PODENGO PORTUGALSKI
(Podengo Português)

POCHODZENIE: Portugalia

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 25.09.1967

UŻYTKOWOŚĆ: Rasa ta spotykana jest głównie na północy kraju. Zgodnie z ich naturalnymi predyspozycjami, psy te używane są do polowania na króliki – pojedynczo lub w sforze. Z tego powodu znane są także pod nazwą „pies gończy na króliki”; są one także uznanymi psami stróżującymi.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych
Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie
Bez prób pracy

PODENGO ŚREDNI WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości i masy, o harmonijnych proporcjach, dobrze umięśniony, o mocnym kośćcu.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Bardzo aktywny i mądry, skromny i krzepki.

GŁOWA: Sucha, kształtu czterobocznej piramidy o dużej podstawie, zwężająca się znacznie ku spiczastemu końcowi. Osie podłużne czaszki i kufy – rozbieżne.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Płaska, z boku – niemal prosta. Wydatne łuki brwiowe. Bruzda czołowa słabo widoczna; odcinek między uszami – poziomy; wystający guz potyliczny.
Stop: Bardzo słabo zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Zwężający się ku nieco wystającemu czubkowi; lustro nosa nieco ukośne; kolor nosa jest zawsze ciemniejszy, niż kolor szaty.
Kufa: Grzbiet nosa zaokrąglony (w przekroju); widziany z boku –prosty. Kufa krótsza, niż czaszka i szersza u nasady, niż na przednim krańcu.
Wargi: Ściśle przylegające, cienkie, mocne i poziome.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Regularne, z mocnymi białymi zębami. Normalny zgryz.
Oczy: O bardzo żywym wyrazie; bardzo nieznacznie wystające z oczodołów. Kolor, zgodny z kolorem szaty, waha się od miodowego do kasztanowo brązowego. [Oczy] małe i osadzone ukośnie; kolor powiek ciemniejszy, niż kolor szaty.
Uszy: Osadzone ukośnie na średniej wysokości; noszone prosto, bardzo ruchome; gdy pies czuwa – [noszone] prosto do przodu; trójkątnego kształtu, szerokie u nasady, zwężające się w szpic; skóra ucha cienka; długość ucha znacznie większa, niż szerokość u nasady.

SZYJA: Harmonijne przejście od głowy do tułowia; prosta,odpowiednio długa; mocna i dobrze umięśniona. Bez łałoku.

TUŁÓW:
Górna linia: Prosta lub nieco łukowata.
Grzbiet: Długi, prosty lub nieco opadający.
Lędźwie: Proste lub nieco wysklepione; szerokie i umięśnione.
Zad: Średniej długości, szeroki i dobrze umięśniony; prosty lub nieco skośny.
Klatka piersiowa: Przedpiersie delikatnie zaznaczone, umięśnione, nieprzesadnie szerokie; klatka piersiowa głęboka i długa, średniej szerokości; mostek długi, wznoszący się ku tyłowi; żebra bardzo słabo wysklepione, ukośne.
Brzuch/Słabizny: Szczupłe, delikatnie podciągnięte.
Dolna linia: Delikatnie uniesiona.

OGON: Osadzony raczej wysoko, niż nisko; mocny, gruby, średniej długości, zwężający się ku cieńszemu końcowi; w spoczynku – zwisa pomiędzy tylnymi nogami, z koniuszkiem nieznacznie zagiętym do góry; w ruchu – noszony poziomo, nieznacznie zagięty lub noszony prosto i sierpowato; [ogon] nigdy nie może być zakręcony wpierścień.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: 
Wrażenie ogólne: Widziane z przodu i boku – pionowe i proste, dobrze umięśnione i kształtne.
Łopatki i ramię: Długie i ukośne; mocne i dobrze umięśnione; tworzą rozwarty kąt w stawie ramieniowym.
Przedramię: Pionowe, długie i umięśnione.
Nadgarstek: Kształtny, nie wystający.
Śródręcze: Mocne, krótkie, nieco ukośne.
Przednie łapy: Okrągłe; długie, mocne, bardzo zwarte i mocno wysklepione palce; pazury mocne, krótkie, preferowane ciemne; opuszki twarde i odporne. KOŃCZYNY TYLNE:
Wrażenie ogólne: Widziane z tyłu i boku – pionowe i proste, dobrze umięśnione i kształtne.
Udo: Długie, średniej szerokości, umięśnione.
Podudzie: Długie, ukośne, mocne, umięśnione, kształtne.
Stawy skokowe: Ustawione średnio wysoko, kształtne i mocne, tworzące rozwarty kąt.
Śródstopie: O dobrym kośćcu, krótkie, ukośne; bez palców szczątkowych.
Tylne łapy: Okrągłe; długie, mocne, bardzo zwarte i mocno wysklepione palce; pazury mocne, krótkie, preferowane ciemne; opuszki twarde i odporne.

