidnie zbudowane i dobrze umięśnione.
Śródręcze: Krótkie i niemal pionowe.
Łapa: Praktycznie okrągła, o mocnych opuszkach. Pazury mocne, ich barwa zależy od umaszczenia.
KOŃCZYNY TYLNE:
Biodra i uda: Guzy biodrowe wyraźnie widoczne, uda dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami, długie.
Podudzie: Katy w stawie kolanowym i skokowym mocno rozwarte, co powoduje, że zad jest podniesiony, a linia grzbietu od zadu do kłębu trochę wklęsła.
Łapa: Praktycznie okrągła, o mocnych opuszkach. Pazury mocne, ich barwa zależy od umaszczenia.

CHODY: Stęp, kłus i galop : dostateczny wykrok, kończyny nie mogą być
podnoszone wysoko.
Typowy ruch: Krótki, szybki, zbieżny kłus. W tym tempie aidi wydaje się być niezmordowany.

SKÓRA: Luźna i mocna.

SZATA
SIERŚĆ: Gęsta, raczej szorstka, póldługa, długości około 6 cm, z wyjątkiem kufy i uszu, gdzie jest krótka i delikatna. Wokół szyi tworzy kryzę, szczególnie wyraźną u samców. Bardzo długa sierśc na portkach i ogonie.
MAŚĆ: Bardzo rozmaita.
- Płowa: Od wyblakłej piaskowej do ciemno czerwonej. Może być pręgowana lub z czarnym nalotem lub czaprakiem różnej wielkości.
- Czekoladowa: Od beżowej po kolor przypieczonego chleba. Przy  jaśniejszych odcieniach może występować ciemniejszy czaprak.
- Czarna
W każdym z tych umaszczeń mogą występować białe znaczenia, od bardzo niewielkich po tak rozległe, że zakrywają maść zasadniczą. Wargi i nos musza być mocno pigmentowane, czarne lub czekoladowe w zależności od umaszczenia. Maść arlekinowa, błękitna i izabelowata niedopuszczalne.

WIELKOŚĆ: 52 - 62 cm.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Krępa budowa.
- Głowa limfatyczna.
- Wąska czaszka.
- Uszy zbyt długie lub zbyt krótkie.
- Brak stopu lub stop zbyt mocny.
- Spojrzenie rozbiegane, dzikie lub bez wyrazu.
- Nos częściowo różowy, brak pigmentacji powiek lub nosa.
- Zła postawa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Szpiczasta kufa.
- Oczy jastrzębie.
- Uszy stale stojące.
- Przodozgryz lub tyłozgryz z utratą kontaktu siekaczy.
- Ogon stale zakręcony nad grzbietem.
- Pióropusz na ogonie nie dość obfity.
- Krótka sierść.
- Maśc arlekinowa, błękitna lub izabelowata.
- Wnętrostwo jedno- lub obustronne.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia
zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

KOMUNIKAT ZG ZKwP
W związku z uchwaloną przez Sejm RP nowelizacją Ustawy o Ochronie Zwierząt (DZ.U.2011,nr 230, poz.1373), która w art.6, ust.2, pkt. 1 w sposób niebudzący wątpliwości zakazuje wykonywania zabiegów kopiowania uszu i ogonów, Zarząd Główny na posiedzeniu w dn.29.10.2011 podjął następujące uchwały:
1. Wszystkie psy urodzone w Polsce po 01.01.2012r. muszą mieć pozostawione naturalne uszy i ogony.
Kierownicy sekcji ras zostają zobowiązani do zaznaczania w protokółach kontroli miotów każdego przypadku ciętego ogona i/lub uszu oraz zgłaszania tego faktu zarządowi oddziału.
W rasach, w których występują ogony szczątkowe i/lub skrócone, ogony wszystkich szczeniąt muszą zostać opisane w protokółach kontroli miotów, a następnie w metrykach i rodowodach.
2. Od 01.01.2012r. zostaje wprowadzony zakaz wystawiania psów z kopiowanymi ogonami i/lub uszami.Zakaz ten dotyczy WYŁĄCZNIE psów URODZONYCH W POLSCE PO 01.01.2012.
W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się przyjęcie na wystawę psa urodzonego w Polsce po 01.01.2012 i poddanego zabiegowi kopiowania, o ile zabieg został przeprowadzony z poszanowaniem art.27 Ustawy o Ochronie Zwierząt (DZ.U.1997, nr 111, poz.724). W takim przypadku właściciel psa zobowiązany jest dołączyć do zgłoszenia oryginał lub, poświadczoną przez jego macierzysty oddział ZKwP, kopię stosownego zaświadczenia lekarskiego, które musi zawierać, umożliwiające weryfikację, szczegółowe dane kontaktowe lecznicy i wystawiającego zaświadczenie lekarza takie jak: nazwisko, adres, nr telefonu oraz adres e-mail. Zaświadczenie pozostaje w dokumentach wystawowych organizatora imprezy.

Wzorzec FCI nr 39 /01.12.2010/EN

WELSH CORGI PEMBROKE

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania.

Data publikacji obowiązującego wzorca: 04.11.2010

Użytkowość: Pies pasterski.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 Psy pasterskie.
Bez prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies krótkonogi, mocny, krępy, żywy i bystry. Sprawia wrażenie dużej siły i wytrzymałości przy małych rozmiarach.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Śmiały i chętny do pracy. Przyjacielski, żywy, bez śladu agresji czy nerwowości.

GŁOWA: Lisia w kształcie i wyrazie – czujnym i inteligentnym. Mózgoczaszka dość szeroka i płaska między uszami, stop umiarkowanie zaznaczony. Długość kufy do długości mózgoczaszki jak 3 do 5. Kufa lekko szpiczasta.
Trzewioczaszka:
Nos czarny.
Oczy: Okrągłe, średniej wielkości, nie wypukłe, brązowe, stonowane z umaszczeniem.
Uszy: Stojące, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach. Linia,
przeprowadzona od końca nosa przez oko przejdzie przez czubek ucha lub blisko niego.
Uzębienie: Szczęki mocne, zgryz nożycowy.

SZYJA: Średniej długości.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: O mocnym kośćcu, krótkie i możliwie proste. Ramię lekko wykrzywione, opasujące szeroką klatkę piersiową. Łokcie dobrze przylegające do boków, łopatka skośna, tworzy z ramieniem kąt zbliżony do prostego.
Kończyny tylne: Mocne i sprawne, dobrze kątowane w stawach skokowych,
krótkie, o mocnym kośćcu. Śródstopia proste i równoległe.
Łapy: Owalne, zwarte, dobrze wysklepione, dwa środkowe palce nieco dłuższe. Pazury krótkie i mocne.

TUŁÓW: Średniej długości, nigdy krótki, oglądany od góry lekko zwężający się ku tyłowi. Grzbiet prosty, klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze
ożebrowana.

OGON: Krótki, najlepiej naturalny; cięty: krótki, niecięty: osadzony na  przedłużeniu linii grzbietu, naturalnie noszony powyżej linii grzbietu kiedy pies jest w ruchu lub w stanie pobudzenia.

RUCH: Żwawy i swobodny, ani luźny, ani związany. Krok długi, niewysoki,
pełna harmonia akcji przodu i tyłu.

SZATA: Średniej długości, prosta, z gęstym podszerstkiem, nigdy nie miękka, kędzierzawa czy szorstka.
Maść: Jednolicie ruda, śniada lub płowa, czarna podpalana, także z białymi znaczeniami na łapach, piersi i szyi. Dopuszczalna niewielka ilość bieli na głowie i pysku.

WYMIARY:
Wysokość w kłębie: około 25 do 30 cm.
Waga: psy od 10 do 12 kg, suki od 9 do 11 kg.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane stosownie do stopnia nasilenia.

UWAGA: Samce mieć powinny dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni
wyczuwalne w mosznie.

Wzorzec FCI nr 38

WELSH CORGI CARDIGAN

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Data publikacji obowiązującego wzorca: 24.06.1987

Użytkowanie: Pies pasterski.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY: Krępy, mocny, ruchliwy i wytrzymały pies, o wydłużonym tułowiu i ogonie, przypominającym lisią kitę.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Czujny, żywy i inteligentny. Żywy, opanowany, bez śladu nerwowości lub agresji.