CHÓD/RUCH: Szybki i chyży.

SKÓRA: Preferowane śluzówki o czarnym pigmencie lub w każdym razie ciemniejsze, niż szata. Skóra cienka i ściśle przylegająca.

SZATA:
WŁOS: Krótka lub długa szata średniej gęstości; gładka u odmiany krótkowłosej; szorstka (podobna do sierści dzika) u odmiany długowłosej. Krótka szata jest bardziej gęsta, niż szata długa. U odmiany długowłosej widoczna jest wyraźna broda poniżej żuchwy. Brak podszycia czy puszku. MAŚĆ: Przeważającymi kolorami są: żółty, płowy (we wszystkich odcieniach, od jasnego do bardzo ciemnego) i czarny (rozjaśniony lub spłowiały); jednobarwne z białymi znaczeniami lub bez, bądź też białe tło ze znaczeniami w wymienionych wyżej kolorach.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: 40-55 cm.
Waga: 16-20 kg.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Wrażenie ogólne: Jakiekolwiek oznaki krzyżowania z galgo [español] (hiszpański chart) lub perdiguero (pointer portugalski).
• Szczęka i żuchwa: Nieprawidłowy zgryz; źle ustawione zęby.
• Oczy: Różnego koloru.
• Uszy: O opadających koniuszkach lub załamane.
•Szyja: Łukowata.
• Tułów: Górna linia wyraźnie łukowata.
• Zad: Przesadnie opadający.
• Brzuch: Przesadnie podciągnięty.
• Ogon: Zakręcony.
• Palce szczątkowe: Niepożądane (mają wpływ na ocenę psa).

Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany. 

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

PODENGO DUŻY
Cechy charakterystyczne podengo dużego – odmiany bliskiej wyginięcia w swym rodzimym kraju – są niemal identyczne z cechami podengo średniego, z następującymi wyjątkami:
Wrażenie ogólne: Mocny pies, o dużej masie, używany głównie do polowania na jelenie.
Wysokość w kłębie: 55-70 cm.

PODENGO MINIATUROWY
Cechy charakterystyczne podengo miniaturowego są również niemal identyczne z cechami podengo średniego, z następującymi wyjątkami:
Wrażenie ogólne: Mały pies o nieco wydłużonych proporcjach, używany głównie do polowania na króliki, jak również do wypłaszania ich z ich nor lub szczelin w skałach.
Czaszka: Płaska lub nieco wysklepiona.
Tułów: Długość tułowia przekracza wysokość w kłębie.
Kończyny: Krótkie. Przedramię proste lub nieco zgięte od zewnątrzdo wewnątrz na całej długości.
Wysokość w kłębie: 20-30 cm.
Waga: 4-5 kg.

Odmiana gładkowłosa


Odmiana szorstkowłosa


PODENCO Z IBIZY

POCHODZENIE: Hiszpania (Baleary)

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 26.05.1982

UŻYTKOWOŚĆ: Podenco z Ibizy używany jest głównie do polowania – bez broni – na króliki, zarówno w dzień, jak i w nocy. Ze względu na swój szczególnie dobry zmysł powonienia, którego wraz ze zmysłem słuchu używa częściej, niż wzroku, z łatwością wyczuwa i chwyta króliki, nawet dobrze ukryte. Zwinny i bystry, szybko chwyta swą ofiarę, zwłaszcza, gdy poluje razem z innymi psami. Podczas gdy jeden pies wskazuje zwierzynę, otaczają go pozostałe [psy], które zachowują pewną odległość i oczekują. Szczekają jedynie wtedy, gdy widzą lub słyszą zwierzynę oraz gdy już ją otoczą. Zarówno wskazując, jak i chwytając zwierzynę, psy szybko machają ogonami, lecz z łatwością porzucają swą wyczekującą postawę. Podenco z Ibizy używany jest także do polowania na zające i grubą zwierzynę; jest dobrym szperaczem i aporterem. Z nielicznymi wyjątkami, do tworzenia sfor używane są wyłącznie suki, lub – co najwyżej – [suki i] jeden pies, ponieważ psy nie potrafią współpracować ze sobą podczas polowania i są kłótliwe. W przypadku tej rasy może się zdarzyć, że jeżeli sfora upoluje kilka tysięcy królików – niektóre psy z tejże sfory nie będą chciały dłużej polować, dopóki nie udadzą się na spoczynek. Hiszpańskie wyrażenie „enconillarse” (udać się na spoczynek) odnosi się do tej właściwości.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych
Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie
Bez prób pracy.