GŁOWA: Lisia w kształcie. Mózgoczaszka szeroka i płaska między uszami, lekko zwężająca się ku oczom, a ponad nimi trochę wysklepiona. Stop umiarkowanie zaznaczony. Długość kufy do długości mózgoczaszki jak 3 do 5. Kufa lekko spiczasta, podobnie jak i nos; nie może być tępa. Żuchwa
mocna, ale nie za silna. Nos czarny.
Oczy: Średniej wielkości, o żywym i łagodnym wyrazie, dość szeroko rozstawione. Możliwie ciemne, stonowane z umaszczeniem, o ciemnych powiekach. Oczy częściowo lub całkowicie niebieskie dopuszczalne tylko u psów niebieskich marmurkowych.
Uszy: Stojące, duże w porównaniu do wielkości psa, u nasady umiarkowanie
szerokie, o lekko zaokrąglonych czubkach, rozstawione w odległości mniej więcej 9 cm. Ustawione tak, że ich czubki znalazłyby się poniżej linii, przeprowadzonych od końca nosa przez oczy. Osadzone daleko z tyłu głowy, aby mogły być położone płasko na szyi.
Uzębienie: Szczęki mocne, zgryz nożycowy.

SZYJA: Dobrze umięśniona, proporcjonalna do tułowia, płynnie przechodząca
w łopatki.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatki skośnie ustawione, tworzą z ramionami kąt zbliżony do prostego. Łopatka i ramię dobrze umięśnione, łokcie przylegające, kościec mocny. Kończyny krótkie, ale nie aż tak, aby nie było „prześwitu” pod tułowiem. Ramię lekko wykrzywione, opasujące szeroką klatkę piersiową. Łapy skierowane lekko na zewnątrz.

TUŁÓW: Klatka piersiowa dość szeroka, głęboka, z wyraźnym przedpiersiem.
Tułów wydłużony i masywny, dobrze ożebrowany, wyraźnie widoczna talia. Grzbiet prosty.

KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, dobrze kątowane, o dobrze umięśnionych udach i podudziach, i mocnym kośćcu, krótkie; śródstopia w postawie pionowe do podłoża i równoległe wobec siebie.
ŁAPY: Okrągłe, zwarte, raczej duże, o mocnych opuszkach. Wilcze pazury
powinny być usunięte.

OGON: Przypomina lisią kitę i stanowi przedłużenie linii grzbietu; długi na tyle, aby dotykał lub prawie dotykał podłoża. W postawie trzymany nisko,
w ruchu może być wzniesiony nieco powyżej linii grzbietu, ale nie zakręcony.

CHODY: Żwawe i swobodne, łokcie przylegające, ani luźne, ani związane. Krok
długi, niewysoki, pełna harmonia akcji przodu i tyłu.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Krótka lub średnio długa, twarda, możliwie prosta, z podszerstkiem,
nieprzemakalna.
Maść: Dowolna, także z białymi znaczeniami, tyle, że biel nie powinna
przeważać.

WZROST: Idealna wysokość w kłębie to 30 cm, waga proporcjonalna do wielkości. Harmonia budowy ważniejsza od wielkości.

WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

Wzorzec FCI nr 83/20.01.2010

SCHIPPERKE (FCI 83)

KRAJ POCHODZENIA: Belgia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 28.07.2009

UŻYTKOWOŚĆ: Mały pies stróżujący i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa I Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 Psy pasterskie.
Bez prób pracy.

POCHODZENIE: W dialekcie flamandzkim schipperke znaczy tyle, co „mały
owczarek”. Wspólnym przodkiem schipperke i owczarków belgijskich był
zapewne pies pasterski o nazwie leuvenaar, nieduży, o czarnej maści.
Pochodzenie schipperke sięga XVII wieku; był on faworytem robotników i
woźniców z dzielnicy St. Gery w Brukseli. Urządzali oni dla nich wystawy, na
których pokazywano przede wszystkim zrobione dla psów obroże. Ogony cięto
tym psom kompletnie, a zwyczaj ten utrzymywał się już od XV wieku. Psy
znane były jako znakomici łowcy szczurów, myszy i kretów. Na oficjalnej wystawie schipperke po raz pierwszy pokazany został w 1882 w Spa, a popularności przysporzyła mu belgijska królowa Maria Henrietta. W 1887
pierwsze schipperke sprowadzone zostały do USA i Wielkiej Brytanii. Pierwszy
wzorzec rasy opracował belgijski klub rasy, będący najstarszym klubem w tym
kraju, w roku 1888. Prze lata typ rasowy został w znacznym stopniu
ujednolicony, chociaż kiedyś rozważano uznanie trzech odmian, pochodzących
odpowiednio z Anvers, Louvain i Brukseli.

WRAŻENIE OGÓLNE: Lisie. Schipperke to pies niewielki, ale bardzo solidnie
zbudowany. Głowę ma klinowatą, o dobrze rozwiniętej mózgoczaszce i
stosunkowo krótkiej kufie, tułów proporcjonalny, szeroki i krępy, a kościec
delikatny. Charakterystyczna jest szata: bogata, o prostym, sztywnym włosie,
tworzącym grzywę, żabot i pantalony, co daje sylwetkę zupełnie wyjątkową.
Dymorfizm płciowy silnie wyrażony. Zgrabna budowa, charakter i temperament owczarka, w połączeniu z małym wzrostem, są przyczynami dużej popularności rasy, sięgającej daleko poza granice Belgii.

WAŻNE PROPORCJE:
- Wysokość w kłębie równa jest długości, a zatem pies wpisuje się w kwadrat.
- Klatka piersiowa sięga łokcia.
- Kufa jest wyraźnie krótsza od połowy długości głowy.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Doskonały, mały pies stróżujący, zawsze
gotów zaalarmować, tryskający życiem, nieufny wobec obcych. Bez ustanku
aktywny i zaabsorbowany, niezmordowany, bez przerwy zainteresowany
wszystkim, co dzieje się dokoła, i gotów jest odpędzić każdego, kto zbliży się
do miejsca lub przedmiotu, powierzonego jego opiece. Łagodny wobec dzieci,
ciekawski, zawsze chce wiedzieć, co znajduje się za zamkniętymi drzwiami lub
za przesuwanym przedmiotem, reagujący przenikliwym szczekaniem i
nastroszeniem grzywy. Dobrze łowi myszy, szczury i krety.

GŁOWA: Lisia, klinowata, niezbyt długa i na tyle szeroka, by harmonizowała z tułowiem. Łuki brwiowe i policzki umiarkowanie wysklepione. Przejście od
mózgoczaszki do części twarzowej widoczne, ale nie nadmiernie zaznaczone.
MÓZGOCZASZKA: Dość szeroka, zwężająca się ku oczom, oglądana z boku –
lekko zaokrąglona. Linie profilu równoległe.
Stop: wyraźny, ale nie przesadny.
TRZEWIOCZASZKA:
NOS: Mały, zawsze czarny.
KUFA: Zwężająca się ku nosowi, sucha, nie za długa ani szpiczasta, o czystych liniach. Jej długość wynosi około 40% długości całej głowy.
WARGI: Czarne, ściśle przylegające.
UZĘBIENIE: Zdrowe, równo rozstawione, zgryz nożycowy, dopuszczalny
cęgowy. Dopuszczalny brak jednego lub dwóch P1 albo jednego P2, a M3 nie
bierze się pod uwagę.
POLICZKI: Suche, niedostrzegalnie przechodzą w boki kufy.
OCZY: Ciemnobrązowe, małe, kształtu migdała, ani wypukłe, ani głęboko
osadzone, o ostrym, żywym i psotnym wyrazie. Powieki czarne.
USZY: Bardzo małe, stojące, trójkątne (możliwie w kształcie trójkąta
równoramiennego), osadzone wysoko, ale nie za blisko siebie, sztywne i
niesłychanie ruchliwe.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, sprawiająca wrażenie bardzo potężnej z
powodu grzywy, średniej długości, dobrze osadzona na łopatkach, wysoko
noszona, gdy pies jest zainteresowany, i lekko łukowata.