ZARYS HISTORII RASY: Rasa ta pochodzi z Balearów – Majorki, Ibizy, Minorki i Formentery, gdzie znana jest pod swą oryginalną nazwą: „ca eivissec”. Popularna jest także w Katalonii, w okolicach Walencji, w Rousillon i Prowansji, gdzie znana jest pod następującymi nazwami: mallorquí, xarnelo, mayorquais, charnegue, charnegui oraz pies z Balearów. Psy te prawdopodobnie zostały sprowadzone na wyspy przez Fenicjan, Kartagińczyków; możliwe, że również przez Rzymian. Pies ten jest typowym psem pierwotnym oraz silnym przedstawicielem jednej z najstarszych, istniejących współcześnie ras. Wizerunki tych psów odnaleziono w grobowcach faraonów oraz obiektach muzealnych, zatem istnienie rasy można obecnie datować na rok 3400 p.n.e.

ISTOTNE PROPORCJE: Odległość od wierzchołka kufy do oczu odpowiada odległości od oczu do potylicy.

GŁOWA: Widziana w całości, długa, delikatna głowa ma postać stożka, ściętego przy nasadzie; zupełnie sucha i dosyć mała w stosunku do tułowia.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Długa i płaska (dolichocefaliczna). Wystający guz potyliczny. Czoło delikatne i płaskie.
Stop: Bardzo słabo zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Skóra nosa cielistego koloru. Nozdrza rozwarte. Grzbiet nosa nieco łukowaty.
Kufa: Grzbiet nosa i nos wystają ponad szczękę. Delikatna, długa i – zgodnie z kolorem szaty – cielistego koloru.
Wargi: Cienkie, ściśle przylegające, cielistego koloru.
Uzębienie: Idealnie dopasowane, w zgryzie nożycowym; białe i regularne. Oczy: Skośne, małe, jasno bursztynowego koloru, przypominającego karmelowy. Kolor bursztynowy może być mniej lub bardziej intensywny, zgodnie z kolorem szaty. Choć nie wydaje się szczególnie szlachetny, wyraz ukazuje inteligencję, ale również płochliwość i brak zaufania.
Uszy: Zawsze sztywne, bardzo ruchome. Ustawione do przodu, bądź na boki w płaszczyźnie poziomej lub do tyłu. Wyprostowane, gdy pies jest ożywiony. Środek nasady ucha znajduje się na poziomie oczu. Ucho ma kształt wydłużonego rombu, ściętego w 1/3 długiej przekątnej. Uszy delikatne, pozbawione włosa wewnątrz małżowiny usznej; średniej, nie przesadnej wielkości.

SZYJA: Bardzo sucha, zarówno w górnym, jak i dolnym odcinku. Jej długość stanowi ¼ długości tułowia; [szyja] nieco łukowata i umięśniona. Skóra napięta, gładka, bez łałoku. Zwykle szata jest dłuższa i bardziej gęsta w miejscu połączenia z tułowiem, zwłaszcza u odmiany krótkowłosej.

TUŁÓW: Rozpatrywany w całości, tułów jest symetryczny, nieco wypukły, o umiarkowanych, równych proporcjach, zwarty; nieco dłuższy, niż wyższy, choć nie jest to wyraźna różnica.
Kłąb: Dobrze zaznaczony, wysoki, suchy i długi.
Grzbiet: Długi, prosty i giętki. Mocne, choć płaskie mięśnie.
Lędźwie: Łukowate, średniej szerokości, mocne i stabilne.
Zad: Mocno opadający, z widzialną strukturą kostną. [Zad] O bardzo mocnych, twardych mięśniach.
Klatka piersiowa: Głęboka, wąska i długa, choć nie sięgająca łokci. Przedpiersie wyraźne i mocno wystające. Płaskie żebra.
Brzuch: Podciągnięty, choć nie przesadnie.