TUŁÓW: Krótki, szeroki i krępy, ale nie za ciężki, wpasowany idealnie w
kwadrat: długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego w przybliżeniu
równa wysokości w kłębie.
LINIA GÓRNA: Grzbiet i lędźwie mocne i proste, często opadające od kłębu
do zadu.
KŁĄB: Bardzo wyraźny, co podkreśla jeszcze grzywa.
GRZBIET: Krótki, mocny i prosty.
LĘDŹWIE: Krótkie, szerokie i mocne.
ZAD: Krótki, szeroki i poziomy, na końcu ładnie zaokrąglony, jak zad świnki
morskiej.
KLATKA PIERSIOWA: Sięgająca łokcia, szeroka od przodu i za łokciami,
lekko wznosząca się ku brzuchowi, który jest lekko podciągnięty, ani obwisły,
ani charcio podkasany.

OGON: Wysoko osadzony. Zdarzają się psy z ogonami skróconymi,
szczątkowymi, lub zupełnie bez ogona, co nie stanowi wady. Ogon długi sięga
co najmniej stawu skokowego, w spoczynku powinien być wiszący, w ruchu
może być wzniesiony na linii grzbietu, ale nie wyżej. Ogon zakręcony lub
zwinięty nad grzbietem dopuszczalny.

KOŃCZYNY: O lekkim kośćcu, ustawione pod tułowiem.
PRZEDNIE:
WYGLĄD: Kończyny przednie, oglądane z każdej strony – proste, i idealnie
równoległe, gdy patrzeć na nie od przodu. Ich długość do łokcia wynosi około
połowy wysokości w kłębie.
ŁOPATKA: Długa i skośna, normalnie kątowana.
RAMIĘ: Długie i wystarczająco nachylone.
ŁOKIEĆ: Mocny, nie wykręcony ani na wewnątrz, ani do zewnątrz.
PODRAMIĘ: Proste, w znacznej odległości jedno od drugiego.
NADGARSTEK: Mocny, nie wyróżniający się z całej kończyny.
ŚRÓDRĘCZE: Dość krótkie, pionowo ustawione, gdy patrzeć z przodu, i co
najwyżej lekko nachylone, gdy oglądać je z boku.
ŁAPA: Mała, zwarta i okrągła (kocia), palce wysklepione, pazury krótkie,
mocne, zawsze czarne.
TYLNE:
WYGLĄD: Podstawione pod tułowiem, oglądane z tyłu muszą być idealnie
równoległe.
UDO: Długie, dobrze umięśnione, wydaje się bardzo potężne wskutek obfitych pantalonów.
KOLANO: Mniej więcej na jednej linii z biodrem, normalnie kątowane.
PODUDZIE: Mniej więcej tej samej długości, co udo.
STAW SKOKOWY: Normalnie, nieprzesadnie kątowany.
ŚRÓDSTOPIE: Raczej krótkie, wilcze pazury niepożądane.
ŁAPY: Takie, jak przednie, lub nieznacznie dłuższe.

RUCH: Akcja w kłusie zdecydowana, z dostatecznym wykrokiem i dobrym
napędem z kończyn tylnych; grzbiet utrzymuje równą linię, a kończyny
poruszają się równolegle. Akcja frontu w harmonii z akcją tyłu, łokcie nie mogą być skierowane na zewnątrz. W szybszym tempie kończyny stawiane są
zbieżnie.

SKÓRA: Dobrze przylegająca na całym ciele.