OGON: Nisko osadzony. W okolicy koniuszka ogona powinny znajdować się dłuższe i grubsze, nieco odstające włosy (jak kłosyzboża). [Ogon] długi. Gdy ogon przeciągnięty jest między łapami, powinien sięgać kręgosłupa. Nieco grubszy u nasady, zwęża się stopniowo w kierunku koniuszka. W spoczynku – naturalnie zwisa; w ruchu – noszony sierpowato, mniej lub bardziej zagięty. Preferowany nie noszony prosto, ani zbyt zwinięty nad grzbietem.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Pionowe, symetryczne. Widziane z przodu, ustawione są bardzo blisko siebie. Ogólnie rzecz biorąc [jest to] mocny pies o długich kończynach, sprawiający wrażenie szczupłego, szybkiego, a zarazem silnego zwierzęcia. 
Łopatki: Łopatki ukośne, mocne i swobodnie poruszające się.
Ramię: Bardzo długie, proste, mocne i bardzo przylegające.
Łokieć: Szeroki, ustawiony dosyć daleko od tułowia, równoległy względem płaszczyzny pośrodkowej ciała, lecz nigdy odstający.
Przedramię: Rozszerzające się ku nadgarstkowi.
Śródręcze: Silne, mocne, szerokie i dosyć proste.
KOŃCZYNY TYLNE: Pionowe, o długich, mocnych, płaskich mięśniach.
Staw skokowy: Dobrze kątowany, szeroki, nisko ustawiony, pionowy, ani skierowany do środka, ani na zewnątrz.
ŁAPY: Niemal zajęcze. Długie i zwarte. Obfity włos w przestrzeni między palcami. Pazury bardzo mocne, zwykle białe, a sporadycznie –zgodne z kolorem szaty. Bardzo twarde opuszki.

CHÓD/RUCH: Preferowany chód to kłus z zawieszeniem. Galop bardzo szybki i daje wrażenie wielkiej zwinności.

SKÓRA: Napięta, ściśle przylegająca do ciała; pigment czerwonawy, ale w miejscach, w których inny jest kolor szaty – może być różny.

SZATA:
WŁOS: Krótki, szorstki lub długi włos.
• Krótki nie powinien być jedwabisty, lecz mocny i błyszczący.
• Szorstki powinien być twardy i bardzo gęsty, nieco krótszy nagłowie i uszach, nieco dłuższy z tyłu ud i na spodzie ogona. Bardzo ceniona jest broda.
• Długi jest bardziej miękki i powinien mieć przynajmniej 5 cm długości. Głowa gęsto owłosiona.
MAŚĆ: Preferowana biało-ruda, bądź jednolicie biała lub ruda. Dopuszczalna jest płowa, pod warunkiem, że pies tej maści jest nadzwyczaj dobrym okazem. U psów krótkowłosych maść ta jest jednak niedopuszczalna. 

WYSOKOŚĆ:
Psy 66-72 cm. Suki: 60-67 cm.
Bez nadmiernego rygoryzmu można tolerować psy wysokości zbliżonej do wymaganej, pod warunkiem, że są one bardzo proporcjonalne i estetyczne.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

POWAŻNE WADY:
• Krótka i szeroka głowa.
• Wyraźnie zaznaczony stop.
• Brak przedtrzonowca.
• Wiszące uszy.
• Beczkowate żebra.
• Odstające łokcie.
• Krowia postawa.
• Łapy ustawione odsiebnie.
• Krzyżowanie łap i stawów skokowych w ruchu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Czaszka w kształcie stopnia (płaszczyzna czaszki zbyt wysoka w stosunku do grzbietu nosa).
• Brązowy pigment lub czarne plamy na skórze nosa.
• Każda postać prognatyzmu.
• Powieki i wargi: rudawo-brązowe.
• Dowód na skrzyżowanie z galgo [español] lub innym chartem:
- Załamane uszy.
-Ciemne oczy.
-Szeroki zad.
-Bardzo słabo zaznaczone przedpiersie.
-Szeroko rozstawione przednie łapy.
-Zaokrąglone i szerokie uda, z widocznymi żyłami. 

Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.