SZATA:
SIERŚĆ: Włos okrywowy obfity, prosty, zwarty i dostatecznie twardy, w
dotyku sprężysty, suchy, dający, wraz z miękkim, gęstym podszerstkiem,
doskonałą ochronę przed niepogodą. Bardzo krótki na uszach, krótki na głowie i przedniej stronie przednich nóg i śródstopiach. Na tułowiu włos średniej długości, przylegający. Na szyi włos wyraźnie dłuższy i bardziej nastroszony, począwszy od zewnętrznych krawędzi uszu, tworzy bardzo typową grzywę na bokach i wierzchu szyi, szczególnie wyraźną u psów, ale widoczną także u suk, i sięgającą kłębu, a nawet łopatek. Na spodniej stronie szyi i piersi długi włos układa się w kształt żabotu, zanikający ku tyłowi klatki piersiowej. Na tylnej stronie ud obfity, długi włos tworzy charakterystyczne pantalony, zawinięte do wewnątrz i zasłaniające okolice odbytu. Włos na ogonie takiej samej długości, jak na tułowiu.
MAŚĆ: Jednolicie czarna. Podszerstek może być nie tylko czarny, ale i
ciemnoszary, o ile nie widać go przez włos okrywowy. Niewielkie posiwienie
na pysku dopuszczalne u starszych psów.

WAGA: Od 3 do 9 kg, przy czym najbardziej pożądana średnia, od 4 do 7 kg. Psy mniejsze lub większe nie mogą być ocenione jako doskonałe.

WADY: Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za
wady, i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
- Wrażenie ogólne: Zwiewny, nie dość masywny, za długie lub za krótkie
nogi, prostokątna sylwetka.
- Głowa: Zbyt długa lub zbyt krótka. Linie profilu nierównoległe, brak lisiego
wyrazu, zbyt wyraźne łuki brwiowe i policzki.
- Mózgoczaszka: Zbyt wąska, okrągła lub jabłkowata.
- Kufa: Zbyt długa, szpiczasta, ciężka, garbonosa.
- Uzębienie: Nierówno rozmieszczone lub krzywe siekacze; brak siekacza,
trzech P1 lub dwóch P2 są dużymi wadami.
- Oczy: Duże, okrągłe lub wyłupiaste, jasne (oczy orzechowe są jeszcze
dopuszczalne).
- Klatka piersiowa: Wąska, płaska, cylindryczna, nie dość głęboka.
- Zad: Długi, spadzisty, wzniesiony, przejście od zadu do tylnej strony ud bez odpowiedniego zaokrąglenia.
- Kończyny: Przesadnie lub nie dość kątowane.
- Ruch: Wąska akcja kończyn, zbyt krótki krok, słaby napęd i jego przełożenie z kończyn tylnych na przednie, zbyt wysoka akcja kończyn przednich i podskakująca tylnych.
- Sierść: Zbyt krótka i przylegająca, zbyt długa, rzadka, miękka lub
jedwabista, falista, luźno zwisająca, brak lub niedostateczne grzywa, żabot i
pantalony (co jest wadą przede wszystkim u samców, zwłaszcza brak
żabotu). Słaby podszerstek.
- Maść: Szare, brunatne lub rdzawe naloty na włosie okrywowym. Pojedyncze
białe włosy, na przykład na palcach. Nieznaczne siwienie dopuszczalne u starszych psów.
- Temperament: Apatyczny lub niepewny.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Temperament: Histeryczny, agresywny lub tchórzliwy.
- Wrażenie ogólne: Brak typu rasowego.
- Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz, nawet i bez utraty kontaktu siekaczy, krzywa żuchwa, brak jednego kła, jednego M4 w szczęce lub M1 w żuchwie, jednego P4 lub P3, albo innego zęba, lub razem czterech i więcej jakichkolwiek zębów, nie licząc P1.
- Nos, wargi, powieki: Niedostatki pigmentacji.
- Uszy: Wiszące lub w połowie tylko stojące.
- Sierść: Długa, miękka i jedwabista, szata wyraźnie długa, z frędzlami i
piórami, zupełny brak podszerstka.
- Maść: Jakakolwiek inna, niż czarna, ewentualnie z nalotem szarym,
brunatnym lub rdzawym, z najmniejszymi nawet białymi znaczeniami na
palcach czy gdziekolwiek indziej.
- Waga: Wyraźnie wykraczająca poza podany limit.

Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy lub zaburzenia
zachowania, powinien być zdyskwalifikowany.

N.B. Samce mieć muszą dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne
w mosznie.